HomilíaNicolaaskathedraal
Solemnidad de Todos los Santos
Traducción automática, verificada de forma independiente · Allerheiligen
Transcripción automática de la retransmisión. El texto no está revisado; solo se corrigieron la puntuación y las mayúsculas, sin cambiar una sola letra.
Barqueros. Ladrones. Prostitutas. Y estudiantes. Y así sucesivamente. Y demás. Cómo funciona eso exactamente, nadie lo sabe.
Pero se nos invita a creerlo. Que después de la muerte habría algo de vida individual, eterna. Yo tampoco sé cómo es. Pero puedo vivir muy bien con la explicación que recibí una vez. De un jesuita flamenco. Y él dijo: Aquello en mí que se parece a Cristo, eso se conserva. Y lo demás se pierde.
Con eso puedo hacer algo. Aquello en el ser humano que se parece a Cristo, se conserva. Puede seguir viviendo. Y lo demás preferimos olvidarlo. Y así, cuando celebramos a todos los santos, celebramos a las personas de quienes decimos: es seguro que de ellas una buena parte permanece para la vida. Ninguno de ellos era perfecto tampoco. Pero lo bueno se conserva.
Mañana es el día de todas las almas. Y más o menos hasta el Concilio estaba claro lo que debía hacerse ese día. Debíamos rezar por las almas del purgatorio. Y debíamos hacer penitencia. Y uno iba tres veces a la iglesia. Para asistir a tres misas. Para rezar hasta liberar a todas esas almas del purgatorio.
Pero la fe en la bondad de Dios es ahora tan general que pensamos: sí, eso ya lo hizo Jesús por nosotros. No hace falta que nosotros vayamos a hacer también algo una vez más. Seguramente estará bien. Así que lo que ocurre es que la fiesta de todas las almas se ha desplazado. De rezar por esas almas desdichadas del purgatorio a conmemorar a nuestros difuntos. Con una velita propia para cada uno.
Con eso puedo vivir muy bien. No sabemos qué ocurre después de la muerte. Pero confesamos en una fe tanteante que este no es el final. Y que nuestro Dios es un Dios de vivos. Y que el nombre de cada uno permanece escrito en la mano de Dios. Entonces, en todos los santos, se nos sirven lecturas bíblicas. La primera trata de los sellados de las tribus de Israel, 12 x 12.000.
Y después una multitud que nadie puede contar, de todas las naciones, tribus y lenguas. Los que vienen de la gran tribulación. Así que al parecer no lo reciben de regalo. Se trata de personas que han pasado por muchísimo. Incluso dice: las almas han sido lavadas en la sangre del cordero. Quiénes son exactamente, uno por uno, no lo sabemos. Y es mejor así, que no lo sepamos con certeza.
No nos corresponde a nosotros determinar quién entra en el cielo. Eso preferimos dejarlo a otro. Pero Juan dice en su carta sobre esto que los hijos de Dios serán entonces aún más que hijos. Seremos semejantes a Dios. Porque veremos a Dios tal como es. Nos haremos semejantes a Dios porque lo veremos tal como es. El camino que lleva allí.
Jesús habla de las bienaventuranzas al principio del monte. Moisés tuvo sus diez mandamientos. Los dio en otro monte, el Sinaí. Jesús tiene su propio monte, donde enseña. Y dice: Bienaventurado eres cuando traes la paz. Cuando eres misericordioso. Cuando estás de luto.
Texto original · Neerlandés
Allerheiligen
Binnenschippers. Dieven. Prostituees. En studenten. Enzovoort. Enzoverder. Hoe dat precies werkt, weet niemand.
Maar we worden wel uitgenodigd om dat te geloven. Dat er na de dood iets van individueel, eeuwig leven zou zijn. Ik weet ook niet hoe het eruit ziet. Maar ik kan heel goed leven met de uitleg die ik een keer kreeg. Van een Vlaamse jesuit. En die zei: Datgene in mij wat op Christus gelijkt, dat wordt behouden. En de rest gaat verloren.
Daar kan ik wel wat mee. Datgene in de mens wat op Christus gelijkt, blijft behouden. Mag doorleven. En de rest vergeten we liever. En als we dus alle heiligen vieren, vieren we de mensen van wie we zeggen: het is zeker dat daarvan een flink stuk blijft voor het leven. Ook zij waren geen van allen volmaakt. Maar het goede blijft behouden.
Morgen is het alle zielen. En zo ongeveer tot het concili was het duidelijk wat er op die dag moest gebeuren. Wij moesten bidden voor de zielen in het vagevuur. En we moesten boete doen. En je ging drie keer naar de kerk. Om drie missen bij te wonen. Om al die zielen vrij te bidden uit het vagevuur.
Maar het geloof in Gods goedheid is nu zo algemeen dat we denken: ja, dat heeft Jezus al voor ons gedaan. Daar hoeven wij niet nog eens een keer ook nog wat aan te gaan doen. Dat zal wel goed zijn. Wat er dus gebeurt is dat het feest van alle zielen verschoven is. Van bidden voor die zielige zielen in het vagevuur naar het gedenken van onze overledenen. Met voor iedereen een eigen kaarsje.
Ik kan daar heel goed mee leven. We weten niet wat er gebeurt na de dood. Maar we spreken uit in tastend geloof dat dit het einde niet is. En dat onze God een God van levende is. En dat ieders naam geschreven blijft in de hand van God. We krijgen dan op alle heilige bijbelse lezingen voorgeschoteld. De eerste gaat over de getekenden uit de stammen van Israël 12 x 12.000.
En daarna een menigte die niemand tellen kan uit alle naties, stammen en talen. Zij die uit de grote verdrukking komen. Het krijgt het dus blijkbaar niet cadeau. Het gaat over mensen die heel veel hebben meegemaakt. Er staat zelfs: de zielen zijn gewassen in het bloed van het lam. Wie dat precies zijn, één voor één weten we niet. En dat is maar goed ook dat we dat niet per zeker weten.
Het is niet aan ons om te bepalen wie er in de hemel komt. Dat laten we liever over aan iemand anders. Maar Johannes zegt daar in zijn brief over dat de kinderen van God dan nog meer zullen zijn dan kinderen. We zullen aan God gelijk zijn. Omdat we God zullen zien zoals Hij is. We zullen aan God gelijk worden omdat we Hem zullen zien zoals Hij is. De weg daarnaartoe.
Jezus heeft het over de zalig sprekingen aan het begin van de berg gereden. Mozes had zijn tien geboden. Die gaf ze op een andere berg, de Sinaï. Jezus heeft zijn eigen berg, waar Hij leert. En Hij zegt: Zalig ben je als je vrede brengt. Als je barmartig bent. Als je treurt.
Ver el vídeo desde el minuto 31:06 ↗
Homilía de la retransmisión pública de la parroquia, reproducida con su permiso.