HomilíaKrijtbergzondag advent III (Gaudete) A
Homilía III domingo de Adviento (Gaudete) ciclo A 2025 - Krijtberg
Traducción automática, verificada de forma independiente · Homilie zondag advent III (Gaudete) A 2025 - Krijtberg
Fecha según el nombre del archivo de la iglesia.
Al profeta Isaías le fue dada una gran sensibilidad por las fuerzas que proceden de Dios. En el Adviento escuchamos cómo habla en imágenes de estas fuerzas, y sobre todo de lo que obran en la historia humana. Son las fuerzas que dan vida, allí donde la vida está bajo presión o se ha perdido:
“Entonces se abrirán los ojos de los ciegos, y se destaparán los oídos de los sordos. Entonces saltará el cojo como un ciervo, y la lengua del mudo dará gritos de júbilo”.
Palabras gozosas que nos llegan desde una profunda convicción. En esta lectura, su urgencia se refiere al regreso de los desterrados. En otra parte, Isaías habla de la venida de un Mesías, un hombre en quien las fuerzas dadoras de vida de Dios tomarían forma definitiva en nuestra historia humana: Dios viene en medio de nosotros, para compartir plenamente nuestra vida e iluminarla desde dentro.
La espera de este Mesías estaba plenamente viva en tiempos de Jesús, como se ve en la pregunta de Juan el Bautista:
“¿Eres tú el que ha de venir, o tenemos que esperar a otro?”
En su respuesta, Jesús se refiere directamente a las expectativas despertadas por Isaías:
“Los ciegos ven y los cojos andan, los leprosos quedan limpios y los sordos oyen, los muertos resucitan y a los pobres se les anuncia el Evangelio”.
Reconocemos las palabras de la primera lectura sobre la actuación redentora y liberadora de Dios. Es un ‘¡sí!’ implícito de Jesús a la pregunta de si Él es el Mesías que ha de venir.
También en el evangelio según Lucas, Jesús usa palabras de Isaías para revelar su misión. En la sinagoga de Nazaret lee del rollo de Isaías:
“El Espíritu del Señor está sobre mí, (…) me ha enviado a anunciar la Buena Noticia a los pobres, a proclamar la liberación a los cautivos, y a los ciegos, que van a ver; para poner en libertad a los oprimidos”. Y añade: ‘Hoy se cumple esta Escritura que acabáis de escuchar’. (Lucas 4)
Es al comienzo de su actuación pública. Así como en el evangelio de Mateo la predicación de Jesús comienza con las conocidas bienaventuranzas. En ellas, los que lloran, los mansos, los que trabajan por la paz, los humildes de corazón, las personas que bajo el dominio de otras fuerzas son marginadas o pasadas por alto, son llamados ‘dichosos’. Del mismo modo, en el evangelio según Lucas, Jesús coloca a las personas al margen de la sociedad en el centro de su misión.
Aquí en Ámsterdam esa misión toma forma muy concreta en numerosas organizaciones y comunidades. En la iglesia Mozes en Aaronkerk, las personas de la comunidad de Sant’Egidio ofrecen cada semana comidas y, sobre todo, atención y ayuda concreta a las personas sin hogar. El sábado pasado estuvimos allí de invitados durante una jornada de silencio, organizada desde la Plataforma de espiritualidad ignaciana. Había mucha actividad: numerosos voluntarios estaban empaquetando paquetes de Navidad y haciendo preparativos para la comida de Navidad que compartirán con doscientos ‘amigos de la calle’.
Y por supuesto también quiero mencionar aquí el trabajo de los pastores y voluntarios del Drugspastoraat Ámsterdam (pastoral de drogodependientes de Ámsterdam). Antes ya ha podido usted escuchar en esta iglesia al pastor católico Quirien van Berkel hablar de su trabajo. Junto con su colega protestante, Zwanine Siedenburg, ofrecen un lugar en la ciudad donde los adictos, las personas sin hogar y los solitarios se saben vistos y se sienten seguros.
Ahora bien, hay muchas organizaciones, eclesiales y no eclesiales, que hacen lo mismo, menos mal. Pero dentro de esta red de cuidados, la pastoral de drogodependientes ocupa un lugar especial. Cada domingo hay celebraciones, ‘a los pobres se les anuncia el evangelio’; Quirien y Zwanine organizan jornadas de reflexión, en el santuario de Heiloo, y viajan a Lourdes e incluso, hace poco, a Roma. Su entrega causa una gran impresión dentro de la junta. Sobre todo cuando hablan de la confianza que reciben de las personas a quienes se dirige su atención, y de la fidelidad con la que responden a esa confianza. Eso no siempre es fácil: las personas por quienes quieren estar los pastores de drogodependientes no siempre son de trato sencillo. Como miembro de la junta, quedo impresionado por cómo Zwanine y Quirien una y otra vez se atreven a cruzar umbrales, por el cuidado de ‘sus’ personas.
También es muy hermoso escuchar sobre los funerales de personas a quienes conocieron bien, pero que por lo demás iban solitarias por la vida, y que reciben un último lugar de descanso en el cementerio de Santa Bárbara, donde la pastoral de drogodependientes tiene una tumba propia, especialmente para estas personas.
Lo que el profeta Isaías vio como las fuerzas del Espíritu de Dios, lo que Jesús señaló como el núcleo de su misión, y fue vivido con fuerza por Él, vive así en nuestra ciudad.
Queridos hermanos, ahora que nos preparamos para la fiesta de la Encarnación de Cristo, esperamos al niño en el pesebre. Un niño que, como todo recién nacido, despierta en nosotros sentimientos de entrega. Nuestra entrega, así lo escuchamos hoy, recibe contenido cuando la injertamos en la misión de Jesús. Una misión que Él ha confiado a la Iglesia, a nosotros.
Mientras caminamos hacia la luz de la Navidad, podemos por supuesto traducir esa misión en una generosa contribución a la colecta para el Drugspastoraat al final de esta celebración.
Al mismo tiempo, hoy podemos entrar en la pregunta de cómo la misión de Jesús toma forma en nuestra propia vida cotidiana:
¿Para quién he sido una luz en el año pasado?
¿He podido dar vida a quienes iban oprimidos por la vida?
¿He recibido yo mismo vida en un tiempo difícil para mí?
¿Cómo puedo, en mi entorno, dar manos y pies a la misión de Cristo?
Texto original · Neerlandés
Homilie zondag advent III (Gaudete) A 2025 - Krijtberg
De profeet Jesaja was een grote gevoeligheid gegeven voor de krachten die van God uit gaan. In de advent horen we hoe hij in beelden spreekt over deze krachten, en vooral wat die bewerken in de mensengeschiedenis. Het zijn de krachten die leven geven, waar het leven onder druk staat of verloren is gegaan:
‘Dan worden de ogen van de blinden ontsloten, en zullen de oren van de doven geopend worden. Dan zal de kreupele opspringen als een hert en zal de tong van de stomme juichen’.
Vreugdevolle woorden die tot ons komen vanuit een diepe overtuiging. De urgentie ervan geldt, in deze lezing, de terugkeer van bannelingen. Elders spreekt Jesaja over de komst van een Messias, een mens in wie de levengevende krachten van God definitief gestalte zouden krijgen in onze mensengeschiedenis: God komt in ons midden, om ons leven ten volle te delen en van binnenuit te verlichten.
De verwachting van deze Messias was in de tijd van Jezus springlevend, zoals blijkt uit de vraag van Johannes de Doper:
“Zijt Gij de Komende, of moeten wij een ander verwachten?”
In zijn antwoord refereert Jezus direct aan de verwachtingen die door Jesaja waren gewekt:
“Blinden zien weer en lammen lopen, melaatsen worden gereinigd en doven horen, doden staan op en aan armen wordt het Evangelie verkondigd”.
We herkennen de woorden uit de eerste lezing over het verlossende en bevrijdende optreden van God. Het is een impliciet ‘ja!’, van Jezus, op de vraag of Hij de komende Messias is.
Ook in het evangelie volgens Lukas, gebruikt Jezus woorden uit Jesaja om zijn zending te openbaren. In de synagoge van Nazaret leest hij uit de boekrol van Jesaja:
“De geest des Heren is over mij gekomen, (…)Hij heeft mij gezonden om aan armen de Blijde Boodschap te brengen, aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken, en aan blinden, dat zij zullen zien; om verdrukten te laten gaan in vrijheid”. En voegt daaraan toe: ‘Het Schriftwoord dat gij zojuist gehoord hebt, is thans in vervulling gegaan’. (Lukas 4)
Het is aan het begin van zijn publieke optreden. Zoals in het Mattheus evangelie Jezus’ verkondiging begint met de bekende zaligsprekingen. Daarin worden treurenden, zachtmoedigen, vredestichters, nederigen van hart, mensen die onder de dominantie van andere krachten worden weggedrukt of over het hoofd worden gezien, ‘zalig’ worden genoemd. Net zo plaatst Jezus in het evangelie volgens Lukas de mensen aan de rand van de samenleving in het centrum van zijn zending.
Hier in Amsterdam krijgt die zending heel concreet gestalte in vele organisaties en gemeenschappen. Bij de Mozes en Aaronkerk bieden de mensen van de gemeenschap Sant Egidio wekelijks maaltijden, en vooral aandacht en concrete hulp aan daklozen. We waren er afgelopen zaterdag te gast tijdens een stille dag, die vanuit het Platform voor ignatiaanse spiritualiteit werd georganiseerd. Het was er druk: vele vrijwilligers waren kerstpakketten aan het inpakken, en voorbereidingen aan het treffen voor de kerstmaaltijd die zij zullen delen met tweehonderd ‘vrienden van de straat’.
En natuurlijk wil ik hier ook noemen het werk van de pastores en vrijwilligers van het Drugspastoraat Amsterdam. Eerder heeft u in deze kerk de RK pastor Quirien van Berkel al kunnen horen spreken over hun werk. Samen met zijn protestantse collega, Zwanine Siedenburg, bieden zij een plek in de stad waar verslaafden, daklozen, eenzamen zich gezien weten en veilig voelen.
Nu zijn er vele organisaties, kerkelijke en niet-kerkelijke, die ditzelfde doen, gelukkig maar. Maar binnen dit netwerk van zorg neemt het drugspastoraat wel een bijzondere plek in. Elke zondag zijn er vieringen, ‘aan armen wordt het evangelie verkondigt’, Quirien en Zwanine organiseren bezinningsdagen, in het heiligdom van Heiloo, en reizen naar Lourdes en zelfs, onlangs nog, naar Rome. Hun toewijding maakt veel indruk binnen het bestuur. Met name als zij vertellen over het vertrouwen dat zij krijgen van de mensen naar wie hun aandacht uitgaat, de trouw waarmee ze dit vertrouwen beantwoorden. Dat is niet altijd gemakkelijk: de mensen voor wie de drugspastores er willen zijn, zijn niet altijd makkelijk in de omgang. Als bestuurslid ben ervan onder de indruk hoe Zwanine en Quirien steeds weer drempels durven oversteken, uit zorg voor ‘hun’ mensen.
Heel mooi is ook te horen over de begrafenissen van mensen die zij goed gekend hebben, maar verder eenzaam door het leven gingen en die een laatste rustplaats krijgen op begraafplaats St. Barbara waar het drugspastoraat een eigen graf heeft, speciaal voor deze mensen.
Wat de profeet Jesaja zag als de krachten van Gods Geest, wat Jezus als kern van zijn zending aanwees, en met kracht door Hem werd geleefd, leeft zo verder in onze stad.
Beste mensen, nu we ons voorbereiden op het feest van de menswording van Christus, zien we uit naar het kind in de kribbe. Een kind dat, als elk pasgeboren kind gevoelens van toewijding in ons opwekt. Onze toewijding, zo horen we vandaag, krijgt inhoud als we die enten op Jezus’ zending. Een zending die Hij heeft toevertrouwd, aan de kerk, aan ons.
Als we toeleven naar het licht van Kerstmis, dan mogen we die zending natuurlijk vertalen in een gulle bijdrage aan de collecte voor het Drugspastoraat na afloop van deze viering.
Tegelijkertijd mogen we ons vandaag inlaten met de vraag hoe Jezus’ zending in òns dagelijks leven gestalte krijgt:
Voor wie ben ik in het afgelopen jaar een licht geweest?
Heb ik leven kunnen geven aan wie bedrukt door het leven ging?
Heb ik zelf leven ontvangen in een voor mij moeilijke tijd?
Hoe kan ik, in mijn omgeving, de zending van Christus verder handen en voeten geven?
Abrir el PDF · p. 1 ↗De: hoja de homilía · 14 de diciembre de 2025
Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 2 páginas)