Ontreddering en hoe verder?

Ik schrijf dit stuk op Eerste Paasdag. Afgelopen week, maandag 15 april, was voor de Parijzenaars en vele, vele anderen een verschrikking vanwege de hevige brand in de Notre Dame. Ontzetting was op de gezichten te lezen bij het aanzien van de vuurzee. Dat werd wanhoop bij het neergaan van de toren.

Wie heeft, als bezoeker van Parijs, de Notre Dame niet bezocht en van het plein en van het interieur van de kerk niet een overweldigende indruk overgehouden? Mijn gedachten gaan naar de St. Urbanuskerk in Amstelveen die vorig jaar op 15 september in de as werd gelegd.

De Parijzenaars die op die rampzalige avond waren toegestroomd knielden, als smeekten zij dat de vlammen zouden doven. Zij baden samen en zongen. Samen zongen zij het Weesgegroet: 'Je vous salue Marie, pleine de grâce, Le Seigneur est avec vous,... etc.' Wat is het Frans een prachtige taal om in te zingen. Het 'Je vous salue Marie' te zien en te horen heeft mij getroffen.

Op de gezichten van de mensen zie je de blik van 'Wat moet ik doen?' Zo, stel ik mij voor, zal ook de blik geweest zijn van de leerlingen die op Goede Vrijdag Jezus gekruisigd zagen: Hoe kon dit gebeuren en hoe moeten we verder?

In de loop van de week vindt in Parijs de inventarisatie plaats van wat door de moedige brandweerlieden aan kunst en kostbaarheden uit de Notre Dame kon worden gered. Gelukkig is niet alles verloren gegaan. Er is hoop voor hoe het verder moet. Dan komen er in de loop van de week de eerste initiatieven om de Notre Dame niet aan haar lot over te laten. Al snel blijkt dat er heel veel geld beschikbaar komt. De Notre Dame moet worden herbouwd, is het gevoel dat zich van de natie meester maakt. Je mag je twijfels hebben bij het verbinden aan een termijn van vijf jaar – dan is het 2024, het jaar van de Olympische Spelen in Parijs.

En de gele hesjes vragen zich af: het kan dus wel, waarom laat men ons dan bungelen? Volgende week komt de president met hoe aan de gele hesjes tegemoet kan worden gekomen.

Bij de leerlingen van Jezus krijgt het 'hoe verder?' zijn eerste omslag wanneer de drie vrouwen, waaronder Maria de moeder van Jezus, terugkomen van het graf en vertellen wat zij gezien en gehoord hebben. Dat had Hij hen ook gezegd, herinneren zij zich nu. Maar het ongeloof van Thomas moet nog komen en het duurt nog wel tot Pinksteren voordat de leerlingen zich echt weten te herpakken.

Er gebeurt nog meer op deze Eerste Paasdag. Een serie verschrikkelijke aanslagen in Sri Lanka kost honderden mensen, vredig bijeen in de paaswake, het leven en stort evenzovele families in diep verdriet. Het lukt mij bij deze afschuwelijke 3 daden niet om enig andere gedachte te hebben dan ongeloof. Aartsbisschop Malcolm Ranjith roept op tot kalmte en vooral om het recht niet in eigen hand te nemen. Een boodschap die goed te begrijpen is na de burgeroorlog die pas tien jaar geleden geëindigd is.

De vraag Hoe verder na een kerkbrand speelt op twee plaatsen in ons eigen bisdom. Dat is de Corneliuskerk in Limmen die inmiddels in herbouw is. De werkzaamheden vorderen goed.

In Amstelveen heeft men zich ook weten te herpakken; in de Urbanusparochie is het 'hoe verder' geen vraag meer. Er wordt met man en macht gewerkt aan de herbouw, door professionals en vrijwilligers. En pastoor Eugene Jongerden verwoordt het gevoel van 'de Urbanus is van iedereen'. De feitelijke invulling van die betrokkenheid is aan ieder persoonlijk.

Met wat er in een week tijd allemaal is gebeurd krijgt het traditionele Urbi et Orbi van paus Fransciscus – de zegen voor stad en wereld – vandaag extra gewicht.