HolytideVida católica en Ámsterdam

HomilíaKrijtberg19e zondag, jr. A.

19º domingo, año A, iglesia de San Francisco Javier

Traducción automática, verificada de forma independiente · 19e zondag, jr. A., Xaveriuskerk

Fecha según el nombre del archivo de la iglesia.

Ilustración: Alcedo, Martin-pescheur (The Kingfisher), from "Livre d'Oyseaux" (Book of Birds), Albert Flamen (1655–60) · The Metropolitan Museum of Art, CC0 1.0 (Met Open Access)

Hermanos y hermanas, muchas veces parece ser así en nuestro mundo: que si se hace mucho ruido, entonces debe de estar ocurriendo algo importante. Las noticias se repiten a menudo muchas veces. La publicidad se dirige a usted de tal manera que atrae de inmediato su atención. Las personas que profesan una determinada ideología a menudo manifiestan sus deseos de forma muy fanática. Con el profeta Elías en la primera lectura las cosas suceden de otra manera. Pero aquí se trata, precisamente, de una revelación de Dios.

Al principio Elías experimenta ciertamente el poder de Dios, primero en una fuerte tormenta, después en un terremoto y luego en el fuego. Pero Dios mismo solo se revela después de estos signos, y esto se anuncia por el susurro de una brisa suave. Elías sabe enseguida que Dios está presente en ella, porque se cubre el rostro con su manto. Nadie podía ver a Dios y seguir con vida, como ya había revelado Moisés. Dios mismo no está, pues, en el ruido, ni en las catástrofes naturales, sino en una brisa suave. Elías le escucha y sabe lo que debe hacer.

También en el Evangelio llama la atención que Jesús primero despide a los discípulos y después despide a la multitud, para poder orar a solas. La semana pasada también oímos, en el relato de la multiplicación milagrosa de los panes, que Jesús se fue en barca a un lugar solitario para estar solo. Pero entonces una gran multitud le sigue. Ahora Él despide a la gente y pasa un tiempo a solas con Dios en un monte. ¡Cuán importante le resulta evidentemente poder orar! Si Jesús mismo ya lo considera tan importante, cuánto más lo necesitamos nosotros. Hagamos también tiempo para ello, por la mañana temprano cuando estamos solos, o por la noche, o antes de dormir. Y encontremos para ello un lugar adecuado, así como Jesús sube al monte. Puede ser perfectamente un rincón de la casa, con una vela, un crucifijo o un icono, un lugar donde nos sintamos en casa para depositar ante Dios nuestra gratitud, nuestras preguntas y preocupaciones, para leer algunos salmos u otros textos bíblicos y para escuchar lo que Él tiene que decirnos.

Qué importante, queridos hermanos, es enseñar esto también a los niños. Si ellos no saben cómo encontrar la calma junto a Dios, ¿cómo podrán resistir todo el ruido que los rodea? ¿Le extraña que hoy en día se diagnostiquen en los niños toda clase de trastornos, desde el TDAH hasta el autismo y la dislexia, cuando los niños son estimulados constantemente a experimentar todo tipo de cosas, pero conocen pocos o ningún momento de profunda paz interior? Esto no significa, por lo demás, que estas cosas no existieran antes, pero entonces la calma y la oración eran a menudo mucho más evidentes.

Cuando volvemos entonces al Evangelio, los discípulos ven que Jesús viene a ellos caminando sobre el mar, y se quedan totalmente desconcertados. Y eso no es tan extraño, claro está. Pero Jesús los tranquiliza de inmediato. ‘No temáis’, les dice. Pedro pide, algo presumido, que Jesús le diga que también él debe caminar sobre las aguas. Y en efecto, a la palabra de Jesús lo hace. Pero a pesar de la exhortación de Jesús de no temer, siente miedo de todos modos y está a punto de ahogarse. La pregunta que Jesús hace a Pedro: ‘Hombre de poca fe, ¿por qué dudaste?’, que también para nosotros sea un acicate para confiar en Él en todo tiempo.

Hermanos y hermanas, en nuestra vida puede estar pasando de todo y también nosotros podemos encontrar viento en contra, igual que los discípulos en la barca. Algunas personas tienen resultados decepcionantes en su trabajo, o una relación difícil. Otras se enfrentan a la enfermedad o conocen quizá a seres queridos que han fallecido. Muchas personas están preocupadas por el futuro, sea por el clima, la migración o la amenaza de guerra. Precisamente entonces es tan importante dirigirnos a Dios con nuestras preocupaciones y pedirle que permanezca con nosotros y nos ayude. No debemos quedarnos de brazos cruzados, sino levantarnos y seguir adelante. Y sobre todo, orar por nuestros prójimos y por las personas en necesidad. En la segunda lectura oímos que san Pablo experimenta tristeza y dolor en su corazón porque no logra llevar a sus hermanos y parientes según la carne a la fe en Jesucristo. Es un dolor que muchos de nosotros también conoceremos cuando las personas de nuestro entorno no aceptan la fe o la abandonan de nuevo tras un tiempo. Pero Pablo ora fervientemente para que Dios los salve. Eso también podemos hacerlo nosotros. Semejante salvación no está, en efecto, en nuestro poder, pero sí en el de Dios. Él es el bendito por los siglos de los siglos. Amén.

Texto original · Neerlandés

19e zondag, jr. A., Xaveriuskerk

Broeders en zusters, vaak lijkt het in onze wereld zo te zijn, dat als er maar veel lawaai wordt gemaakt, dan zal er wel iets belangrijks staan te gebeuren. Nieuwsberichten worden vaak vele malen herhaald. Reclame komt naar je toe op zo’n manier dat het meteen je aandacht trekt. Mensen die een bepaalde ideologie aanhangen maken hun wensen vaak heel fanatiek kenbaar. Bij de profeet Elia in de eerste lezing gaat het er anders aan toe. Maar hier gaat het dan ook om een openbaring van God.

Aanvankelijk ervaart Elia wel de macht van God, eerst in een hevige storm, vervolgens in een aardbeving en daarna in vuur. Maar God zelf openbaart zich pas na deze tekenen en dit wordt aangekondigd door het suizen van een zachte bries. Elia weet meteen dat God hierin aanwezig is, want hij bedekt zijn gezicht met zijn mantel. Niemand kon immers God zien en in leven blijven, zo had Mozes al geopenbaard. God zelf is dus niet in het lawaai, niet in natuurrampen, maar wel in een zachte bries. Elia luistert naar Hem en weet wat hem te doen staat.

Ook in het Evangelie valt op dat Jezus eerst de leerlingen wegstuurt en vervolgens het volk wegzendt, om daarna alleen te kunnen bidden. Vorige week hoorden we ook al in het verhaal over de wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging, dat Jezus in een boot naar een eenzame plek voer om alleen te zijn. Maar dan komt een grote menigte Hem achterna. Nu zendt Hij het volk weg en brengt Hij op een berg tijd alleen door met God. Hoe belangrijk vindt Hij het blijkbaar om te kunnen bidden. Als Jezus zelf dat al zo belangrijk vindt, hoe veel te meer hebben wij het dan nodig. Laten we daar dan ook tijd voor vrijmaken, ’s ochtends vroeg als we alleen zijn, of ’s avonds, of voor het slapen gaan. En laten we daarvoor een geschikte plek vinden, zoals Jezus de berg op gaat. Dat kan best een plekje in huis zijn, met een kaars, een kruisbeeld of een icoon, een plek waar we ons thuis voelen om onze dank, onze vragen en zorgen bij God neer te leggen, om wat psalmen of andere Bijbelteksten te lezen en om te luisteren naar wat Hij ons te zeggen heeft.

Hoe belangrijk, beste mensen, is het om dit ook aan kinderen te leren. Als zij niet weten hoe ze tot rust moeten komen bij God, hoe kunnen ze dan weerstand bieden aan al het lawaai om hen heen? Vindt u het vreemd dat er tegenwoordig allerlei zaken bij kinderen worden geconstateerd, van ADHD tot autisme en dyslexie, als kinderen voortdurend worden geprikkeld om van alles en nog wat te ervaren, maar weinig tot geen momenten van diepe, innerlijke rust kennen? Dit wil overigens niet zeggen dat deze dingen vroeger niet voorkwamen, maar toen waren rust en gebed vaak veel vanzelfsprekender.

Als we dan teruggaan naar het Evangelie, dan zien de leerlingen dat Jezus te voet over het meer naar hen toekomt, en raken zij helemaal in de war. Dat is ook niet zo vreemd, natuurlijk. Maar Jezus stelt hen onmiddellijk gerust. ‘Vreest niet’, zo zegt Hij tot hen. Petrus vraagt wat overmoedig dat Jezus tegen hem zegt dat ook hij over het water moet lopen. En inderdaad, op Jezus’ Woord doet hij het. Maar ondanks Jezus’ vermaning om niet te vrezen, wordt hij toch bang en hij dreigt te verdrinken. De vraag die Jezus aan Petrus stelt: ‘Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?’, die mag ook voor ons een aansporing zijn om te allen tijde op Hem te blijven vertrouwen.

Broeders en zusters, in ons leven kan er van alles aan de hand zijn en kunnen we ook, net zoals de leerlingen in de boot, tegenwind ondervinden. Sommige mensen hebben tegenvallende resultaten in hun werk, of een moeizame relatie. Anderen hebben met ziekte te maken of kennen misschien dierbare mensen die zijn overleden. Veel mensen zijn bezorgd over de toekomst, of dat nou is vanwege het klimaat, migratie of oorlogsdreiging. Juist dan is het zo belangrijk om ons met onze zorgen te wenden tot God en Hem te vragen of Hij bij ons blijft en ons helpt. We moeten niet bij de pakken neerzitten, maar opstaan en verder gaan. En vooral ook bidden voor onze naasten en voor de mensen in nood. In de tweede lezing hoorden we dat de heilige Paulus droefheid en pijn ervaart in zijn hart omdat hij zijn broeders en stamverwanten niet meekrijgt in het geloof in Jezus Christus. Het is een pijn die velen van ons ook zullen kennen wanneer mensen in onze eigen omgeving het geloof niet aannemen of na een tijd weer loslaten. Maar Paulus bidt vurig dat God hen zal redden. Dat kunnen wij ook doen. Zo’n redding ligt immers niet in onze macht, maar wel in die van God. Hij is de gezegende tot in eeuwigheid. Amen.

Abrir el PDF · p. 1 ↗De: hoja de homilía · 9 de agosto de 2026

Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 2 páginas)

Fuente