HomilyKrijtbergzondag advent III (Gaudete) A
Homily Third Sunday of Advent (Gaudete) Year A 2025 - Krijtberg
Automatic translation, independently checked · Homilie zondag advent III (Gaudete) A 2025 - Krijtberg
Date as given in the church’s file name.
The prophet Isaiah was granted a great sensitivity for the forces that go out from God. In Advent we hear how he speaks in images about these forces, and above all what they bring about in human history. They are the forces that give life, where life is under pressure or has been lost:
‘Then the eyes of the blind shall be opened, and the ears of the deaf unstopped. Then the lame shall leap like a deer, and the tongue of the mute shall sing for joy’.
Joyful words that come to us from a deep conviction. In this reading, their urgency concerns the return of exiles. Elsewhere Isaiah speaks of the coming of a Messiah, a man in whom God’s life-giving forces would take definitive shape in our human history: God comes in our midst, to share our life to the full and to enlighten it from within.
The expectation of this Messiah was very much alive in the time of Jesus, as appears from the question of John the Baptist:
“Are you the one who is to come, or shall we wait for another?”
In his answer Jesus refers directly to the expectations awakened by Isaiah:
“The blind receive their sight and the lame walk, lepers are cleansed and the deaf hear, the dead are raised up, and the poor have good news preached to them”.
We recognise the words from the first reading about God’s redeeming and liberating action. It is an implicit ‘yes!’ from Jesus to the question whether he is the coming Messiah.
Also in the Gospel according to Luke, Jesus uses words from Isaiah to reveal his mission. In the synagogue of Nazareth he reads from the scroll of Isaiah:
“The Spirit of the Lord is upon me, (…) He has sent me to bring good news to the poor, to proclaim release to the captives, and recovery of sight to the blind, to set at liberty those who are oppressed”. And he adds: ‘Today this Scripture has been fulfilled in your hearing’. (Luke 4)
It is at the beginning of his public ministry. Just as in Matthew’s Gospel Jesus’ preaching begins with the well-known Beatitudes. In them, those who mourn, the meek, the peacemakers, the humble of heart, people who are pushed aside or overlooked under the dominance of other forces, are called ‘blessed’. Likewise, in the Gospel according to Luke, Jesus places the people on the margins of society at the centre of his mission.
Here in Amsterdam this mission takes very concrete shape in many organisations and communities. At the Mozes en Aaronkerk the people of the Sant’Egidio community offer weekly meals, and above all attention and concrete help to the homeless. Last Saturday we were guests there during a day of recollection, organised by the Platform for Ignatian spirituality. It was busy: many volunteers were packing Christmas parcels and making preparations for the Christmas meal they will share with two hundred ‘friends of the street’.
And of course I also want to mention here the work of the chaplains and volunteers of Drugspastoraat Amsterdam (Amsterdam drugs ministry). Earlier in this church you have already been able to hear the Catholic chaplain Quirien van Berkel speak about their work. Together with his Protestant colleague, Zwanine Siedenburg, they offer a place in the city where addicts, the homeless and the lonely know themselves seen and feel safe.
Now there are many organisations, ecclesial and non-ecclesial, that do the same, thankfully. But within this network of care the drugs ministry does occupy a special place. Every Sunday there are services, ‘the poor have the gospel preached to them’; Quirien and Zwanine organise days of reflection, in the shrine of Heiloo, and travel to Lourdes and even, recently, to Rome. Their dedication makes a great impression within the board. Especially when they tell of the trust they receive from the people to whom their attention goes out, and the faithfulness with which they answer that trust. That is not always easy: the people for whom the drugs chaplains want to be there are not always easy to deal with. As a board member I am impressed by how Zwanine and Quirien time and again dare to cross thresholds, out of care for ‘their’ people.
It is also very beautiful to hear about the funerals of people they knew well, but who otherwise went through life alone, and who receive a final resting place at St. Barbara cemetery, where the drugs ministry has its own grave, especially for these people.
What the prophet Isaiah saw as the forces of God’s Spirit, what Jesus pointed out as the core of his mission, and was powerfully lived by him, thus lives on in our city.
Dear people, as we prepare for the feast of the Incarnation of Christ, we look forward to the child in the manger. A child that, like every newborn child, awakens feelings of devotion in us. Our devotion, so we hear today, takes on content when we graft it onto Jesus’ mission. A mission that he has entrusted to the Church, to us.
As we move towards the light of Christmas, we may of course translate that mission into a generous contribution to the collection for the Drugspastoraat at the end of this celebration.
At the same time, today we may engage with the question of how Jesus’ mission takes shape in our own daily lives:
For whom have I been a light in the past year?
Have I been able to give life to those who went through life oppressed?
Have I myself received life in a time that was difficult for me?
How can I, in my own surroundings, give hands and feet to the mission of Christ?
Original text · Dutch
Homilie zondag advent III (Gaudete) A 2025 - Krijtberg
De profeet Jesaja was een grote gevoeligheid gegeven voor de krachten die van God uit gaan. In de advent horen we hoe hij in beelden spreekt over deze krachten, en vooral wat die bewerken in de mensengeschiedenis. Het zijn de krachten die leven geven, waar het leven onder druk staat of verloren is gegaan:
‘Dan worden de ogen van de blinden ontsloten, en zullen de oren van de doven geopend worden. Dan zal de kreupele opspringen als een hert en zal de tong van de stomme juichen’.
Vreugdevolle woorden die tot ons komen vanuit een diepe overtuiging. De urgentie ervan geldt, in deze lezing, de terugkeer van bannelingen. Elders spreekt Jesaja over de komst van een Messias, een mens in wie de levengevende krachten van God definitief gestalte zouden krijgen in onze mensengeschiedenis: God komt in ons midden, om ons leven ten volle te delen en van binnenuit te verlichten.
De verwachting van deze Messias was in de tijd van Jezus springlevend, zoals blijkt uit de vraag van Johannes de Doper:
“Zijt Gij de Komende, of moeten wij een ander verwachten?”
In zijn antwoord refereert Jezus direct aan de verwachtingen die door Jesaja waren gewekt:
“Blinden zien weer en lammen lopen, melaatsen worden gereinigd en doven horen, doden staan op en aan armen wordt het Evangelie verkondigd”.
We herkennen de woorden uit de eerste lezing over het verlossende en bevrijdende optreden van God. Het is een impliciet ‘ja!’, van Jezus, op de vraag of Hij de komende Messias is.
Ook in het evangelie volgens Lukas, gebruikt Jezus woorden uit Jesaja om zijn zending te openbaren. In de synagoge van Nazaret leest hij uit de boekrol van Jesaja:
“De geest des Heren is over mij gekomen, (…)Hij heeft mij gezonden om aan armen de Blijde Boodschap te brengen, aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken, en aan blinden, dat zij zullen zien; om verdrukten te laten gaan in vrijheid”. En voegt daaraan toe: ‘Het Schriftwoord dat gij zojuist gehoord hebt, is thans in vervulling gegaan’. (Lukas 4)
Het is aan het begin van zijn publieke optreden. Zoals in het Mattheus evangelie Jezus’ verkondiging begint met de bekende zaligsprekingen. Daarin worden treurenden, zachtmoedigen, vredestichters, nederigen van hart, mensen die onder de dominantie van andere krachten worden weggedrukt of over het hoofd worden gezien, ‘zalig’ worden genoemd. Net zo plaatst Jezus in het evangelie volgens Lukas de mensen aan de rand van de samenleving in het centrum van zijn zending.
Hier in Amsterdam krijgt die zending heel concreet gestalte in vele organisaties en gemeenschappen. Bij de Mozes en Aaronkerk bieden de mensen van de gemeenschap Sant Egidio wekelijks maaltijden, en vooral aandacht en concrete hulp aan daklozen. We waren er afgelopen zaterdag te gast tijdens een stille dag, die vanuit het Platform voor ignatiaanse spiritualiteit werd georganiseerd. Het was er druk: vele vrijwilligers waren kerstpakketten aan het inpakken, en voorbereidingen aan het treffen voor de kerstmaaltijd die zij zullen delen met tweehonderd ‘vrienden van de straat’.
En natuurlijk wil ik hier ook noemen het werk van de pastores en vrijwilligers van het Drugspastoraat Amsterdam. Eerder heeft u in deze kerk de RK pastor Quirien van Berkel al kunnen horen spreken over hun werk. Samen met zijn protestantse collega, Zwanine Siedenburg, bieden zij een plek in de stad waar verslaafden, daklozen, eenzamen zich gezien weten en veilig voelen.
Nu zijn er vele organisaties, kerkelijke en niet-kerkelijke, die ditzelfde doen, gelukkig maar. Maar binnen dit netwerk van zorg neemt het drugspastoraat wel een bijzondere plek in. Elke zondag zijn er vieringen, ‘aan armen wordt het evangelie verkondigt’, Quirien en Zwanine organiseren bezinningsdagen, in het heiligdom van Heiloo, en reizen naar Lourdes en zelfs, onlangs nog, naar Rome. Hun toewijding maakt veel indruk binnen het bestuur. Met name als zij vertellen over het vertrouwen dat zij krijgen van de mensen naar wie hun aandacht uitgaat, de trouw waarmee ze dit vertrouwen beantwoorden. Dat is niet altijd gemakkelijk: de mensen voor wie de drugspastores er willen zijn, zijn niet altijd makkelijk in de omgang. Als bestuurslid ben ervan onder de indruk hoe Zwanine en Quirien steeds weer drempels durven oversteken, uit zorg voor ‘hun’ mensen.
Heel mooi is ook te horen over de begrafenissen van mensen die zij goed gekend hebben, maar verder eenzaam door het leven gingen en die een laatste rustplaats krijgen op begraafplaats St. Barbara waar het drugspastoraat een eigen graf heeft, speciaal voor deze mensen.
Wat de profeet Jesaja zag als de krachten van Gods Geest, wat Jezus als kern van zijn zending aanwees, en met kracht door Hem werd geleefd, leeft zo verder in onze stad.
Beste mensen, nu we ons voorbereiden op het feest van de menswording van Christus, zien we uit naar het kind in de kribbe. Een kind dat, als elk pasgeboren kind gevoelens van toewijding in ons opwekt. Onze toewijding, zo horen we vandaag, krijgt inhoud als we die enten op Jezus’ zending. Een zending die Hij heeft toevertrouwd, aan de kerk, aan ons.
Als we toeleven naar het licht van Kerstmis, dan mogen we die zending natuurlijk vertalen in een gulle bijdrage aan de collecte voor het Drugspastoraat na afloop van deze viering.
Tegelijkertijd mogen we ons vandaag inlaten met de vraag hoe Jezus’ zending in òns dagelijks leven gestalte krijgt:
Voor wie ben ik in het afgelopen jaar een licht geweest?
Heb ik leven kunnen geven aan wie bedrukt door het leven ging?
Heb ik zelf leven ontvangen in een voor mij moeilijke tijd?
Hoe kan ik, in mijn omgeving, de zending van Christus verder handen en voeten geven?
Open the PDF · p. 1 ↗From: homily sheet · 14 December 2025
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 2 pages)