HomilyKrijtberg19de zondag door het jaar
Walking on water
Automatic translation, independently checked · Wandelen over water
The roaring of the waves
The Bible is a book about God and people. It is not a theological manual, but to a great extent a book of stories. That also applies to today's gospel. It is a story in images, a narrative in which images are used that refer to another reality. The water of the lake on which Jesus' disciples sailed, the headwind they faced and the waves that battered the boat refer to the primeval flood, to chaos, danger and destruction. In a psalm the roaring of the waves is identified with the tumult of the nations (Ps. 65:8). You can understand all sorts of things by that, right up to the war in Ukraine.
You rule over the mighty sea and still the waves
Jesus walking on the water and calming the wind calls to mind God, who in a psalm is addressed in the following way: You rule over the mighty sea – when its waves rise, You still them (Ps. 89:10).
In the tumult of the waves the disciples in the boat hear Jesus say: Take heart! It is I, do not be afraid! Jesus conjures away their fear by referring to the divine name I WILL BE THERE (Ex. 3:14), I will be with you (Ex. 3:12). We may also think of what Isaiah has God say: Do not be afraid, for I am with you, do not fear, for I am your God (Isa. 41:10). In the figure of Jesus, God is near to His people.
Peter
Peter represents the disciples in the boat. He says: Lord, if it is You, tell me to come to You over the water. Jesus then invites Peter: Come! We read how Peter steps out of the boat and walked on the water towards Jesus. But when he felt how strong the wind was, he became afraid and began to sink. Peter was called to walk on the water just like Jesus, to rule over the mighty sea like God Himself. As long as he kept his eyes fixed on Jesus he could stay upright, but as soon as he heard the wind and saw the waves, he became afraid. He panicked and sank down into the water. Faith and lack of trust go hand in hand here. Elsewhere in the gospel too, Peter proves to have two sides. Jesus calls him rock (Mt. 16:18), but shortly afterwards Satan, a stumbling block, because he does not think of what God wants, but only of what people want (Mt. 16:23). Later Peter is bold when he follows Jesus into the palace of the high priest (Mt. 26:58), but soon he is so cowardly that he denies knowing Jesus three times (Mt. 26:70-74). But repentance and forgiveness have the last word. Peter, who had denied Jesus three times, was later, when Jesus after his resurrection appeared to the disciples at the Sea of Tiberias, given the chance to profess his devotion to the risen Christ three times (Jn. 21:15-17). Back to Peter, who was overcome by fear when he felt the wind and saw the waves. Peter did not doubt the power of the Lord, but he doubted himself. His fear conquered his faith and he began to sink and cried out: Lord, save me. Jesus stretched out his hand and grasped him.
God's saving hand
The gesture of the outstretched, saving hand is a biblical image that is applied to Jesus. We read about God's saving hand in the psalms: He reached down from on high and took hold of me; He drew me out of deep waters (18:17), Reach down Your hand from on high, deliver me, rescue me from the mighty waters (144:7).
We also find the gesture of God's saving hand in the prophet Isaiah. He has God speak: Do not be afraid, for I am with you, do not fear, for I am your God... For I am the LORD, your God; I take hold of your right hand and say to you: Do not be afraid, I will help you. Do not be afraid, little Jacob, poor people of Israel, I will help you – says the LORD – (Isa. 41:10,13-14).
The ship of the church
When Matthew wrote down the story of the disciples in the boat, he was thinking of the ship of the church, the first community, threatened and persecuted. It is not difficult for us to apply this image of the boat on the raging sea to the church of today. The church finds itself in the danger zone: in numbers it is shrinking, at least in our regions. What the church has to say is drowned out by the tumult of advertising, which whips us up to ever more consumption. Of late the church has been bowed down under its own past of committed and suppressed abuse of children, women and men. Much more could be listed in this way.
When we let ourselves be paralysed by all this, we drown. But the call to Peter, Come, is addressed to us as well. When we keep our gaze fixed on Jesus as the icon of God, we too can walk on the water. And when we sink with the raging waves in sight, we can, like Peter, cry out: Lord, save me! Then we are at once grasped firmly by a saving hand. The gospel reading calls us to listen to the do not be afraid from the mouth of Jesus, to trust that a helping hand is offered to us too. When we let ourselves be inspired by the biblical vision of the Kingdom of God, God's new world of justice and peace, when we keep praying in the Our Father Your kingdom come, Your will be done on earth as in heaven, we receive new energy. Our liturgical gathering, our personal prayer and the encounter with God in mutual service can give us an anchorage to cope with life with its uncertainties and threats.
Original text · Dutch
Wandelen over water
Het gebulder van de golven
De Bijbel is een boek over God en mensen. Het is geen theologisch handboek, maar voor een groot gedeelte een verhalenboek. Dat geldt ook voor het evangelie van vandaag. Het is een beeldverhaal, een vertelling waarin beelden worden gebruikt, die verwijzen naar een andere werkelijkheid. Het water van het meer waar de leerlingen van Jezus op voeren, de tegenwind die ze hadden en de golven waardoor de boot werd geteisterd, verwijzen naar de oervloed, naar chaos, gevaar en ondergang. In een psalm wordt het gebulder van de golven vereenzelvigd met het tumult van de volken (ps. 65:8). Daar kun je van alles onder verstaan, tot en met de oorlog in Oekraïne.
U heerst over de hoog rijzende zee en brengt de golven tot rust
Jezus die op het water loopt en de wind doet liggen doet denken aan God, die in een psalm op de volgende manier wordt toegesproken: U heerst over de hoog rijzende zee – verheffen zich haar golven, U brengt ze tot rust (ps. 89:10).
In het tumult van de golven horen de leerlingen in de boot Jezus zeggen: Houd moed! Ik ben het, wees niet bang! Jezus bezweert hun angst door te verwijzen naar de Godsnaam IK ZAL ER ZIJN (Ex. 3:14), Ik zal bij je zijn (Ex. 3:12). We kunnen ook denken aan wat Jesaja God laat zeggen: Wees niet bang, want Ik ben bij je, vrees niet, want Ik ben je God (Jes. 41:10). In de gestalte van Jezus is God zijn mensen nabij.
Petrus
Petrus representeert de leerlingen in de boot. Hij zegt: Heer, als U het bent, zeg me dan dat ik over het water naar U toe moet komen. Jezus nodigt Petrus dan uit: Kom! We lezen hoe Petrus uit de boot stapt en op het water naar Jezus toeliep. Maar toen hij voelde hoe sterk de wind was, werd hij bang, en begon hij te zinken. Petrus was geroepen om evenals Jezus over het water te lopen, om zoals God zelf over de hoog rijzende zee te heersen. Zolang hij de ogen gericht hield op Jezus kon hij zich staande houden, maar zodra hij de wind hoorde en de golven zag, werd hij bang. Hij raakte in paniek en zakte weg, het water in. Geloof en gebrek aan vertrouwen gaan hier hand in hand. Ook elders in het evangelie blijkt Petrus twee kanten te hebben. Jezus noemt hem rots (Mt. 16:18), maar kort daarna Satan, valstrik, omdat hij niet denkt aan wat God wil, maar alleen aan wat mensen willen (Mt. 16:23). Later is Petrus flink wanneer hij Jezus volgt tot in het paleis van de hogepriester (Mt. 26:58), maar weldra is hij zo laf dat hij tot driemaal toe zegt Jezus niet te kennen (Mt. 26:70-74). Maar berouw en vergeving hebben het laatste woord. Petrus, die Jezus driemaal verloochend had, kreeg later, toen Jezus na zijn opstanding aan de leerlingen bij het Meer van Tiberias verscheen, de kans om driemaal zijn overgave aan de verrezen Christus te betuigen (Joh. 21:15-17). Terug naar Petrus die overmeesterd werd door angst, toen hij de wind voelde en de golven zag. Petrus twijfelde niet aan de macht van de Heer, maar aan zichzelf. Zijn angst overwon zijn geloof en hij begon te zinken en schreeuwde het uit: Heer, red me. Jezus strekte zijn hand uit en greep hem vast.
Gods reddende hand
Het gebaar van de uitgestrekte en reddende hand is een Bijbels beeld dat op Jezus wordt toegepast. We lezen over Gods reddende hand in de psalmen: Hij bood hulp van omhoog, greep mij vast en trok mij op uit de woeste wateren (18:17), Reik mij uw hand van omhoog, bevrijd mij, ontruk mij aan de woeste wateren (144:7).
Het gebaar van Gods reddende hand vinden we ook bij de profeet Jesaja. Hij laat God aan het woord: Wees niet bang, want Ik ben bij je, vrees niet, want Ik ben je God... Want Ik ben de HEER, je God, ik neem je bij je rechterhand en zeg je: Wees niet bang, Ik zal je helpen. Wees niet bang, kleine Jacob, arm volk van Israël, Ik zal je helpen - spreekt de HEER – (Jes. 41:10.13-14).
Het schip van de kerk
Toen Mafeüs het verhaal van de leerlingen in de boot opschreef, dacht hij aan het schip van de kerk, de eerste gemeente, bedreigd en vervolgd. Het is voor ons niet moeilijk om dit beeld van de boot in de kolkende zee toe passen op de kerk van vandaag. De kerk verkeert in de gevarenzone: getalsmahg krimpt zij, althans in onze streken. Wat de kerk te zeggen heei wordt overstemd door het tumult van reclame, die ons opzweept tot almaar meer consumphe. De laatste hjd gaat de kerk gebukt onder haar eigen verleden van gepleegd en verdrongen misbruik van kinderen, vrouwen en mannen. Zo is nog wel meer op te sommen.
Wanneer we ons laten verlammen door dit alles, verdrinken we. Maar de oproep aan Petrus Kom is ook tot ons gericht. Wanneer wij onze blik op Jezus als icoon van God gericht houden, kunnen ook wij over het water lopen. En wanneer we met het zicht op de woeste golven wegzakken, kunnen we evenals Petrus roepen: Heer, red me! Dan worden we meteen vastgegrepen door een reddende hand. De evangelielezing roept ons op om te luisteren naar het wees niet bang uit de mond van Jezus, om erop te vertrouwen dat ook ons een helpende hand geboden wordt. Wanneer we ons laten inspireren door het Bijbelse visioen van het Rijk van God, Gods nieuwe wereld van gerechhgheid en vrede, wanneer we in het Onze Vader blijven bidden Uw rijk kome, Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel, krijgen we nieuwe energie. Ons liturgisch samenzijn, ons persoonlijk gebed en de ontmoehng met God in onderling dienstbetoon kunnen ons een verankering geven om het leven met zijn onzekerheden en bedreigingen aan te kunnen.
Open the PDF · p. 1 ↗From: homily sheet · 12 August 2020
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 2 pages)