Paus Franciscus (1936-2025)

Vanochtend, maandag 21 april, tweede paasdag, zaten we na de viering koffie te drinken toen een protestantse vriendin me in tranen belde dat de paus was overleden.

Velen hielden van hem. Hij werd, zoals ik vanavond op CNN hoorde zeggen, zo’n beetje beschouwd als de dorpspastoor van de wereld. Nog tijdens zijn opname in het ziekenhuis, zwaar ziek met een dubbele longontsteking, gaf hij toestemming voor de verlenging met drie jaar van het synodaal proces. Uitlopend in een ‘kerkvergadering’ in 2028. Franciscus stond het ideaal voor ogen van een verwelkomende synodale kerk, niet op zichzelf gericht, maar zorgzaam present in de wereld. Als een veldhospitaal…

Ten dienste van de armen en dak- en thuislozen (voor wie hij bij het Sint-Pietersplein voorzieningen liet oprichten).

Hij waarschuwde herhaalde malen voor het losgeslagen kapitalisme en voor de ernstige gevolgen als we niet tijdig en voldoende maatregelen treffen om ‘fossiele klimaatverandering’ tegen te gaan. Hij vroeg om vluchtelingen menswaardig op te vangen. Vrouwen mochten nu fungeren als acoliet. Werden aangesteld op enkele hoge posities in de curie. Hij stelde een voorbeeld door hardop en respectvol over homofiele medegelovigen te spreken. Hij stelde orde op zaken in de financiële gang van zaken van het Vaticaan. Na het begin van de Gaza-oorlog belde hij elke week met de pastoor daar hoe het met hem en de mensen ging. Ach, het is teveel om hier op te noemen. Maar bovenal en voor alles leefde hij een leven van geloof, hoop en liefde. Daarbij bracht hij elementen van ignatiaanse spiritualiteit in (het bestuur van) de wereldkerk, b.v. de notie van onderscheiding (der geesten).