ReflectionBegijnhofkapel
Pope Francis (1936-2025)
Automatic translation, independently checked · Paus Franciscus (1936-2025)
This morning, Monday 21 April, Easter Monday, we were having coffee after the celebration when a Protestant friend called me in tears to say that the Pope had died.
Many loved him. He was, as I heard someone say on CNN this evening, regarded more or less as the parish priest of the world. Even during his admission to hospital, gravely ill with double pneumonia, he gave permission for the extension of the synodal process by three years, culminating in an 'ecclesial assembly' in 2028. Francis held before his eyes the ideal of a welcoming synodal Church, not turned in on itself, but caringly present in the world. Like a field hospital…
At the service of the poor and of the homeless (for whom he had facilities set up near St Peter's Square).
He warned repeatedly about unbridled capitalism and about the grave consequences if we do not take timely and sufficient measures to counter 'fossil climate change'. He asked that refugees be received in a dignified, humane manner. Women were now allowed to serve as acolytes. They were appointed to several high positions in the Curia. He set an example by speaking aloud and respectfully about homosexual fellow believers. He put the Vatican's financial affairs in order. After the start of the Gaza war, he called the parish priest there every week to ask how he and the people were doing. Ah, it is too much to mention here. But above all and before everything, he lived a life of faith, hope and love. In doing so, he introduced elements of Ignatian spirituality into (the governance of) the world Church, e.g. the notion of discernment (of spirits).
Original text · Dutch
Paus Franciscus (1936-2025)
Vanochtend, maandag 21 april, tweede paasdag, zaten we na de viering koffie te drinken toen een protestantse vriendin me in tranen belde dat de paus was overleden.
Velen hielden van hem. Hij werd, zoals ik vanavond op CNN hoorde zeggen, zo’n beetje beschouwd als de dorpspastoor van de wereld. Nog tijdens zijn opname in het ziekenhuis, zwaar ziek met een dubbele longontsteking, gaf hij toestemming voor de verlenging met drie jaar van het synodaal proces. Uitlopend in een ‘kerkvergadering’ in 2028. Franciscus stond het ideaal voor ogen van een verwelkomende synodale kerk, niet op zichzelf gericht, maar zorgzaam present in de wereld. Als een veldhospitaal…
Ten dienste van de armen en dak- en thuislozen (voor wie hij bij het Sint-Pietersplein voorzieningen liet oprichten).
Hij waarschuwde herhaalde malen voor het losgeslagen kapitalisme en voor de ernstige gevolgen als we niet tijdig en voldoende maatregelen treffen om ‘fossiele klimaatverandering’ tegen te gaan. Hij vroeg om vluchtelingen menswaardig op te vangen. Vrouwen mochten nu fungeren als acoliet. Werden aangesteld op enkele hoge posities in de curie. Hij stelde een voorbeeld door hardop en respectvol over homofiele medegelovigen te spreken. Hij stelde orde op zaken in de financiële gang van zaken van het Vaticaan. Na het begin van de Gaza-oorlog belde hij elke week met de pastoor daar hoe het met hem en de mensen ging. Ach, het is teveel om hier op te noemen. Maar bovenal en voor alles leefde hij een leven van geloof, hoop en liefde. Daarbij bracht hij elementen van ignatiaanse spiritualiteit in (het bestuur van) de wereldkerk, b.v. de notie van onderscheiding (der geesten).
Open the PDF · p. 1 ↗From: bulletin
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 14 pages)