CrónicaBoomkerk · Augustinuskerk De Star · Vincentiuskerk · Nossa Senhora de Fátima (Boomkerk)
Mirar atrás y mirar adelante
Traducción automática, verificada de forma independiente · Terugblikken én vooruitzien
En el día conmemorativo anual de San Vicente, el patrón de nuestra parroquia, este año también nos detenemos en el 7.º lustro, el 35.º aniversario de la actual iglesia de San Vicente.
Construcción de la actual iglesia de San Vicente
Tras el cierre y la emotiva demolición de la gran iglesia de San Vicente con su llamativa y a la vez más alta torre de iglesia católica de Ámsterdam, allí se construyó un complejo de apartamentos con, en el lugar de la antigua rectoría, un nuevo, pequeño e íntimo espacio de iglesia que invita a orar, celebrar, recordar y encontrarse.
El 30 de septiembre de 1990, Mons. J. Lescrauwaet (msc) consagró la nueva iglesia de San Vicente bajo el lema: «una señal de esperanza». ¡Qué bien enlaza esto con el año de la Esperanza que el papa Francisco, digamos, ha proclamado para este año!
Los últimos 35 años
En los últimos 35 años, la iglesia y también el ser iglesia han cambiado. Así, pastores y trabajadores pastorales fueron y vinieron. Algunos fueron trasladados (no solo en la política, también en la iglesia se oye a menudo «cargo en otro lugar»). A otros trabajadores en la viña del Señor, por desgracia, tuvimos que acompañarlos a su último descanso. En ello pensamos de inmediato en nuestro «párroco constructor» Leo Nederstigt y en el pastor/antiguo deán de Ámsterdam Joop Stam, que fueron tan importantes para la comunidad parroquial.
En 35 años el barrio ha cambiado, pero nuevos feligreses encontraron la iglesia y pronto se sintieron en casa. Otros se mudaron a lugares fuera de Ámsterdam y, a menudo, tuvimos que despedirnos definitivamente de quienes nos precedieron. Se ha puesto concurrido el cielo, pero quizás también agradable con antiguos vicentinos.
También se fueron y vinieron nuevos directores y pianistas para, junto con los coristas, realzar las celebraciones. ¡Estamos muy agradecidos por ello! Cantar es orar dos veces, ya lo aprendimos antes.
Así va la vida, pero la comunidad de fe donde la gente se siente en casa se mantiene en pie. Buscar profundidad en la vida y experimentar su sentido, junto con los encuentros, el cuidado y la atención unos a otros y al mundo que nos rodea, son al fin y al cabo los puntos esenciales de lo que trata la fe. Y todo esto a honra de Dios.
Cierre previsto de la iglesia de San Vicente
Pero.... como un rayo en cielo sereno, en junio de 2023 nos enteramos de que la iglesia de San Vicente debía cerrar a partir del 31 de diciembre de 2024. Sublevación en la iglesia, pues por supuesto no estábamos de acuerdo. Se enviaron cartas a la diócesis, se convocaron reuniones, se grabó y publicó una película sobre la comunidad, una entrevista en Trouw, etc., y todo esto porque no veíamos ninguna necesidad de cerrar la iglesia.
Por supuesto, ya no hay grandes números de fieles como los que ya no se encuentran en una iglesia grande, pero celebrar y orar juntos precisamente en esta pequeña iglesia es importante. Sentirse en casa juntos en la casa de Dios da comunidad. Con la desaparición de las escuelas católicas en la parroquia, tampoco se ve volver a la juventud y las edades suben, pero cuando una iglesia va a ser cerrada, las personas generalmente no son capaces de encontrar el camino hacia otra iglesia. Eso lo hemos experimentado con otras iglesias parroquiales como la Vondel y la Liefde. Solo queda alguna persona aislada. La gente se siente abandonada.
Naturalmente, las finanzas también son importantes; las colectas no producen lo suficiente, pero la Vincentius puede compensarlo con los muchos alquileres a músicos que aquí pueden dar sus actuaciones (de alumnos) y con los ingresos de los rendimientos (de alquiler) de antiguos bienes parroquiales.
Prácticamente todos los trabajos los realizan voluntarios. Hacer funcionar una iglesia es como un hogar: implica mucho, pero con personas dispuestas a poner el hombro sin remuneración, todo se mantiene en pie.
Buenas noticias
Encima de este artículo dice: mirar atrás y mirar adelante. La señal de esperanza se mantiene en pie, pues recientemente supimos que el (nuevo) párroco, el padre Wilfried Wambeke, llegó con buenas noticias tras una conversación con el obispo. Por el momento la Vincentius permanece abierta, y de año en año se evaluará si eso puede seguir siendo posible. Por ello estamos alegres y agradecidos. También por el hecho de que una y otra vez podemos contar con algunos antiguos misioneros (los padres Janssen, Mulders y Noom) para presidir también entre nosotros. Sus edades aumentan, pero Dios debe procurar que sigan siendo capaces de ello. Ello no depende de ellos; vienen con gusto.
San Vicente (1581-1660) fue un sacerdote francés y fundador de los Lazaristas. Se dedicó a la atención de los pobres. Fue canonizado en 1737 por el papa Clemente XII.
El domingo 28 de septiembre próximo habrá una modesta fiesta con motivo de la fiesta de San Vicente (la fecha de la muerte del santo Vicente de Paúl es el 27 de septiembre), pero...... esperamos con ilusión octubre de 2026, porque entonces conmemoraremos que la Vincentius cumple 125 años como parroquia, Dv.
¡¡¡¡Esa fiesta todos queremos vivirla, sin duda!!!!
En nombre del equipo pastoral, Ada Lases
Leído automáticamente de un PDF escaneado. Comprueba los detalles en el original; el reconocimiento de texto puede contener errores.
Texto original · Neerlandés
Terugblikken én vooruitzien
Bij de jaarlijkse gedenkdag van de H. Vincentius, de patroon van onze parochie, staan we dit jaar ook stil bij het 7e lustrum, het 35 jarig bestaan van de huidige Vincentiuskerk.
Bouw huidige Vincentiuskerk
Na het sluiten en emotionele afbreken van de grote Vincentiuskerk met de markante en tevens hoogste katholieke kerktoren van Amsterdam, kwam daar een appartementencomplex met, op de plaats van de voormalige pastorie, een nieuwe, kleine, intieme kerkruimte die uitnodigt voor bidden, vieren, gedenken en ontmoeten.
Op 30 september 1990 heeft Mgr. J. Lescrauwaet (msc) de nieuwe Vincentiuskerk ingewijd onder het motto: “een teken van hoop”. Wat sluit dit mooi aan bij het jaar van de Hoop dat paus Franciscus zg. voor dit jaar heeft uitgeroepen!
De afgelopen 35 jaar
In de afgelopen 35 jaar is de kerk en ook het kerkzijn veranderd. Zo kwamen en gingen er pastores en pastoraal werkenden. Sommigen werden overgeplaatst (niet alleen in de politiek maar ook in de kerk is “functie elders” vaak te horen). Andere werknemers in Gods’ wijngaard moesten we jammergenoeg begeleiden naar hun laatste rustplaats. Daarbij denken we meteen aan onze “bouwpastoor” Leo Nederstigt en pastor/oud deken van Amsterdam Joop Stam, die zo belangrijk zijn geweest voor de parochiegemeenschap.
In 35 jaar is de buurt veranderd, maar nieuwe parochianen vonden de kerk en voelden zich al snel thuis. Anderen verhuisden naar plaatsen buiten Amsterdam en vaak moesten wij definitief afscheid nemen van hen die van ons heengingen. Het is druk geworden in de hemel, maar misschien ook wel gezellig met oude Vincentianen.
Ook gingen en kwamen er nieuwe dirigenten en pianisten om samen met de koorleden de vieringen op te luisteren. Daar zijn we heel dankbaar voor! Zingen is dubbel bidden leerden we vroeger al.
Zo gaat het in het leven, maar de geloofsgemeenschap waar mensen zich thuis voelen blijft overeind. Verdieping in het leven zoeken en de zin ervan ervaren, naast ontmoetingen, zorg en aandacht hebben voor elkaar en de wereld om ons heen zijn toch de kernpunten waar het in het geloof om draait. En dit alles ter ere van God.
Voorgenomen sluiting Vincentiuskerk
Maar.... als een donderslag bij heldere hemel kregen we in juni 2023 te horen dat de Vincentiuskerk per 31 december 2024 moest sluiten. Opstand in de kerk, want uiteraard stonden we daar niet achter. Er gingen brieven naar het bisdom, vergaderingen belegd, film over de gemeenschap opgenomen en gepubliceerd, interview in Trouw enz. en dit allemaal omdat we geen noodzaak zagen om de kerk te sluiten.
Natuurlijk zijn er geen grote aantallen kerkgangers meer die je in een grote kerk niet meer terug vindt, maar juist in deze kleine kerk met elkaar vieren en bidden is belang- rijk. Je bij elkaar in Gods huis thuis voelen geeft gemeenschap. Met het wegvallen van katholieke scholen in de parochie is ook de jeugd niet terug te zien en de leeftijden worden hoger, maar als de kerk gesloten zou gaan worden zijn mensen doorgaans niet in staat de weg naar een andere kerk te vinden. Dat hebben we ervaren met andere parochiekerken zoals de Vondel en de Liefde. Slechts een enkeling blijft ervan over. Men voelt zich in de steek gelaten.
Uiteraard zijn financiën ook belangrijk, de collectes brengen niet genoeg op, maar de Vincentius kan dit compenseren door de vele verhuren aan musici die hier hun (leerlingen)uitvoeringen kunnen geven en door de inkomsten uit de (huur)opbrengsten van oude parochiebezittingen.
Praktisch alle werkzaamheden worden verricht door vrijwilligers. Het laten functioneren van een kerk is net als een huishouding, daar komt veel bij kijken, maar met mensen die onbetaald er de schouders eronder willen zetten blijft alles overeind.
Goed nieuws
Boven dit artikel staat: terugblikken en vooruitzien. Het teken van hoop blijft overeind, want onlangs vernamen we dat de (nieuwe) pastoor, pater Wilfried Wambeke, na een gesprek met de bisschop met goed nieuws kwam. Voorlopig blijft de Vincentius open en van jaar tot jaar wordt bekeken of dat mogelijk kan blijven. Daar zijn we blij en dankbaar om. Ook over het feit dat we iedere keer weer mogen rekenen op enkele oudmissionarissen (de paters Janssen, Mulders en Noom) om ook bij ons voor te gaan. Hun leeftijden stijgen, maar God moet er maar voor zorgen dat zij ertoe in staat blijven. Aan hen ligt het niet, zij komen graag.
Sint Vincentius (1581-1660) was een Frans geestelijke en stichter van de Lazaristen. Hij legde zich toe op de armenzorg. Hij werd in 1737 heilig verklaard door paus Clemens XII.
Zondag 28 september a.s. is er een bescheiden feestje in verband met het Vincentiusfeest (de sterfdag van de heilige Vincentius a Paulo is op 27 september), maar...... we kijken uit naar oktober 2026, omdat we dan gaan herdenken dat de Vincentius als parochie 125 jaar bestaat, Dv.
Dat feest willen we toch allemaal meemaken!!!!
Namens pastoraal team, Ada Lases
Abrir el PDF · p. 14 ↗De: boletín
Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 24 páginas)