ReflexiónBoomkerk · Augustinuskerk De Star · Vincentiuskerk · Nossa Senhora de Fátima (Boomkerk)
La catequista en prácticas Iris se presenta
Traducción automática, verificada de forma independiente · Stagiaire-catechist Iris stelt zich voor
Me gustaría aprovechar esta oportunidad para presentarme. Mi nombre es Iris Maas-Bremer y desde el 01-11-2025 realizo unas prácticas en las parroquias De 4 Evangelisten y Emmaüs, en el marco de una formación de catequistas en el Instituto San Bonifacio de la diócesis de Haarlem-Ámsterdam.
Estas prácticas durarán 2 años y tienen como objetivo iniciarme en la catequesis, la pastoral y la diaconía. Durante los primeros 3 meses participé en diversas actividades, como la preparación de la primera comunión en la iglesia de Paulus y la iglesia de Boom, una liturgia de la palabra para niños, el reparto de alimentos a los pobres y conversaciones pastorales. También estuve presente en una celebración doméstica de feligreses del Nieuw Verbond, una celebración en el Leo Polakhuis y una celebración de la Palabra y de oración en la iglesia de San Agustín con la distribución de la comunión. En los próximos meses empezaré a asumir tareas con mayor actividad.
La razón por la que decidí hacer esta formación fue que me hice católica en 2013 y sentí la necesidad de profundizar aún más en la fe católica estudiando teología. Durante mis estudios me preguntaron si quizá quería ser catequista. Ya he terminado la fase de bachillerato y ahora, por lo tanto, estoy realizando mis prácticas.
No crecí desde niña en la fe católica. A los 25 años fui bautizada y, como protestante, comencé mi camino de vida cristiano. En 2012 recibí un rosario y lo colgué en mi habitación. Poco después, por medio de una amiga, entré en contacto con el Opus Dei, donde conocí la fe católica. Cuando luego empecé a leer el Catecismo de la Iglesia Católica, mi corazón fue tocado por el lenguaje que me llegaba, y ya no hubo vuelta atrás para mí. Pienso que tanto la presencia del rosario, como el lenguaje del Catecismo y la oración de otros me guiaron en mi camino hacia la incorporación a la Iglesia Católica. Desde el 10-05-2020 estoy vinculada como asociada a la Comunidad de los Sacramentinos en el Begijnhof, donde cada viernes por la tarde puedo servir como acólita.
En 2020 hice un viaje por catedrales con un grupo de católicos en París, durante el cual también visitamos el Sagrado Corazón, donde desde 1885 tiene lugar la adoración perpetua. Mientras contemplaba los brazos ampliamente extendidos de Jesús en la cúpula sobre el altar, recordé que ya antes me había detenido en ese mismo lugar —cuando tenía 18 años— y que entonces experimenté un sentimiento especial que en aquel momento no comprendí. Ahora, estando 33 años después en ese mismo lugar, me embargó una fuerza enorme y vi un enorme ostensorio colgado en esa misma cúpula, y comprendí lo que había sentido a los 18 años pero que entonces aún no había entendido: la fuerza de la eucaristía y de la adoración.
La eucaristía es para mí el trato más íntimo que podemos tener con Jesús
Sobre todo las palabras que, lamentablemente, el sacerdote muchas veces pronuncia en silencio: «el agua y el vino se hacen uno, Tú te haces partícipe de nuestra humanidad y nos acoges en tu vida divina», expresan para mí exactamente de qué se trata. El hombre está destinado a participar en la vida de Dios, y ya ahora se nos permite anticiparla en la eucaristía. La eucaristía toca para mí el anhelo de la vida eterna. Por eso también he aprendido a apreciar la adoración como prolongación de la eucaristía y como manera de dejar a Jesús presente de la forma más íntima en la comunidad. En Ámsterdam se practica la adoración en diversos lugares. Sería hermoso que más iglesias participaran, para que también en la ciudad de los milagros, Ámsterdam, algún día pueda tener lugar una adoración perpetua.
Leído automáticamente de un PDF escaneado. Comprueba los detalles en el original; el reconocimiento de texto puede contener errores.
Texto original · Neerlandés
Stagiaire-catechist Iris stelt zich voor
Hierbij wil ik mezelf graag aan jullie voorstellen. Mijn naam is Iris Maas-Bremer en ik loop sinds 01-11-2025 stage in de parochies De 4 Evangelisten en Emmaüs, in het kader van een catechistenopleiding aan het St. Bonifatiusinstituut in het bisdom Haarlem-Amsterdam.
Deze stage zal 2 jaar duren en heeft als doel om mij wegwijs te maken binnen de catechese, het pastoraat en de diaconie. De eerste 3 maanden heb ik meegelopen met verschillende activiteiten, zoals de voorbereiding op de eerste communie in de Pauluskerk en de Boomkerk, een kindernevendienst, het uitdelen van voedsel aan armen, en pastorale gesprekken. Ook ben ik aanwezig geweest bij een huiskamerviering van parochianen van het Nieuw Verbond, een viering in het Leo Polakhuis, en een Woord- en gebedsviering in de Augustinuskerk met communie-uitreiking. De komende maanden zal ik actiever taken gaan oppakken.
De aanleiding om deze opleiding te gaan doen was, dat ik in 2013 katholiek ben geworden en de behoefte voelde om me nog meer te gaan verdiepen in het katholieke geloof door theologie te gaan studeren. Tijdens mijn studie werd mij gevraagd of ik misschien catechist wilde worden. Ik heb inmiddels mijn bachelorfase afgerond en loop nu dus mijn stages.
Ik ben niet als kind opgegroeid met het katholieke geloof. Op mijn 25e jaar werd ik gedoopt en begon als protestant mijn christelijke levensweg. In 2012 kreeg ik een rozenkrans en had ik deze in mijn kamer opgehangen. Vlak daarna kwam ik door een vriendin in aanraking met het Opus Dei, waar ik kennis maakte met het katholieke geloof. Toen ik daarna de grote Katechismus van de Katholieke Kerk ging lezen, werd ik in mijn hart geraakt door de taal die tot me kwam, en was er voor mij geen weg meer terug. Ik denk dat zowel de aanwezigheid van de rozenkrans, als de taal van de Katechismus en het gebed van anderen mij geleid hebben op mijn weg naar opname in de Katholieke Kerk. Sinds 10-05-2020 ben ik als associé verbonden aan de Communiteit van de Sacramentijnen in het Begijnhof, waar ik elke vrijdagmiddag mag dienen als acoliet.
In 2020 heb ik een kathedralenreis gemaakt met een groep katholieken in Parijs, waarbij we ook de Sacré Cour bezochten, waar sinds 1885 eeuwig durende aanbidding plaatsvindt. Terwijl ik keek naar de wijd uitgestrekte armen van Jezus in de koepel boven het altaar, herinnerde ik mij dat ik eerder op die plek gestaan had - als ik 18 jaar oud was - en toen een bijzonder gevoel had gekregen, wat ik toen niet begreep. Nu ik 33 jaar later op diezelfde plek stond, overviel mij een enorme kracht en zag ik een enorme monstrans in diezelfde koepel hangen, en begreep ik wat ik als 18-jarige gevoeld had, maar toen nog niet had begrepen: de kracht van de eucharistie en de aanbidding.
De eucharistie is voor mij de meest intieme omgang die we met Jezus kunnen hebben
Vooral de woorden die de priester helaas vaak in stilte uitspreekt: “water en wijn worden één, Gij deelt ons mens-zijn en neemt ons op in uw goddelijk leven”, drukken voor mij precies uit waar het om gaat. De mens is bedoeld om deel te hebben aan het leven van God en daar mogen we nu al op vooruit lopen in de eucharistie. De eucharistie raakt voor mij aan het verlangen naar het eeuwige leven. De aanbidding heb ik daarom ook leren waarderen als verlenging van de eucharistie en als manier om Jezus op de meest intieme wijze in de gemeenschap aanwezig te laten zijn. In Amsterdam wordt er op diverse plaatsen aan aanbidding gedaan. Het zou mooi zijn als meerdere kerken gaan meedoen, zodat ook in de Mirakelstad Amsterdam ooit een eeuwig durende aanbidding kan plaatsvinden.
Abrir el PDF · p. 5 ↗De: boletín
Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 32 páginas)