HolytideVida católica en Ámsterdam

ReflexiónSint-Urbanuskerk Bovenkerk · Titus BrandsmakerkPinksteren

¡Quedarse sentado ya no es posible!

Traducción automática, verificada de forma independiente · Stilzitten kan niet meer!

Ilustración: Manuscript Leaf with the Resurrection, from a Book of Hours, Anonymous (Netherlandish) (ca. 1500) · The Metropolitan Museum of Art, CC0 1.0 (Met Open Access)

No está aquí, ha resucitado, como dijo. Con estas palabras comenzó la Pascua, el gran misterio, el regalo definitivo, dado por amor a cada uno de nosotros: una mano tendida. Solo tenemos que aceptarla, abrazarla y dejarla crecer en nuestro corazón — de una pequeña chispa a un gran fuego.

Ahora estamos en camino a Pentecostés, la fiesta del hacer. La fe que fue sembrada en Pascua florece, da fruto y desborda en nuestro corazón. Y de lo que está lleno nuestro corazón, habla nuestra boca. Queremos hablar de ello, mostrarlo, expresarlo en nuestras manos, en nuestras palabras, en lo que hacemos: quedarse sentado ya no es posible.

Hay un solo Espíritu, pero hay dones diferentes. Uno tiene corazón para las personas necesitadas, otro ayuda con cuidado práctico, un tercero trae palabras de consuelo.

El Espíritu señala a cada uno de nosotros un camino que nos corresponde. Pentecostés nos despierta, nos pone en movimiento y nos hace personas que hacen. Así la creación se renueva una y otra vez — y esa creación somos nosotros. Personas de este tiempo, que viven en un mundo bajo presión. Un mundo en el que crece la soledad, en el que la pobreza es visible y en el que nuestra tierra se agota. Un mundo que anhela atención, honestidad y justicia. Anhela vivir juntos, cuidarse unos a otros y cuidar lo que se nos ha confiado. En ese mundo estamos nosotros, en camino de Pascua a Pentecostés. La fe crece en nosotros y nuestras manos empiezan a picar. Dentro de poco, quedarse sentado ya no será posible.

A menudo mantenemos cerrada la puerta de nuestro corazón, por miedo a lo que hay fuera o a lo que otro nos pide.

Sin embargo, se nos desafía a mirar más lejos: ¿quién llama allí? ¿Qué está creciendo allí? ¿A quién se me llama a ser? ¿Qué camino se abre para mí?

Podemos ser personas que se ponen en movimiento, que van unas hacia otras y construyen un mundo más honesto, más cálido y más humano. Un mundo en el que nadie quede fuera y todos puedan participar. Con la imagen del Reino de Dios ante los ojos, se nos invita — y en realidad también se nos llama — a emplear nuestros talentos. A dar algo de nosotros mismos, a estar ahí para el otro.

«Si ustedes perdonan, entonces es perdonado, y si no perdonan, no es perdonado!

Perdonar o no perdonar, está en nuestras manos.

Debemos hacerlo nosotros. No esperar, no pasar la responsabilidad, sino comenzar nosotros mismos. Porque lo que nosotros no hacemos, no sucede. El Señor lo pone en nuestras manos y el Espíritu nos anima: quedarse sentado ya no está permitido. El mundo nos espera.

Sobre nuestras manos, nuestras palabras, nuestra paz, nuestra fe.

Una fe que aún puede crecer hasta que, en Pentecostés, se haya vuelto tan grande que desbordemos. Que no podamos hacer otra cosa que hacer, ponernos en camino, buscar al otro, actos desde nuestro corazón, palabras desde nuestra alma. El momento en que experimentamos: ¡quedarse sentado ya no es posible!

Leído automáticamente de un PDF escaneado. Comprueba los detalles en el original; el reconocimiento de texto puede contener errores.

Texto original · Neerlandés

Stilzitten kan niet meer!

Hij is niet hier, Hij is verrezen zoals Hij gezegd heeft. Met deze woorden begon Pasen, het grote mysterie, het ultieme cadeau, uit liefde aan ieder van ons gegeven: een uitgestoken hand. Wij hoeven die alleen maar aan te nemen, te omarmen en te laten groeien in ons hart — van een kleine vonk tot een groot vuur.

We zijn nu op weg naar Pinksteren, het feest van het doen. Het geloof dat met Pasen gezaaid is, komt tot bloei, draagt vruchten en stroomt over in ons hart. En waar ons hart vol van is, daar loopt onze mond van over. We willen erover praten, het laten zien, het uiten in onze handen, in onze woorden, in wat we doen: stilzitten kan niet meer.

Er is één Geest, maar er zijn verschillende gaven. De één heeft een hart voor mensen in nood, de ander helpt met praktische zorg, een derde brengt woorden van troost.

De Geest wijst ieder van ons een weg die bij ons past. Pinksteren maakt ons wakker, zet ons in beweging en maakt ons tot mensen die doen. Zo wordt de schepping steeds opnieuw vernieuwd — en die schepping, dat zijn wij. Mensen van deze tijd, levend in een wereld die onder druk staat. Een wereld waarin eenzaamheid groeit, waarin armoede zichtbaar is en waarin onze aarde uitgeput raakt. Een wereld die verlangt naar aandacht, eerlijkheid en rechtvaardigheid. Naar samen leven, naar zorg voor elkaar en voor wat ons is toevertrouwd. In die wereld staan wij, onderweg van Pasen naar Pinksteren. Het geloof groeit in ons, en onze handen beginnen te jeuken. Nog even en stilzitten kan niet meer.

Vaak houden we de deur van ons hart gesloten, uit angst voor wat er buiten is of voor wat een ander van ons vraagt.

Toch worden we uitgedaagd om verder te kijken: wie roept daar? Wat groeit daar? Wie word ik geroepen te zijn? Welke weg ligt voor mij open?

We mogen mensen zijn die in beweging komen, die naar elkaar toegaan en bouwen aan een wereld die eerlijker, warmer en menselijker is. Een wereld waarin niemand buitenspel staat en iedereen mee kan doen. Met het beeld van Gods koninkrijk voor ogen worden we uitgenodigd — en eigenlijk ook geroepen — om onze talenten in te zetten. Om iets van onszelf te geven, om er te zijn voor de ander.

‘Als gij vergeeft, dan is vergeven en als gij niet vergeeft, is niet vergeven!

Vergeven of niet vergeven, het ligt in onze handen.

Wij moeten het doen. Niet wachten, niet doorschuiven, maar zelf beginnen. Want wat wij niet doen, gebeurt niet. De Heer legt het in onze handen en de Geest moedigt ons aan: stilzitten mag niet meer. De wereld wacht op ons.

Op onze handen, onze woorden, onze vrede, ons geloof.

Een geloof dat nog even groeien mag tot het met Pinksteren zo groot is geworden, dat wij overvloeien. Dat we niet anders meer kunnen dan doen, op weg gaan, de ander opzoeken, daden vanuit ons hart, woorden vanuit onze ziel. Het moment dat we ervaren: stilzitten kan niet meer!

Abrir el PDF · p. 30 ↗De: boletín

Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 32 páginas)

Fuente