Luilak

Wie op Pinksterzondag 's morgens vroeg de brievenbus hoort klapperen: dat kan ook de wind zijn. En geen kwajongens die luilak vieren. Luilak, ochtend waarop langslapers volgens een oude folklore luidruchtig worden gewekt, om zo het Pinksterweekend in te luiden. Door met blikjes die met touwtjes achter fietsen zijn gebonden door de straten te rijden, belletje-lellen te doen en luidkeels ‘Luilak, beddenzak...' te zingen. Dat was tenminste in mijn jeugd zo. Maar de jeugd van tegenwoordig is zélf te lui voor luilak, of woon ik daarvoor in ons slaapstadje net buiten de stadcirkel iets te rustig? Ook het traditionele ‘Pinkpop’, een groot festival dat het hele Pinksterweekend duurde, valt tegenwoordig niet eens meer op Pinksteren! Wat is er dan nog over van dat hele Pinksteren? Wat zegt het ons nu nog?

Volgens de christelijke traditie waar het Pinksterfeest uit voortkomt, ontvingen de leerlingen van Jezus de heilige Geest, ofwel goddelijke bezieling. Dat is een prachtig geschenk dat aan ons is doorgegeven, want zonder inspiratie op Z'n tijd kan niemand! Het heeft nog een diepere betekenis: het verwijst naar die leerlingen, die plots vreemde talen konden spreken nadat de Heilige Geest in de vorm van vuurtongen over hen was neergedaald. Maar het begon met die wonderlijke bezieling, die vurige inspiratie. En misschien wordt dát wel bedoeld met ‘vreemde talen’? Misschien schuilde het wonder van Pinksteren dan niet zozeer in het gegeven dat die leerlingen allemaal vreemde talen konden spreken, maar in het feit dat ieder elkaar kon verstaan!

In die zin zou je misschien wel kunnen zeggen dat we zo'n wonder ook wel prima gebruiken kunnen, nu in deze tijd. Want soms lijkt het wel alsof we allemaal in andere talen met elkaar proberen te communiceren. Dan zou het helpen als we dankzij die bijzondere bezieling beter in staat zijn om naar elkaar te luisteren. Want ook al ben je het niet direct met elkaar eens: door wat meer wederzijds begrip voor het standpunt van de ander en door empathie op te brengen voor datgene wat de ander beweegt of juist tegenstaat, komen we al nader tot elkaar. Dan liggen oplossingen vanzelf dichtbij. Tot die tijd zijn we misschien allemaal wel een beetje aan het luilakken, wachtend op een frisse wind en het vuur van inspiratie....?