ReflexiónBegijnhofkapel
La tumba de Pedro en Roma – parte 1
Traducción automática, verificada de forma independiente · Het graf van Petrus in Rome – deel 1
Durante su inauguración, el papa León XIV bajó por una escalera al comienzo de la misa y se detuvo un momento ante un nicho con un icono de Pedro. ¿Lo recuerda usted? Y yo pensaba: ¿se dan cuenta los espectadores de que efectivamente están mirando LA tumba original, o al menos, su parte frontal? Yo he estado allí, en 1993, y pude visitar las excavaciones bajo la Basílica de San Pedro, en busca de la tumba.
Imagínese: usted es arqueólogo en los años cuarenta y el papa le permite excavar bajo San Pedro, en busca de la tumba de Pedro. Una oportunidad única para descubrir el corazón de Roma. ¿Qué espera: una tumba sencilla o un monumento? Los arqueólogos trabajaron «de fuera hacia dentro», pero yo comienzo en el punto de partida: la tumba. Este será un viaje en tres partes, de la cual esta es la primera.
El primer siglo
Entre los años 41 y 54 después de Cristo, los judíos son expulsados de Roma por el emperador Claudio. Tras su muerte, Nerón llega al poder. Cuando Pablo visita Roma a finales de los años cincuenta, es arrestado, pero se le permite permanecer en una vivienda alquilada. Allí predica libremente el evangelio durante dos años. Las primeras comunidades cristianas de Roma se componen sobre todo de judíos.
Durante la estancia de Pablo, Nerón trabaja en la ampliación del circo de Calígula, conocido más tarde como el Circo de Nerón. Para ampliar su territorio, elimina a parientes como su tía Domitia.
En el año 64 estalla un incendio en Roma, presuntamente por orden de Nerón. Para apartar de sí la sospecha, señala a los cristianos como culpables. Este grupo, ya impopular por su modo de vida divergente, es castigado severamente. Primero se arresta a miembros conocidos; después siguen acusaciones masivas de «odio al género humano». Los castigos son crueles: algunos son despedazados por perros, otros crucificados o quemados como antorchas vivas durante los juegos de Nerón en su circo. Las víctimas son enterradas en la necrópolis Contactblad voor de gemeenschap van de Begijnhofkapel junto al circo. Según la tradición, Pedro y Pablo mueren en el año 67. Dado que a los no romanos a menudo se les crucifica, es probable que Pedro fuera ejecutado de esa manera. Hacia el año 200 surge la tradición de que fue crucificado con la cabeza hacia abajo, por humildad hacia Jesús. 9
También Pedro es enterrado junto al circo.
El segundo siglo
En la ladera de la colina Vaticana, en medio de una red de pasillos y tumbas, surge hacia el año 160 una veneración especial por una tumba. En ese lugar se construye un muro rojo, contra el cual se coloca un tropaion — un monumento conmemorativo —. En un nicho bajo este monumento yacen los huesos del apóstol Pedro.
Más tarde se construye un muro de contención junto al tropaion, en el cual los fieles dejan grafitis que señalan el significado sagrado del lugar y la conexión con Pedro. También se entierra a un número notablemente grande de cristianos en las inmediaciones, lo que subraya aún más el valor religioso de esta localización.
Solo en el siglo IV, cuando Constantino llega a ser emperador, se produce la siguiente intervención de gran alcance. Esto lo trataré la próxima vez.
Texto original · Neerlandés
Het graf van Petrus in Rome – deel 1
Tijdens zijn inauguratie liep paus Leo XIV aan het begin van de mis een trap af en stond een tijdje stil bij een nis met een icoon van Petrus. Weet u nog? En ik dacht, weten de kijkers wel dat ze inderdaad naar HET originele graf kijken, althans, het vooraanzicht daarvan. Ik ben daar geweest, in 1993, en mocht de opgravingen onder de Sint Pieter bezoeken, op zoek naar het graf.
Stel je voor: je bent archeoloog in de jaren '40 en mag van de paus onder de St. Pieter graven, op zoek naar het graf van Petrus. Een unieke kans om het hart van Rome te ontdekken. Wat verwacht je: een eenvoudig graf of een monument? De archeologen werkten van “buiten” naar “binnen”, maar ik begin bij het nulpunt; het graf. Dit wordt een reis in drie delen, waarvan hier het eerste deel.
De eerste eeuw
Tussen 41 en 54 na Christus worden Joden door keizer Claudius uit Rome verbannen. Na zijn dood komt Nero aan de macht. Wanneer Paulus eind jaren vijftig Rome bezoekt, wordt hij gearresteerd, maar mag hij verblijven in een huurwoning. Daar predikt hij twee jaar lang vrijelijk het evangelie. De eerste christelijke gemeenten in Rome bestaan vooral uit Joden.
Tijdens Paulus’ verblijf werkt Nero aan de uitbreiding van het circus van Caligula, dat later bekendstaat als het Circus van Nero. Om zijn grondgebied uit te breiden, laat hij familieleden zoals zijn tante Domitia uit de weg ruimen.
In 64 breekt er brand uit in Rome, vermoedelijk op bevel van Nero. Om de verdenking van zichzelf af te wenden, wijst hij de christenen aan als schuldigen. Deze groep, al impopulair vanwege hun afwijkende levenswijze, wordt zwaar gestraft. Eerst worden bekende leden gearresteerd, daarna volgen massale beschuldigingen van ‘haat tegen het menselijk geslacht’. De straffen zijn wreed: sommigen worden verscheurd door honden, anderen gekruisigd of verbrand als levende fakkels tijdens Nero’s spelen in zijn circus. De slachtoffers worden begraven in de necropolis Contactblad voor de gemeenschap van de Begijnhofkapel naast het circus. Volgens overlevering sterven Petrus en Paulus in het jaar 67. Omdat nietRomeinen vaak gekruisigd worden, is het aannemelijk dat Petrus op die manier is geëxecuteerd. Rond het jaar 200 ontstaat de traditie dat hij met het hoofd naar beneden is gekruisigd, uit nederigheid ten opzichte van Jezus. 9
Ook Petrus wordt begraven bij het circus.
De tweede eeuw
Op de helling van de Vaticaanse heuvel, te midden van een netwerk van gangen en graven, ontstaat rond het jaar 160 een bijzondere verering voor één graf. Op die plek wordt een rode muur gebouwd, waartegen een tropaion — een gedenkteken — wordt geplaatst. In een nis onder dit monument liggen de beenderen van de apostel Petrus.
Later wordt er een steunmuur aangelegd naast het tropaion, waarin gelovigen graffiti achterlaten die wijzen op de heilige betekenis van de plek en de connectie met Petrus. Ook worden er opvallend veel christenen in de directe omgeving begraven, wat de religieuze waarde van deze locatie verder onderstreept.
Pas in de 4e eeuw, als Constatijn keizer wordt, komt er een volgende ingrijpende wijziging. Dit zal ik de volgende keer bespreken.
Abrir el PDF · p. 9 ↗De: boletín
Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 12 páginas)