HolytideVida católica en Ámsterdam

ReflexiónBegijnhofkapel

Pascua y esperanza

Traducción automática, verificada de forma independiente · Pasen en hoop

Ilustración: L'Oiseau Posé sur un Chardon en Fleurs (The Bird Standing on Thistle Flower), plate 13 from "Lux Claustri ou La Lumière du Cloitre" (The Light of the Cloisters), Jacques Callot (1625–31) · The Metropolitan Museum of Art, CC0 1.0 (Met Open Access)

El papa Francisco comienza su libro Esperanza con la descripción de migrantes que parten en un barco de vapor desde Italia hacia Argentina. Eso mismo hicieron también sus padres el 1 de febrero de 1929. El barco, que zarpó bastante tiempo antes que ellos y que originalmente iban a tomar, se hundió por circunstancias. Muchos pasajeros se ahogaron. Las personas que hacen este viaje, camino de un futuro mejor, deben soportar enormes privaciones.

Otros familiares hicieron este viaje en una fecha anterior, en 1922, y tras mucha miseria construyeron una buena existencia fundando una empresa de construcción de carreteras de asfalto. Eso se perdió de nuevo más tarde, cuando un tío abuelo importante murió de una grave enfermedad y la Crisis Mundial de 1929 golpeó. En el año 1932 toda la familia cayó en la pobreza.

Al principio, pues, a los padres del papa Francisco les fue bien, pero más tarde también ellos tuvieron que construir una nueva existencia de nuevo, con apenas medios para vivir.

«El libro de mi vida es la historia de un viaje lleno de esperanza, impensable sin mi familia, mi pueblo, todo el pueblo de Dios. Es, en cada página, en cada paso, también el libro de quienes me han acompañado, de quienes nos han precedido y de quienes nos seguirán» (...).

Concluye, casi al final de su libro: «Para nosotros, los cristianos, el futuro tiene un nombre, y ese nombre es esperanza.» (...) «La felicidad es siempre un encuentro, y otras personas ofrecen una posibilidad concreta de encontrarse con Jesús mismo. En nuestro tiempo, evangelizar significa: entusiasmar a las personas con esperanza y alegría» (...). Hasta aquí el papa Francisco en su nuevo libro sobre 1 Esperanza.

¿Qué tiene que ver la Pascua con la Esperanza? Nuestro Dios es un Dios de amor y por eso envió a Jesús, su Hijo único, a nosotros, para comunicarnos su mensaje de amor y vivirlo delante de Dios y los unos por los otros. Jesús, en la cruz, había sido abandonado por casi todos sus discípulos, excepto por Juan, su madre María, María Magdalena y algunas personas más. Todo parecía perdido y Él fue, según la costumbre romana, «crucificado como un malhechor».

Así también murió, pero Dios lo resucitó al tercer día. Todo parecía perdido, pero Jesús, que primero estaba muerto, ahora está vivo de nuevo. Sus discípulos y seguidores al principio no podían creerlo. Jesús, por eso, les reprocha su incredulidad.

¿No somos nosotros también, a veces, como esos discípulos que abandonaron a Jesús?

Me hizo pensar en un versículo de la Biblia (1 Pe. 15b) sobre la esperanza: «Estén siempre dispuestos a dar razón a todo el que les pida cuenta de la esperanza que hay en ustedes». Eso es lo que nosotros, como creyentes, deberíamos hacer. Llevar una vida de amor según el ejemplo de Jesús. Y no solo eso, individualmente, sino junto con otros creyentes, en comunidad, para que la gente pueda decir: «Vean cómo se aman unos a otros». Las obras a veces convencen más que las palabras.

Que podamos ser Peregrinos de Esperanza. Ese es el tema del Año Jubilar. No sé lo que me espera, pero rezaré por ello. Nuestro Dios es un Dios lleno de sorpresas. Las personas en los Países Bajos generalmente lo tienen muy bien. Seamos un signo de Esperanza y demos una respuesta a los signos de estos tiempos que se presentan en nuestro camino de peregrinación hacia la Tierra Prometida.

Un párrafo no pudo cotejarse palabra por palabra con el original y se ha omitido. Lea el original.

Texto original · Neerlandés

Pasen en hoop

Paus Franciscus begint zijn boek Hoop met de beschrijving van migranten die wegtrekken met een stoomboot vanuit Italië naar Argentinië. Dat hebben ook zijn ouders gedaan op 1 februari 1929. De boot, die een hele tijd eerder, voor hun vertrokken is, en die zij eerst zouden nemen, is door omstandigheden gezonken. Veel passagiers zijn verdronken. Mensen die deze reis maken, op weg naar een betere toekomst, moeten enorme ontberingen doorstaan.

Andere familieleden hebben deze reis op een eerder tijdstip gemaakt in 1922 en na veel ellende een goed bestaan opgebouwd door een bedrijf in de aanleg van asfaltwegen te beginnen. Dat is later weer teloorgegaan doordat een belangrijke oudoom door een ernstige ziekte is overleden en de Wereldcrisis in 1929 toesloeg. In het jaar 1932 verviel de hele familie tot armoede.

In het begin ging het dus nog goed met de ouders van paus Franciscus maar later moesten ook zij weer een nieuw bestaan opbouwen met nauwelijks middelen om te kunnen leven.

‘Het boek van mijn leven is het verhaal van een reis vol hoop, die onvoorstelbaar is zonder mijn familie, mijn volk, het gehele volk van God. Het is, op elke bladzijde, in elke stap, eveneens het boek van hen die mij hebben vergezeld, van hen die ons zijn voorgegaan en van hen die ons zullen volgen’ (…).

Hij besluit, bijna op het einde zijn boek: ‘Voor ons christenen heeft de toekomst een naam en die naam is hoop.’ (…) ‘Geluk is altijd een ontmoeting en andere mensen bieden een concrete mogelijkheid om Jezus zelf te ontmoeten. Evangelisatie betekent in onze tijd: mensen enthousiasmeren met hoop en vreugde’ (…). Tot zover paus Franciscus in zijn nieuwe boek over 1 Hoop.

Wat heeft Pasen met Hoop te maken? Onze God is een God van liefde en daarom heeft Hij Jezus, zijn enige Zoon naar ons toegezonden, om ons Zijn boodschap van liefde mee te delen en voor te leven voor God en voor elkaar. Jezus was aan het kruis door bijna al zijn leerlingen verlaten, behalve door Johannes, zijn moeder Maria, Maria Magdalena en nog enkele mensen. Alles leek verloren en Hij is volgens Romeins gebruik ‘gekruisigd als een misdadiger’.

Zo is Hij ook gestorven maar God heeft Hem weer op de derde dag doen verrijzen. Alles leek verloren maar Jezus, die eerst dood was, is nu weer levend. Zijn leerlingen en volgelingen konden het eerst niet geloven. Jezus maakt hun daarom verwijten over hun ongeloof.

Zijn wij ook niet af en toe als deze leerlingen die Jezus in de steek hebben gelaten?

Het deed me denken aan een Bijbelvers (1 Petr. 15b) over de hoop: Weest altijd bereid tot verantwoording aan wie rekenschap vraagt van de hoop die in u leeft’. Dat zouden wij als gelovigen moeten doen. Een leven uit liefde leiden naar het voorbeeld van Jezus. En dat niet alleen, individueel, maar samen met andere gelovigen, gemeenschappelijk, zodat mensen kunnen zeggen: ‘Zie hoe ze elkaar liefhebben’. Daden overtuigen soms meer dan woorden.

Dat wij Pelgrims van Hoop mogen zijn. Dat is het thema van het Jubeljaar. Ik weet niet wat mij te wachten staat maar ik zal er voor bidden. Onze God is een God vol met verrassingen. Mensen in Nederland hebben het meestal heel goed. Laten wij een teken zijn van Hoop en een antwoord geven op de tekenen van deze tijd die op ons pelgrimspad komen op weg naar het Beloofde Land.

Abrir el PDF · p. 1 ↗De: boletín

Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 14 páginas)

Fuente