ReflexiónBegijnhofkapel
Votos
Traducción automática, verificada de forma independiente · Geloften
El sábado 12 de octubre pasado hice mi profesión solemne en Nimega, y quedé así incorporado a la Congregación del Santísimo Sacramento. En una iglesia llena pude pronunciar los votos evangélicos de pobreza, obediencia y castidad, en presencia de nuestro superior provincial, Eugène van Heyst sss.
Mi camino con la congregación comenzó en el otoño de 2006 en la capilla del Begijnhof. Allí había descubierto la adoración eucarística, y acudía cada sábado y domingo por la tarde. Eugène era entonces rector de la capilla y superior de la comunidad. En una ocasión me preguntó si quizá quería compartir un bocadillo. Así fui pasando de la capilla a la comunidad.
Al descubrimiento de la adoración precedió algo. En 2006, tras una larga búsqueda espiritual, fui por primera vez a Misa el domingo de Pascua en la iglesia de San Nicolás. Fue una grandiosa experiencia de llegar a casa. Me tocó de manera especial el ‘servicio del altar’. Tanto, que quise hacerme católico; en octubre fui confirmado por el párroco Joop Stam. Durante la preparación me había dado cuenta de una vocación sacerdotal. Un año después comencé estudios a tiempo parcial en el seminario de Vogelenzang. Año y medio después, el rector y yo consideramos que era hora de continuar a tiempo completo. Eso significó la renuncia a mi entonces empleador HP/De Tijd y el traslado a Vogelenzang. Los fines de semana podía alojarme con los padres sacramentinos en el Nieuwezijds Voorburgwal.
Tras mi ordenación sacerdotal fui nombrado vicario cooperador en San Nicolás. Fue un tiempo muy hermoso, pero al fondo zumbaba la pregunta de si no debía dar un paso más: entrar en la congregación que tenía la eucaristía como su centro. En 2018 comencé el postulantado, y un año después me trasladé a Bruselas para el noviciado: un período de dos años en el que pude profundizar en la historia y la espiritualidad de la congregación y del fundador, el padre Eymard.
Concluí el noviciado pronunciando los primeros votos temporales en nuestra iglesia de Bruselas. El gobierno provincial me envió después al monasterio de Brakkenstein en Nimega. Allí realicé el escolasticado, y también trabajé en el Centro de Espiritualidad Parroquial (CPS), fundado por nuestra congregación en 1990 y con sede en Brakkenstein.
En junio de 2024 fui admitido a la profesión solemne. Le siguió un 5 período de preparación en Sri Lanka. También habría sido hermoso en un lugar más cercano a casa, pero en Europa yo era el único candidato; allí pude participar en un programa para candidatos de India, Filipinas, Uganda y Sri Lanka. Fue muy hermoso estar allí con personas que recorren el mismo camino, que quieren poner su vida al servicio de Cristo, la eucaristía y la congregación. También fue enriquecedor conocer una iglesia llena de energía, en una sociedad donde la fe está tan viva.
En Europa Occidental, por desgracia, la iglesia y las congregaciones no atraviesan buenos momentos. La última vez que en nuestra congregación se pronunciaron los votos solemnes en los Países Bajos fue en 1996, entre otros por… Pieter van Wijlick y Eugène van Heyst. En los últimos años la comunidad de Ámsterdam sí ha visto un aumento en el número de asociados. Uno de ellos, Marco van der Leij, estudia ahora en el seminario Juan XXIII en Lovaina. Deo volente hará su profesión solemne en el otoño de 2025.
Texto original · Neerlandés
Geloften
Op zaterdag 12 oktober jl. heb ik in Nijmegen de eeuwige professie afgelegd, en werd zo opgenomen in de Congregatie van het Heilig Sacrament. In een volle kerk mocht ik de evangelische geloften uitspreken van armoede, gehoorzaamheid en kuisheid, ten overstaan van onze provinciaal overste, Eugène van Heyst sss.
Mijn reis met de congregatie begon najaar 2006 in de Begijnhofkapel. Daar had ik de eucharistische aanbidding ontdekt, en ik kwam er elke zaterdag- en zondagnamiddag. Eugène was toen rector van de kapel en overste van de communiteit. Op een keer vroeg hij of ik misschien een boterham wilde mee-eten. Zo schoof ik door van kapel naar communiteit.
Aan het ontdekken van de aanbidding was iets voorafgegaan. In 2006 ging ik na een lange geestelijke zoektocht op paaszondag voor het eerst naar de Mis in de Nicolaaskerk. Dat was een grootse ervaring van thuiskomen. Ik was in het bijzonder geraakt door de ‘dienst van het altaar’. Zozeer zelfs, dat ik katholiek wilde worden; in oktober werd ik door pastoor Joop Stam gevormd. Tijdens de voorbereiding was ik me bewust geworden van een priesterroeping. Een jaar later begon ik met een parttime studie aan het seminarie in Vogelenzang. Anderhalf jaar later vonden de rector en ik dat het tijd was om fulltime verder te gaan. Dat betekende ontslag bij mijn toenmalige werkgever HP/De Tijd en verhuizing naar Vogelenzang. In de weekenden kon ik logeren bij de paters sacramentijnen aan de Nieuwezijds Voorburgwal.
Na mijn priesterwijding werd ik als kapelaan aangesteld in de Nicolaas. Dat was een heel mooie tijd, maar op de achtergrond zoemde de vraag of ik niet nóg een stap moest zetten: intreden in de congregatie die de eucharistie als haar centrum had. In 2018 begon ik aan het postulaat, en een jaar later verhuisde ik naar Brussel voor het noviciaat: een periode van twee jaar waarin ik me verder kon verdiepen in de geschiedenis en de spiritualiteit van de congregatie en van de stichter, pater Eymard.
Het noviciaat sloot ik af met het uitspreken van de eerste tijdelijke geloften in onze kerk in Brussel. Het provinciaal bestuur zond me vervolgens naar klooster Brakkenstein in Nijmegen. Daar deed ik het scholasticaat, en ik ging ook werken bij het Centrum voor Parochiespiritualiteit (CPS), dat in 1990 door onze congregatie is gesticht en dat in Brakkenstein is gehuisvest.
In juni 2024 werd ik toegelaten tot het afleggen van de eeuwige professie. Daarop volgde een 5 periode van voorbereiding in Sri Lanka. Dichter bij huis was ook mooi geweest, maar in Europa was ik de enige kandidaat; ginds kon ik deelnemen aan een programma voor kandidaten uit India, Filipijnen, Oeganda en Sri Lanka. Het was heel mooi om daar te zijn met mensen die dezelfde weg gaan, die hun leven in dienst willen stellen van Christus, de eucharistie en de congregatie. Ook was het verrijkend om een energieke kerk mee te maken, in een samenleving waar het geloof zo levend is.
In West-Europa gaat het helaas minder goed met de kerk en met de congregaties. De laatste keer dat binnen onze congregatie in Nederland de eeuwige gelofte werd afgelegd was in 1996, door onder anderen… Pieter van Wijlick en Eugène van Heyst. De laatste jaren ziet de communiteit in Amsterdam wel een toename in het aantal associés. Een van hen, Marco van der Leij, studeert nu aan het Johannes XXIII-seminarie in Leuven. Deo volente doet hij zijn eeuwige professie in het najaar van 2025.
Abrir el PDF · p. 5 ↗De: boletín
Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 14 páginas)