HomilíaKrijtberg
Homilía 14 ago 2022 (C 20) Fuego sobre la tierra, división, PRIDE
Traducción automática, verificada de forma independiente · Preek 14 aug 2022 (C 20) Vuur op aarde, verdeeldheid, PRIDE
(1) ¿Es Jesús solamente un portador de paz? ¿Como en las Bienaventuranzas? Ciertamente no es empalagoso ni les dice a las personas lo que quieren oír. No está a favor de la paz a cualquier precio – y como dice hoy: él trae incluso división. (Lucas 14, 51)
Se oye su Pasión, su vehemencia. Él se mantiene por algo, y está dispuesto a asumir las consecuencias de ello. Conducirá al sufrimiento hacia la PASIÓN en otro sentido: su sufrimiento y muerte.
El evangelio nos grita: exprésese, aunque eso conduzca a discusiones.
(2) Un número de católicos quería que los Obispos se hubieran pronunciado la semana pasada en el marco del festival PRIDE alrededor de los canales de Ámsterdam. Pedían sobre todo que el obispo lo condenara. Eso no lo ha hecho el obispo.
Iglesias protestantes habían celebrado liturgias especialmente para homosexuales y para personas queer, y la bandera arcoíris colgaba de bastantes edificios de iglesias. No en la nuestra, y tampoco en la iglesia de San Nicolás ni en el Begijnhof.
Les dolió a las personas que la iglesia católica el fin de semana pasado guardara silencio y no dijera ni organizara nada en torno al festival Pride, y el Nederlands Dagblad publicó un artículo de dos páginas con un gran titular
"LOS PROTESTANTES CELEBRAN PRIDE, LOS CATÓLICOS CALLAN."
El obispo de Haarlem-Ámsterdam Mons. Jan Hendriks entonces, como reacción, publicó ese mismo día un artículo en su sitio web, y de eso quisiera leerle algunos fragmentos:
(3) Primero: ¿Por qué la iglesia católica no tiene eventos ni manifestaciones especiales en esta semana? No olvidemos lo que también dice el artículo en el Nederlands Dagblad: las iglesias de Ámsterdam están abiertas, hay celebraciones, hay sacerdotes presentes para la confesión o una conversación personal, para la cual todos son bienvenidos.
El Papa Francisco nos precede en irradiar esa ‘bienvenida’; las personas no deben tener la sensación de que están desahuciadas, sino de que son invitadas a caminar un camino con Dios.
Además, es tarea de la ‘gente de la iglesia’ acoger a todos con respeto, comprensión y delicadeza.
Iglesia católica y personas homosexuales
¿Qué piensa la Iglesia católica sobre las personas homosexuales y sobre quienes se identifican como ‘queer’? Que son personas, creadas a imagen y semejanza de Dios, con un alma inmortal.
El Papa Francisco llamó en la Exhortación Amoris Laetitia a un “amor sin fronteras por cada persona sin excepción”:
“Queremos subrayar que cada persona, independientemente de su inclinación sexual, debe ser respetada en su dignidad y acogida con respeto, evitando toda discriminación injusta, en particular toda forma de agresión y violencia.
Una elección difícil
Pero ¿por qué entonces la iglesia católica no se pronunció ese fin de semana, salvo mediante la atención pastoral y la apertura al diálogo?
En cuanto a mí – dice Mons. Hendriks –: me resulta difícil hablar en este contexto, porque el Pride está tan fuertemente ligado a la propagación de un estilo de vida libertino, que nosotros como iglesia católica no respaldamos (no solo para los homosexuales, sino para todos).
Hablar en este contexto obligaría a elegir entre (a) no nombrar ese aspecto bastante dominante y ser fácilmente malentendido, o (b) nombrarlo y entonces parecer condenatorio.
Dominante
A esto se añade algo más. Personalmente experimento la atención a la temática de la emancipación de las personas homosexuales y ‘queer’ como bastante dominante. Casi nunca logro ver un poco la televisión sin que este tema salga de una u otra manera, casi siempre para hacer aceptable no solo a las personas sino también su estilo de vida sexual.
A veces experimento ese poder de los medios como opresivo. ¿Todavía se puede existir si uno piensa distinto? Algo parecido oigo también de las escuelas, dice el obispo.
Y hay tantos otros grupos en la sociedad que realmente lo pasan mal. ¿Hay suficiente atención para ellos? ¿Cuánta atención hay para el Día del refugiado? ¿Para la lucha contra la soledad? ¿Para la discriminación de otros grupos...?
Fortalecernos y apoyarnos mutuamente
Acompañemos lo mejor posible a las personas para recorrer junto con ellas el camino del seguimiento de Jesús: Señor, ¿qué quieres que yo haga?
JUNTO a las personas, es decir: que nos demos cuenta de que todos somos personas débiles y pequeñas, el uno no mejor que el otro – ese juicio es de Dios – y de que estamos llamados a fortalecernos y apoyarnos mutuamente en ese camino... Para que todos crezcamos en nuestro ser cristianos.
Hasta aquí la contribución de Monseñor Hendriks. Me parece valiente y hábil que haya podido decir eso tan claramente en un solo día. Lo he abreviado. ****** texto original, con una reflexión: www.arsacal.nl
(4) Yo mismo tiemblo al entrar en el tema – por otra razón. Por los relatos sobre el abuso de menores, no le corresponde en este momento a la Iglesia dar lecciones a otros sobre un tema como la sexualidad.
(5) El obispo, por lo demás, calla sobre un tema muy difícil: la bendición o confirmación eclesial de una relación que no es un matrimonio entre un hombre y una mujer. Eso es complicado.
Por un lado está el sacramento del matrimonio. Ese sacramento es entre hombre y mujer, y así permanecerá en la iglesia mundial. Pero: ¿no se podría bendecir otra relación de otra manera? Creo que sí, y varios obispos y cardenales también lo piensan. Pero eso no lo decide uno como sacerdote individual, o trabajador pastoral u obispo; eso se hace de manera colegial – así que eso puede tardar muchísimo tiempo.
Conozco bastantes parejas, parejas de dos hombres que viven juntos. Su estilo de vida es el de una buena relación en la que se invierte en el otro, en la que se son fieles el uno al otro en los días buenos y malos, en la salud y en la enfermedad, y en la que se cuida y acompaña amorosamente al otro hasta la vejez. Una relación de hombres creyentes que está inequívocamente bendecida, aunque no esté bendecida por un ministro eclesial. Dios bien puede dar su bendición sin formularios.
[ El ya mencionado estilo de vida libertino era manifiesto en una parte de los barcos – donde “todo debe ser posible y todo está permitido”; es un festival al que muchísimos miran, pero en el que la mayoría de los espectadores no participa en absoluto. Y en la semana del Pride hay más eventos que solo ese desfile de barcos. ] Me parece injusto, es una injustidad, que en este momento aún no existan oficialmente posibilidades para una bendición.
La bendición eclesial de ese tipo de relaciones entre dos hombres o dos mujeres es un campo minado en el que nuestro obispo (comprensiblemente) no se aventuró en su declaración de la semana pasada. La iglesia piensa en siglos, y en eso no va a la cabeza, por decirlo suavemente. Los anglicanos también luchan con ello estas semanas en la conferencia de Lambeth en Londres.
El tema – la bendición de relaciones – es muy importante, y demasiado complicado para tratarlo en dos minutos en una homilía. A mí me causa dolor; me entristece que no siempre pueda atender lo que las personas piden. Por lo demás, muchas parejas no me plantean esa pregunta, para no ponerme en aprietos a mí como pastor de almas.
(6) Volvamos a las lecturas de hoy.
En la Carta a los Hebreos (12, 1-2) se habla de “unirse a una multitud de testigos de la fe.” Y entonces dice: “miren a Jesús, el que inicia y consuma la fe.”
Si usted es creyente se determina por la pregunta de si usted se confía a Jesucristo. Él está en el centro de nuestra iglesia multicolor, a ÉL queremos celebrar y honrar, y – si esa gracia nos es dada – seguir.
Que esa gracia sea dada a muchas personas: que sigamos al Señor en su amor por los pobres. AMÉN.
Texto original · Neerlandés
Preek 14 aug 2022 (C 20) Vuur op aarde, verdeeldheid, PRIDE
(1) Is Jezus alleen maar een brenger van vrede? Zoals in de Zaligsprekingen? Hij is zeker niet zoetsappig en praat mensen niet naar de mond. Hij is niet voor vrede tegen elke prijs – en zoals hij vandaag zegt: hij brengt zelfs verdeeldheid. (Lukas 14, 51)
Je hoort zijn Passie, zijn vurigheid. Hij staat voor iets, en is bereid de consequenties daarvan op zich te nemen. Het zal lijden naar de PASSIE in een andere betekenis: zijn lijden en dood.
Het evangelie roept ons toe: spreek je maar uit, zelfs al leidt dat tot ruzie.
(2) Een aantal katholieken wilde dat de Bisschoppen zich vorige wek zouden hebben uitgesproken in het kader van het PRIDE festival rond de Amsterdamse grachten. Zij vroegen vooral dat de bisschop dat zou veroordelen. Dat heeft de bisschop niet gedaan.
Protestante kerken hadden vieringen speciaal voor homo’s en voor queer – mensen, en de regenboogvlag hing van heel wat kerkgebouwen. Niet bij ons, en ook niet bij de Nicolaaskerk en het Begijnhof.
Het stak mensen dat de katholieke kerk vorig weekeinde zweeg en niets zei of organiseerde rond de het Pride-festival, en het Nederlands Dagblad had een artikel over twee pagina’s met een grote kop
”PROTESTANTEN VIEREN PRIDE, KATHOILIEKEN ZWIJGEN.”
De bisschop van Haarlem-Amsterdam Mgr. Jan Hendriks heeft toen als reactie de dag zelf een artikel gepubliceerd op zijn website, en daar wil ik graag enkele stukken van voorlezen:
(3) Eerst: Waarom heeft de katholieke kerk geen speciale evenementen en uitingen in deze week? Laten we niet vergeten wat in het artikel in het Nederlands Dagblad ook staat: kerken in Amsterdam zijn open, er zijn vieringen, priesters zijn aanwezig voor biecht of een persoonlijk gesprek, waarvoor iedereen welkom is.
Paus Franciscus gaat ons erin voor om dat ‘welkom’ uit te stralen; mensen moeten niet het gevoel krijgen dat zij afgeschreven zijn, maar wel dat zij uitgenodigd worden om een weg met God te gaan.
Daarbij is het de taak van de ‘mensen van de kerk’ om iedereen met respect, begrip en fijngevoeligheid tegemoet te treden.
Katholieke kerk en homoseksuele mensen
Wat denkt de katholieke Kerk over homoseksuele mensen en over wie zich als ‘queer’ identificeren? Dat zij mensen zijn, geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, met een onsterfelijke ziel.
Paus Franciscus riep in de Exhortatie Amoris Laetitiar op, tot een “grenzeloze liefde voor iedere persoon zonder uitzondering”:
“Wij willen benadrukken dat iedere persoon, onafhankelijk van zijn seksuele geaardheid, moet worden gerespecteerd in zijn waardigheid, en met respect moet worden aanvaard, waarbij men alle onrechtmatige discriminatie vermijdt, in het bijzonder iedere vorm van agressie en geweld.
Lastige keuze
Maar waarom uit de katholieke kerk zich dan niet in dat weekend, behalve dan door pastorale zorg en openheid voor gesprek?
Wat mij betreft – zegt Mgr. Hendriks, -: ik vind het lastig om in dit kader te spreken, omdat de Pride zo sterk verbonden is met het propageren van een libertijnse levensstijl, waar we als katholieke kerk niet achter staan (niet alleen voor homo's, maar voor iedereen).
Een spreken in deze context zou moeten kiezen tussen (a) dat tamelijk overheersende aspect niet benoemen en gemakkelijk misverstaan worden of (b) dát wél benoemen en dan weer veroordelend overkomen.
Dominant
Daar komt nog iets bij. Ik ervaar persoonlijk de aandacht voor de thematiek van de emancipatie van homoseksuele en ‘queer’-mensen als vrij dominant. Het lukt mij vrijwel nooit om even televisie te kijken zonder dat dit onderwerp op een of andere wijze aan de orde komt, vrijwel altijd om niet alleen mensen maar ook hun seksuele leefstijl aanvaardbaar te maken.
Ik ervaar die macht van de media soms als verdrukkend. Mag je er nog wel zijn als je er anders in staat? Iets vergelijkbaars hoor ik ook van scholen, zegt de bisschop.
En er zijn zoveel andere groepen in de samenleving die het werkelijk slecht hebben. Is er voldoende aandacht voor hen? Hoeveel aandacht is er voor de Dag van de vluchteling? Voor de strijd tegen eenzaamheid? Voor discriminatie van andere groepen...?
Elkaar sterken en steunen
Laten we zo goed mogelijk naast mensen staan om samen met hen de weg van de navolging van Jezus te gaan: Heer, wat wilt U dat ik doe?
Náást mensen, dat wil zeggen: dat we ons realiseren dat we allemaal zwakke en kleine mensen zijn, de één niet beter dan de ander - dat oordeel is aan God - en dat we geroepen zijn elkaar te sterken en te steunen op die weg... Opdat we allen groeien in ons christen-zijn.
Tot zover de bijdrage van Monseigneur Hendriks. Ik vind het moedig en knap dat hij dat in één dag zo helder kon zeggen. Ik heb het wel ingekort. ****** originele tekst, met een nabeschouwing: www.arsacal.nl
(4) Ik huiver zelf om op het onderwerp in te gaan - om een andere reden. Door de verhalen over het misbruik van minderjarigen is het op dit moment niet aan de Kerk om over een onderwerp als seksualiteit anderen de les te lezen.
(5) De bisschop zwijgt overigens over een heel lastig onderwerp: het kerkelijk inzegenen of bevestigen van een relatie, die niet een huwelijk is tussen een man en een vrouw. Dat ligt ingewikkeld.
Enerzijds is er het sacrament van het huwelijk. Dat sacrament is tussen man en vrouw, en dat zal in de wereldwijde kerk wel zo blijven. Maar: zou je een andere relatie niet op een andere manier kunnen zegenen? Ik denk van wel, en enkele bisschoppen en kardinalen denken dat ook. Maar dat bepaal je niet als individuele priester, of pastorale werker of bisschop, dat gaat collegiaal - dus dat kan nog héél lang duren.
Ik ken heel wat stellen, stellen van twee mannen die samenwonen. Hun levensstijl is die van een goede relatie waar geïnvesteerd wordt in elkaar, waar men trouw is aan elkaar in goede en kwade dagen, in gezondheid en ziekte, en tot op hoge leeftijd de ander verzorgt en liefdevol vergezelt. Een relatie van gelovige mannen die overduidelijk gezegend is, al is ze dan niet gezegend door een kerkelijke bedienaar. God kan heus wel zijn zegen geven zonder formulieren.
[ De al genoemde libertijnse levensstijl was manifest op een deel van de boten - waar “alles moet kunnen en alles mag”; het is een festival waar 4 velen naar kijken, maar waar de meeste toeschouwers helemaal niet aan meedoen. En in de Pride week zijn er méér evenementen dan alleen die botenparade. ] Ik vind het niet juist, het is een onrecht, dat er op dit moment officieel nog geen mogelijkheden voor een zegening zijn.
De kerkelijke zegening van dat soort relaties tussen twee mannen of twee vrouwen is een mijnenveld waar onze bisschop zich (begrijpelijk) niet in waagde in zijn verklaring van vorige week. De kerk denkt in eeuwen, en loopt daarin niet voorop, om het zachtjes uit te drukken. De anglicanen worstelen er deze weken op de Lambeth conferentie in Londen ook mee.
Het onderwerp – inzegening van relaties – is heel belangrijk, en te ingewikkeld om in twee minuten te behandelen in een preek. Ikzelf heb er pijn aan, ik vind het verdrietig dat ik niet altijd tegemoet kan komen aan wat mensen vragen. Overigens stellen veel koppels mij die vraag niet, om mij als zielzorger niet in verlegenheid te brengen.
(6) Terug naar de lezingen van vandaag.
In de Brief aan de Hebreeën (12, 1-2) gaat het over “je aansluiten bij een menigte van getuigen van het geloof.” En dan staat er “zie naar Jezus, de aanvoerder en voltooier van het geloof.”
Of je gelovig bent wordt bepaald door de vraag of jij je aan Jezus Christus toevertrouwt. Die staat centraal in onze veelkleurige kerk, HEM willen wij vieren en in ere houden, én – als die genade ons gegeven wordt – navolgen.
Moge die genade aan veel mensen gegeven worden: dat wij de Heer navolgen in zijn liefde voor de armen. AMEN.
Abrir el PDF · p. 1 ↗De: hoja de homilía · 14 de agosto de 2022
Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 4 páginas)