HomilyKrijtberg19e zondag, jr. A.
19th Sunday, Year A, St. Francis Xavier Church
Automatic translation, independently checked · 19e zondag, jr. A., Xaveriuskerk
Date as given in the church’s file name.
Brothers and sisters, in our world it often seems to be the case that if there is a great deal of noise, then something important must be about to happen. News reports are often repeated many times over. Advertisements come at you in such a way that they immediately draw your attention. People who adhere to a certain ideology often make their wishes known very fanatically. With the prophet Elijah in the first reading, things go differently. But then this concerns a revelation of God.
At first Elijah does indeed experience the power of God, first in a violent storm, then in an earthquake and afterwards in fire. But God Himself only reveals Himself after these signs, and this is announced by the sound of a gentle breeze. Elijah knows at once that God is present in it, for he covers his face with his mantle. No one could see God and remain alive, as Moses had already revealed. God Himself is therefore not in the noise, not in natural disasters, but in a gentle breeze. Elijah listens to Him and knows what he must do.
Also in the Gospel it is striking that Jesus first sends the disciples away and then dismisses the crowd, in order to be able to pray alone. Last week too, in the story of the miraculous multiplication of the loaves, we heard that Jesus went by boat to a lonely place to be alone. But then a great crowd follows Him. Now He sends the people away and spends time alone with God on a mountain. How important He evidently considers it to be able to pray. If Jesus Himself already considers it so important, how much more do we need it. Let us therefore make time for it as well, early in the morning when we are alone, or in the evening, or before going to sleep. And let us find a suitable place for it, just as Jesus goes up the mountain. That may well be a little spot in the house, with a candle, a crucifix or an icon, a place where we feel at home to lay our gratitude, our questions and cares before God, to read some psalms or other Bible passages, and to listen to what He has to say to us.
How important, dear people, it is to teach this to children as well. If they do not know how to come to rest with God, how can they resist all the noise around them? Do you find it strange that nowadays all kinds of conditions are diagnosed in children, from ADHD to autism and dyslexia, when children are constantly being stimulated to experience all manner of things, but know few to no moments of deep, inner peace? This does not mean, by the way, that these things did not occur in the past, but then quiet and prayer were often far more self-evident.
When we then return to the Gospel, the disciples see that Jesus comes to them on foot across the lake, and they become completely confused. That is not so strange, of course. But Jesus immediately reassures them. ‘Do not be afraid’, He says to them. Peter asks rather presumptuously that Jesus should say to him that he too must walk on the water. And indeed, at Jesus’ word he does it. But despite Jesus’ admonition not to fear, he nevertheless becomes afraid and is in danger of drowning. The question Jesus asks Peter: ‘You of little faith, why did you doubt?’, may also be for us an exhortation to trust in Him at all times.
Brothers and sisters, in our life all sorts of things may be going on and we too, like the disciples in the boat, may encounter headwinds. Some people have disappointing results in their work, or a difficult relationship. Others are dealing with illness or may know dear people who have died. Many people are worried about the future, whether because of the climate, migration or the threat of war. Precisely then it is so important to turn to God with our cares and to ask Him to remain with us and help us. We must not sit idle in despair, but rise up and go on. And above all, pray for our neighbours and for people in need. In the second reading we heard that Saint Paul experiences sorrow and pain in his heart because he cannot bring his brothers and kinsmen to faith in Jesus Christ. It is a pain that many of us will also know when people in our own environment do not accept the faith or let it go again after a time. But Paul prays fervently that God will save them. That is something we can do too. Such salvation does not, after all, lie within our power, but it does within God’s. He is the blessed one for ever and ever. Amen.
Original text · Dutch
19e zondag, jr. A., Xaveriuskerk
Broeders en zusters, vaak lijkt het in onze wereld zo te zijn, dat als er maar veel lawaai wordt gemaakt, dan zal er wel iets belangrijks staan te gebeuren. Nieuwsberichten worden vaak vele malen herhaald. Reclame komt naar je toe op zo’n manier dat het meteen je aandacht trekt. Mensen die een bepaalde ideologie aanhangen maken hun wensen vaak heel fanatiek kenbaar. Bij de profeet Elia in de eerste lezing gaat het er anders aan toe. Maar hier gaat het dan ook om een openbaring van God.
Aanvankelijk ervaart Elia wel de macht van God, eerst in een hevige storm, vervolgens in een aardbeving en daarna in vuur. Maar God zelf openbaart zich pas na deze tekenen en dit wordt aangekondigd door het suizen van een zachte bries. Elia weet meteen dat God hierin aanwezig is, want hij bedekt zijn gezicht met zijn mantel. Niemand kon immers God zien en in leven blijven, zo had Mozes al geopenbaard. God zelf is dus niet in het lawaai, niet in natuurrampen, maar wel in een zachte bries. Elia luistert naar Hem en weet wat hem te doen staat.
Ook in het Evangelie valt op dat Jezus eerst de leerlingen wegstuurt en vervolgens het volk wegzendt, om daarna alleen te kunnen bidden. Vorige week hoorden we ook al in het verhaal over de wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging, dat Jezus in een boot naar een eenzame plek voer om alleen te zijn. Maar dan komt een grote menigte Hem achterna. Nu zendt Hij het volk weg en brengt Hij op een berg tijd alleen door met God. Hoe belangrijk vindt Hij het blijkbaar om te kunnen bidden. Als Jezus zelf dat al zo belangrijk vindt, hoe veel te meer hebben wij het dan nodig. Laten we daar dan ook tijd voor vrijmaken, ’s ochtends vroeg als we alleen zijn, of ’s avonds, of voor het slapen gaan. En laten we daarvoor een geschikte plek vinden, zoals Jezus de berg op gaat. Dat kan best een plekje in huis zijn, met een kaars, een kruisbeeld of een icoon, een plek waar we ons thuis voelen om onze dank, onze vragen en zorgen bij God neer te leggen, om wat psalmen of andere Bijbelteksten te lezen en om te luisteren naar wat Hij ons te zeggen heeft.
Hoe belangrijk, beste mensen, is het om dit ook aan kinderen te leren. Als zij niet weten hoe ze tot rust moeten komen bij God, hoe kunnen ze dan weerstand bieden aan al het lawaai om hen heen? Vindt u het vreemd dat er tegenwoordig allerlei zaken bij kinderen worden geconstateerd, van ADHD tot autisme en dyslexie, als kinderen voortdurend worden geprikkeld om van alles en nog wat te ervaren, maar weinig tot geen momenten van diepe, innerlijke rust kennen? Dit wil overigens niet zeggen dat deze dingen vroeger niet voorkwamen, maar toen waren rust en gebed vaak veel vanzelfsprekender.
Als we dan teruggaan naar het Evangelie, dan zien de leerlingen dat Jezus te voet over het meer naar hen toekomt, en raken zij helemaal in de war. Dat is ook niet zo vreemd, natuurlijk. Maar Jezus stelt hen onmiddellijk gerust. ‘Vreest niet’, zo zegt Hij tot hen. Petrus vraagt wat overmoedig dat Jezus tegen hem zegt dat ook hij over het water moet lopen. En inderdaad, op Jezus’ Woord doet hij het. Maar ondanks Jezus’ vermaning om niet te vrezen, wordt hij toch bang en hij dreigt te verdrinken. De vraag die Jezus aan Petrus stelt: ‘Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?’, die mag ook voor ons een aansporing zijn om te allen tijde op Hem te blijven vertrouwen.
Broeders en zusters, in ons leven kan er van alles aan de hand zijn en kunnen we ook, net zoals de leerlingen in de boot, tegenwind ondervinden. Sommige mensen hebben tegenvallende resultaten in hun werk, of een moeizame relatie. Anderen hebben met ziekte te maken of kennen misschien dierbare mensen die zijn overleden. Veel mensen zijn bezorgd over de toekomst, of dat nou is vanwege het klimaat, migratie of oorlogsdreiging. Juist dan is het zo belangrijk om ons met onze zorgen te wenden tot God en Hem te vragen of Hij bij ons blijft en ons helpt. We moeten niet bij de pakken neerzitten, maar opstaan en verder gaan. En vooral ook bidden voor onze naasten en voor de mensen in nood. In de tweede lezing hoorden we dat de heilige Paulus droefheid en pijn ervaart in zijn hart omdat hij zijn broeders en stamverwanten niet meekrijgt in het geloof in Jezus Christus. Het is een pijn die velen van ons ook zullen kennen wanneer mensen in onze eigen omgeving het geloof niet aannemen of na een tijd weer loslaten. Maar Paulus bidt vurig dat God hen zal redden. Dat kunnen wij ook doen. Zo’n redding ligt immers niet in onze macht, maar wel in die van God. Hij is de gezegende tot in eeuwigheid. Amen.
Open the PDF · p. 1 ↗From: homily sheet · 9 August 2026
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 2 pages)