HomilyKrijtberg
Sermon 15 october 2023 40 years a priest
Automatic translation, independently checked · Preek 15 oktober 2023 40 jaar priester
A special welcome to the group of the Living Stones: the joy of my old age: you bring to our Church a new openness, a feeling of mission and meaning. Our beautiful church is a statement as it stands here, and you are sharing your joy of the gospel with our numerous visitors.
Three Bible texts: the first, from Isaiah, is about a festive meal, described according to the taste of that time, 700 years before Christ. The Lord prepares a banquet on his mountain, of food and drink and choice wines. Not a description of how they actually lived — life was not that festive — but of what they dreamed of. The Other, with a capital letter, is the host. Psalm 23 rings along: the Lord is my Shepherd — I shall not want. A vision of peace and prosperity. A vision that, with all the violence of the past ten days, seems further away than ever. What tragedies, only losers, not a single winner, except the hate-mongers who profit from senseless violence. The book of Proverbs says: “Where there is no vision, the people perish.” (Prov. 29:18) So let us hold fast to the vision.
The second reading, from the first letter of John, also speaks of a vision. The world does not understand us, and it does not know us. Friends, now we are already children of God… We shall one day be like Him… The casual passer-by, little familiar with this kind of language, will not be able to get much out of it. People who more often grapple with these questions will find comfort in it. This is a vision of knowing and being known, and of ultimately even coming to resemble the One who holds us fast.
The Gospel: I am the Good Shepherd. I know my own and my own know me. “A friend is someone who knows everything about you, and yet keeps loving you.” Is that a saying of Augustine, or of Toon Hermans perhaps? I am grateful that there are such friends, men and women, in my life, and that many of them are present today.
Those who also know a great deal about me, and who have to live with that daily, are the companions in fate whom we call our “fellow brothers.” You do not choose them. Each of them found his way, by his own winding path, into the Society of Jesus. With some fellow brothers you become friends — but certainly not with all of them. Those befriended fellow brothers sometimes live nearby and sometimes far away. We are bound together as companions in fate and friends in the Lord.
The evangelist John says: Jesus is the Good Shepherd: He knows his sheep and the sheep know Him. The first part I do not find strange: that Jesus Christ knows me, that belongs to our faith; but that I should know Him, that surprises me time and again. That comforts me. Also a vision.
Being a priest for 40 years is: believing in a vision for 40 years and being carried by people who held me to my word, or who are grateful to me that I kept proclaiming the vision. 40 years of priesthood: in theology I learned about the threefold office.
Jesus has three roles: King, Prophet, Priest; that is Biblical language for governing, speaking out, and shepherding and connecting with the Most High. As a priest in the church of Christ — and as a baptized person — you also have these three tasks:
Being an administrator: I did my part in the Order, in this church, as dean of Nijmegen, as secretary of the provincial in Antwerp — and still now: on the Supervisory Board of Cordaid and in the local Council of Churches; and a few more little administrative posts, among others the Jesuit Refugee Service.
Prophet: that means: being a nuisance, an activist. Standing up for the poor, giving a voice to those who have no voice. That is not so much my character — someone like Father Jan van Kilsdonk certainly was. The ministers of the Pauluskerk in Rotterdam, the people of the Catholic Worker in Amsterdam South-East, they do that better. As a lobbyist in Brussels I was indeed engaged in prophetic work, when I lobbied for people without papers and for those whose asylum procedures had been exhausted…
Oh yes, I was successful in 2001 when I campaigned at the city council of Amsterdam for free parking on Sunday mornings: something that remained in force until July of this year.
Priest: That is the role as Reconciler, bridge-builder, dispenser of the sacraments that express God’s nearness: hearing confessions, anointing the sick, a great task for one human being alone. That responsibility can sometimes weigh heavily. ‘Who am I that I may do this.’ It succeeded thanks to friends in the Society, and friends, men and women, in the ministry.
Baptizing, burying, marrying, Sunday celebrations — I did these in many places in the world: in Brussels, Amsterdam, Nijmegen, and also in Kuala Lumpur, Hong Kong and in the mountains of Thailand. Much more important: I have entered people’s homes: in their houses or in their hearts; it is a beautiful office to be allowed to be a priest. Today I wanted to hear this Gospel of the Good Shepherd, the only true shepherd: with Him we may work together, in the service of people.
In the service of people. Many have become dear to me in that work: I name three groups.
(1) the Vietnamese boat refugees, especially those who were my interpreters and staff members in the refugee camps in Malaysia in 1992, thirty years ago now; I was 40. In a refugee camp no one keeps up appearances. It was sometimes hard, but it was about things that really matter: who remains decent under great pressure; who shares his rice and his last piece of clothing. There among the Vietnamese I grew up.
(2) the English-speaking community around the cathedral of Antwerp, where I was active until three years ago. I was allowed to do pastoral work there alongside my demanding desk job. It gave me the necessary emotional feedback, confirmation and comfort that you need as a priest. I could use there what I had learned here in Amsterdam.
(3) this community of De Krijtberg, where I was rector from 1996 to 2003, twenty years ago now; here I could become a priest, grow in the ministry. The experiment of the renewal of De Krijtberg after Pastor Dubois turned out well.
That I have been back here as rector for a year now, that feels like a bonus. I hope to stay a little longer. That is a privilege and a mandate. Happily, I do not do it alone. If the Good Shepherd up above approves, I may shepherd his Name a little longer at the Singel. You who are here today, the people in sight, and the people behind screens — you are my support.
– With you I am someone who looks up to the only true Good Shepherd.
– Before you I lead the continual remembrance of what He has gone before us in doing.
Amen.
Original text · Dutch
Preek 15 oktober 2023 40 jaar priester
A special welcome to the group of the Living Stones: de joy of my old age: you bring to our Church a new openness, a feeling of mission and meaning. our beautiful church is a statement as it stands here, and you are sharing your joy of the gospel with our numerous visitors.
Drie Bijbel Teksten: de eerste uit Jesaja gaat over een feestmaaltijd, beschreven volgens de smaak van toen, 700 jaar vóor Christus. De Heer richt op zijn berg een maaltijd aan, van spijs en drank en uitgelezen wijnen. Geen beschrijving van hoe ze het feitelijk hadden, zo feestelijk was het leven niet, maar wel waar ze van droomden. Dé Ander met een hoofdletter is de gastheer. Psalm 23 klinkt mee: de Heer is de Herder – het ontbreekt mij aan niets. Een visioen van vrede en welvaart. Een visioen dat met alle gewelddadigheden van de laatste tien dagen verder weg lijkt dan ooit. Wat een tragedies, alleen maar verliezers, geen enkele winnaar, behalve de haatzaaiers die garen spinnen bij zinloos geweld. Het boek der Spreuken zegt: “waar het visioen ontbreekt, verwildert het volk”. (Spr. 29:18) Laten we dus vasthouden aan het visioen.
De tweede lezing, uit de eerste brief van Johannes spreekt óók over een visioen. De wereld begrijpt ons niet, en ze kent ons niet. Vrienden, nu reeds zijn wij kinderen van God. … Wij zullen ooit aan Hem gelijk zijn….. De toevallige voorbijganger die weinig vertrouwd met dit soort taal, zal er niet veel uit kunnen halen. Mensen die vaker met deze vragen bezig zijn, zullen er troost in vinden. Dit is een visioen van kennen en gekend zijn, en van uiteindelijk zelfs gaan gelijken op Degene die ons vasthoudt -.
Het Evangelie: Ik ben de Goede Herder. Ik ken de mijnen en de mijnen kennen mij. “Een vriend is iemand die alles van je weet, en toch van je blijft houden.” Is het een uitspraak van Augustinus, of van Toon Hermans misschien? Ik ben dankbaar dat er zulke vrienden en vriendinnen in mijn leven zijn. en dat velen vandaag aanwezig zijn.
Wie ook veel van me weten, en die daar dagelijks mee moeten leven, dat zijn de lotgenoten die wij onze “medebroeders” noemen. Je zoekt ze niet uit. Ze zijn elk langs een eigen kronkelweg in de jezuïetenorde terecht gekomen. Met enkele medebroeders raak je bevriend, - maar heus niet met allemaal. Die bevriende medebroeders wonen soms dichtbij en soms veraf. We zijn met elkaar verbonden als lotgenoten en vrienden in de Heer
De evangelist Johannes zegt: Jezus is de Goede Herder: Hij kent zijn schapen en de schapen kennen Hem. Dat eerste vind ik niet vreemd: dat Jezus Christus mij kent, dat hoort bij ons geloof, maar dat IK Hem zou kennen, dat verrast mij telkens weer. Dat troost me. Ook een visioen
40 jaar priester zijn is: 40 jaar blijven geloven in een visioen en gedragen worden door mensen die mij hebben gehouden aan mijn woord, of die mij dankbaar zijn dat ik het visioen ben blijven verkondigen. 40 jaar priesterschap: in de theologie leerde ik over het drievoudig ambt.
Jezus heeft drie rollen: Koning, Profeet, Priester; dat is Bijbelse taal voor besturen, je uitspreken, en herderen en verbinder met het hogere. Als priester in de kerk van Christus - en als gedoopte - heb je ook die drie taken:
Bestuurder zijn: Ik heb mijn deel gedaan in de Orde, in deze kerk, als deken van Nijmegen, als secretaris van de provinciaal in Antwerpen - en nu nog: in de Raad van Toezicht van Cordaid en in de plaatselijke Raad van Kerken; en nog wat bestuurtjes, onder meer de Jesuit Refugee Service.
Profeet: dat betekent: lastpak zijn, actievoerder. Opkomen voor de armen, stem geven aan wie geen stem heeft. Dat is niet zo mijn karakter- iemand als pater Jan van Kilsdonk was dat wel. De predikanten van de Pauluskerk in Rotterdam, de mensen van de Catholic Worker in Amsterdam Zuid Oost, die doen dat beter. Als lobbyist in Brussel was ik wel profetisch bezig, toen ik lobbyde voor mensen zonder papieren en voor uitgeprocedeerden …
O ja, ik was wél succesvol in 2001 toen ik bij de geemteraad van Amsterdam actie voerde voor gratis parkeren op zondagmorgen: iets dat nog gegolden heeft tot juli van dit jaar.
Priester: Dat is de rol als Verzoener, bruggenbouwer, uitdeler van sacramenten die de nabijheid van God uitdrukken: biecht horen, ziekenzalving, een grote taak voor een mens alleen. Die verantwoordelijkheid kan wel eens wegen. ‘ Wie ben ik dat ik dat mag doen.’ Het lukte dankzij vrienden in de Sociëteit, en vrienden en vriendinnen in het ambt.
Dopen, begraven, trouwen, zondagsvieringen deed ik op veel plaatsen in de wereld: in Brussel, Amsterdam, Nijmegen, en ook in Kuala Lumpur, Hong Kong en in de bergen van Thailand. Veel belangrijker: ik ben bij mensen thuis gekomen: in hun huizen of in hun hart; het is een prachtig ambt om priester te mogen zijn. Ik wilde vandaag dit Evangelie horen van de Goede Herder, de enige echte herder: met Hem mogen wij samenwerken, in dienst van mensen.
In dienst van mensen. Velen zijn mij daarbij dierbaar geworden: ik noem drie groepen.
(1) de Vietnamese bootvluchtelingen, vooral degenen die mijn tolken en stafleden waren in de vluchtelingenkampen in Maleisië in 1992, inmiddels dertig jaar geleden; ik was 40. In een vluchtelingenkamp houdt niemand de schone schijn op. Het was soms hard, maar het ging over zaken die écht belangrijk zijn: wie blijft er fatsoenlijk onder grote druk; wie deelt zijn rijst en zijn laatste kleding. Daar tussen de Vietnamezen ben ik volwassen geworden.
(2) de Engelstalige gemeenschap rond de kathedraal van Antwerpen, waar ik tot drie jaar terug actief was. Ik mocht er pastoraat doen naast mijn pittige bureaubaan. Het gaf me de noodzakelijke emotionele feed-back, bevestiging en troost die je als priester nodig hebt. Ik kon dáár gebruiken wat ik híér in Amsterdam heb geleerd.
(3) deze gemeenschap van De Krijtberg, waar ik rector was van 1996 tot 2003, inmiddels 20 jaar geleden; hier kon ik priester worden, groeien in het ambt. Het experiment van de vernieuwing van De Krijtberg na pastoor Dubois is goed uitgepakt.
Dat ik hier terug ben sinds een jaar als rector, dat voelt als een bonus. Ik hoop nog even te blijven. Dat is een voorrecht en opdracht. Gelukkig doe ik het niet alleen. Als de Goede Herder daarboven het goed vindt mag ik zijn Naam nog even herderen aan het Singel. U die hier vandaag bent, de mensen in het zicht, en de mensen achter schermen – u bent mij tot steun.
- Mét u ben ik iemand die de opkijkt naar de enige échte Goede Herder
- Vóór u ga ik voor in het voortdurend gedenken van wat Hij heeft voorgedaan.
Amen.
Open the PDF · p. 1 ↗From: homily sheet · 15 October 2023
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 2 pages)