HomilyKrijtberg
Second Sunday of Lent, Year C
Automatic translation, independently checked · 2e zondag Veertigdagentijd, jr. C
Date as given in the church’s file name.
Brothers and sisters, sometimes it can happen that for a brief moment we obtain certainty about something important. I had that, for example, some twenty-four years ago, when I was considering whether I should become a priest. Several brief moments in which I very strongly had the experience that God wanted to make clear to me: ‘it is good if you do that’. Even though the circumstances at that time were not at all such that it was the obvious thing to do, I nevertheless had the inner certainty to continue on His path.
In the first reading God asks Abraham to count the stars he sees in the sky. In those days there was no street lighting, scarcely any light at night, and so you saw the heavens strewn with stars. So numerous would Abraham's descendants become. And as a sign that this was indeed so, God accepted the offering that Abraham brought Him, as a sign of fire. Thus Abraham received the certainty that God would bring the promise He had made to fulfilment.
We as weak human beings need that confirmation from time to time. That confirmation is handed to us first of all by Holy Scripture, the revelation of God. It is good to devote more time and attention to it in Lent. Alongside this there is the tradition of the Church, the pronouncements of popes, of the Church Fathers and Councils, from which we can benefit, also when it concerns very current issues. Regarding the war in Ukraine, Pope Francis and his Secretary of State Parolin have repeatedly called for an end to the violence of arms, for ensuring that civilians can leave unharmed, and for overcoming divisions through dialogue. The second reading from Saint Paul to the Christians of Philippi expresses in striking words the field of tension in which we as weak human beings find ourselves: many around us have set their minds on earthly things. Leaders who abuse their power to take possession of a country, as is happening in Ukraine. While this concerns two brother peoples. International law must prevail here, for the protection of the civilian population in both countries. Fortunately, a great deal of aid is now getting underway, also from our country.
We ourselves, in our own daily choices, will have to be vigilant that we do not give in to forms of selfishness, of always thinking only of ourselves, instead of what the other person needs. Deep within each of us sounds the voice of our conscience, which calls us to do good and avoid evil. In our prayer we can hear that inner voice more clearly.
The dignity of man is to obey God's law written in our hearts. And much is at stake, for by that law written in our hearts we shall also be judged, as the Second Vatican Council confirms.
Saint Paul reminds us that our homeland is in heaven. That is what we hope for, that we may one day be there, together with our relatives and loved ones. On this second Sunday in Lent the Gospel already grants us a glimpse of that heaven. We hear how the three disciples Peter, John and James see Jesus on Mount Tabor in radiant white clothing. He is in the company of Moses and Elijah, those great prophets from the Old Testament, who lived hundreds of years before Christ. Moses too went up a mountain at the time, Sinai, and after six days God spoke to him there from a cloud. Now it is revealed to the disciples by a voice from heaven that this Jesus is the Son of God and that they must listen to Him.
The change of appearance on the mountain, which is also called the transfiguration, stands in the Gospel according to Luke between two predictions of the Passion. The glory of the Lord becomes visible for a moment, as hope in days of fear. Jesus tells His disciples that He must suffer much and be rejected by the elders, the chief priests and scribes. But He also tells them that after being put to death, He will rise on the third day. Jesus never abandons His disciples, nor us. We all bear our share in suffering, and in these days especially those who live in war zones, but we may trust that when we bear this in the Name of Jesus Christ, we shall one day also share in His glory. That is a perspective that can give us strength again and again, not only to persevere ourselves, but also to encourage the people around us and to help them where possible. May this Lent also be a time in which we show greater love to our neighbours. Amen.
Original text · Dutch
2e zondag Veertigdagentijd, jr. C
Broeders en zusters, soms kan het gebeuren, dat we voor een kort moment zekerheid verkrijgen over iets wat belangrijk is. Ik had dat bijvoorbeeld zo’n vierentwintig jaar geleden, toen ik overwoog of ik priester zou moeten worden. Verschillende korte momenten waarop ik heel sterk de ervaring had, dat God me duidelijk wilde maken: ‘het is goed als je dat doet’. Ondanks dat de omstandigheden in die tijd helemaal niet zo waren dat het voor de hand lag, had ik toch de innerlijke zekerheid om verder te gaan op zijn weg.
In de eerste lezing vraagt God aan Abraham om de sterren te tellen die hij aan de hemel ziet. In die tijd was er geen straatverlichting, nauwelijks enig licht in de nacht en dus zag je de hemel bezaaid met sterren. Zo talrijk zou Abrahams nageslacht worden. En als teken dat dit inderdaad zo was, aanvaardde God het offer dat Abraham Hem bracht, als een teken van vuur. Zo kreeg Abraham de zekerheid, dat God de belofte die Hij gedaan had, in vervulling zou laten gaan.
Wij hebben als zwakke mensen die bevestiging zo nu en dan nodig. Die bevestiging wordt ons in de eerste plaats aangereikt door de heilige Schrift, de openbaring van God. Het is goed om in de Veertigdagentijd daar meer tijd en aandacht aan te besteden. Daarbij is er de traditie van de Kerk, de uitspraken van pausen, van kerkvaders en Concilies, waar wij ons voordeel mee kunnen doen, ook als het gaat om heel actuele kwesties. Inzake de oorlog in de Oekraïne hebben paus Franciscus en zijn staatssecretaris Parolin meermalen opgeroepen het wapengeweld te beëindigen, ervoor te zorgen dat burgers ongedeerd kunnen vertrekken en door dialoog de tegenstellingen te overbruggen. De tweede lezing van de heilige Paulus aan de Christenen van Filippi geeft in treffende bewoordingen het spanningsveld weer waarin wij ons als zwakke mensen bevinden: velen om ons heen hebben hun zinnen gezet op het aardse. Leiders die hun macht misbruiken om een land in bezit te krijgen, zoals in de Oekraïne gebeurt. Terwijl het gaat om twee broedervolken. Het internationaal recht zal hier moeten gelden, ter bescherming van de burgerbevolking in beide landen. Gelukkig komt er inmiddels heel veel hulp op gang, ook vanuit ons land.
Wijzelf zullen in onze eigen, dagelijkse keuzes waakzaam moeten zijn dat we niet toegeven aan vormen van egoïsme, van steeds maar aan onszelf denken, in plaats van aan wat de ander nodig heeft. Diep in ieder van ons klinkt de stem van ons geweten, die ons oproept het goede te doen en het kwade te mijden. In ons gebed kunnen wij die innerlijke stem duidelijker horen.
De waardigheid van de mens is om te gehoorzamen aan Gods wet die in ons hart is geschreven. En er staat veel op het spel, want naar die wet in ons hart geschreven, zullen we ook geoordeeld worden, zo bevestigt het Tweede Vaticaans Concilie.
De heilige Paulus herinnert ons eraan dat ons vaderland in de hemel is. Dat is waar wij op hopen, dat we daar ooit mogen zijn, samen met onze verwanten en dierbaren. Op deze tweede zondag in de Veertigdagentijd wordt ons in het Evangelie al een glimp gegund van die hemel. We horen hoe de drie leerlingen Petrus, Johannes en Jakobus op de berg Tabor Jezus zien in stralend witte kleding. Hij bevindt zich in het gezelschap van Mozes en Elia, die grote profeten uit het Oude Testament, die honderden jaren voor Christus leefden. Ook Mozes ging indertijd een berg op, de Sinaï en na zes dagen sprak God aldaar tot hem vanuit een wolk. Nu wordt aan de leerlingen door een stem vanuit de hemel geopenbaard dat deze Jezus de Zoon van God is en dat ze naar Hem moeten luisteren.
De gedaanteverandering op de berg, die ook wel transfiguratie wordt genoemd, staat in het Evangelie volgens Lucas tussen twee lijdensvoorspellingen in. De glorie van de Heer wordt even zichtbaar, als hoop in bange dagen. Jezus vertelt aan zijn leerlingen dat Hij veel moet lijden en door de oudsten, de hogepriesters en Schriftgeleerden verworpen zal worden. Maar Hij zegt hen eveneens dat Hij na ter dood gebracht te zijn, op de derde dag zal verrijzen. Jezus laat zijn leerlingen en ook ons nooit in de steek. Wij dragen allemaal ons deel in het lijden en in deze dagen vooral diegenen die in oorlogsgebieden leven, maar we mogen erop vertrouwen dat wanneer we dit dragen in Naam van Jezus Christus, dat we dan ook eens mogen delen in zijn heerlijkheid. Dat is een perspectief dat ons steeds weer kracht kan geven, niet alleen om het zelf vol te houden, maar ook om de mensen om ons heen te bemoedigen en waar mogelijk te helpen. Moge deze Veertigdagentijd zo ook een tijd zijn, waarin we een grotere liefde betonen aan onze naasten. Amen.
Open the PDF · p. 1 ↗From: homily sheet · 13 March 2022
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 2 pages)