HomilyKrijtberg
about Daniel, 12, 1 - 3 and Mark, 13, 24 – 32
Automatic translation, independently checked · over Daniël, 12, 1 - 3 en Marcus, 13, 24 – 32
These were hard times, dear friends, when the prophet Daniel saw the vision of which he speaks in today's first reading. It was a time in which a man sat on the throne of Israel who tried to introduce modern, secular Hellenistic ideas and practices, which were an abomination to the Jewish people who remained faithful to the Torah, the faith of their fathers. A civil war broke out and many people fled to the mountains or were killed by the tyrant. It was a time 'unmatched in distress', Daniel writes.
But in the midst of this time of crisis he saw Michael, the archangel, arise as protector of the people, to save them in the name of the Lord, their God. In Daniel's vision, God came to deliver his people through the intervention of an archangel. In the history of that time, it was the family of the Maccabees who began the war of liberation that finally put an end to the tyrant's rule. But the reason why this story is relevant for us today is that the people were convinced that it was God who came to their aid. It was that faith that gave them the strength and the conviction to resist, not to give up and not to yield to threats and to the cruelty of those in power.
When Mark wrote his gospel, the situation in Palestine was disastrous. The Roman oppression was harsh and every attempt to shake off the yoke of the occupier was answered with ever more brutal violence. The situation felt so hopeless and dark that Mark turned to apocalyptic images. In those days, he writes, "the sun and the moon and the stars will not give their light." There is not a ray of light to be discovered. But his faith in Jesus as the saviour of his people remains unwavering and he is convinced that God will remain faithful to his promise to be with Jesus' followers until the end of time. In his vision Mark already sees 'the Son of Man coming in the clouds with great power and glory to gather Jesus' followers and keep them safe.
Did it happen in reality, as Mark had seen it in his love and faith in Jesus? No, it did not. In fact, the Romans made it worse. They destroyed Jerusalem and its temple and scattered the people across the surrounding lands. But they could not destroy the faith of the people. Even through centuries of persecution they were unable to suppress the love and faith of the Christians. Jesus was always with them, came to their aid, encouraged the fearless and welcomed the victims. He always remained inspiring and a prime guide to follow. Our presence here this evening is proof of the power of their faith in God's saving power and trustworthy love.
The crises we are confronted with today, dear friends, are very different from what threatened the people in biblical times. But they are certainly no less frightening. A virus threatens our health and even the lives of many people. We do not seem able to suppress this infection and are visited by this virus wave after wave. How does our faith in God's saving presence help and encourage us under these circumstances? And at the same time the clock of climate change is ticking ever louder and the forecasts for the rise in global temperature are becoming ever more negative.
In the past two weeks the leaders of our nations have gathered in Glasgow to find ways and means to keep climate change within a warming of 1.5 or 2 degrees Celsius. I think everyone must now be convinced of the urgency of this matter, and yet in Glasgow there was much talk and talk, and many promises were made. It has even led to a number of real decisions. But are we convinced that we have now succeeded in keeping our world, our common home, safe and habitable? Or do we once again place our trust in God, trusting in his saving power?
There still appear to be people who do that, even in an absolute way. People who do not want to be vaccinated, because that would go against our total trust in our Lord. People who think that whatever we do to reduce our 'carbon footprint' is pointless. God alone, in His almighty power, is able to clean up the mess we have made of His creation. So just wait and trust in God!
On the other hand, many people have given up entirely on God as our saviour. Why did He not save all those people in times past, who suffered and prayed in days of famine, war, natural disasters or earlier pandemics? We hear it again and again: Where was God in Auschwitz? He did not come in the clouds with great power and glory. If God exists, can we trust that He is faithful to his word, that He is our Redeemer?
These are difficult questions, but they are rightly asked. The readings the Church offers us today challenge us to ask them. Where was the archangel in Glasgow who gave courage to the participants of the UN climate conference and helped them come to selfless and decisive resolutions? Where is our saviour in the overcrowded and understaffed hospitals, where people fight for their lives and the lives of others? Countless prayers have been offered and many hope in a God who saves.
But all this is extremely human thinking. We human beings think in terms of greatness, of power and strength. We think in terms of winning, of being better, stronger, while God is then the strongest of all. We have made of God a mighty king and ruler over the whole world. God himself never did that. From the burning bush He promised Moses that He would always be there for him. God does not want to be great in our way. He wants to be there to be loved and to be trusted. God wants to be there for you, for me, and He asks us: Do you trust Me? May I be your God without you prescribing what I must do? Will you stay in contact with Me, lovingly, hopefully, whatever the situation? In the storm I will be there, and in the heatwave just as much as in the autumn sunshine. I stand at your side in the hospital. I encourage you when you commit yourself to the climate or to the wellbeing of your neighbour. I came to meet you as a baby in a feeding trough, entrusted you with my life. I died as a criminal, as a slave, so that you would recognise me when you yourself are in need. I will never overwhelm you with my greatness, but I will stand unceasingly at your side. You must simply keep doing what you have to do, and trust that you do not stand there alone. I, your God, will remain with you all the days until the end of time.
Amen.
Original text · Dutch
over Daniël, 12, 1 - 3 en Marcus, 13, 24 – 32
Het waren zware tijden, beste vrienden, toen de profeet Daniël het visioen zag, waarover hij in de eerste lezing van vandaag spreekt. Het was een tijd, waarin een man op de troon van Israël zat, die probeerde moderne, seculiere Hellenistische gedachten en praktijken in te voeren, die een gruwel waren voor het Joodse volk dat trouw bleef aan de Thora, het geloof van hun vaderen. Er brak een burgeroorlog uit en veel mensen vluchtten naar de bergen of werden door de tiran gedood. Het was een tijd 'onovertroffen in benauwdheid', schrijft Daniël.
Maar midden in deze crisistijd zag hij Michaël, de aartsengel, opstaan als beschermer van het volk, om hen te redden in de naam van de Heer, hun God. In Daniëls visioen kwam God zijn volk bevrijden door tussenkomst van een aartsengel. In de geschiedenis van die tijd was het de familie van de Makkabeeën die de bevrijdingsoorlog begon die uiteindelijk een einde maakte aan de heerschappij van de tiran. Maar de reden waarom dit verhaal relevant is voor ons vandaag is, dat de mensen ervan overtuigd waren dat het God was die hen te hulp kwam. Het is dat geloof dat hen de kracht en de overtuiging gaf om weerstand te bieden, om niet op te geven en niet toe te geven aan bedreigingen en aan de wreedheid van de machthebbers.
Toen Marcus zijn evangelie schreef was de situatie in Palestina rampzalig. De Romeinse onderdrukking was hard en elke poging om het juk van de bezetter af te schudden werd beantwoord met steeds brutaler geweld. De situatie voelde zo hopeloos en duister aan dat Marcus zich tot apocalyptische beelden wendt. In die dagen, schrijft hij, "zullen zon noch maan noch sterren licht geven" Er is geen lichtpuntje te ontdekken. Maar zijn geloof in Jezus als de redder van zijn volk blijft onwankelbaar en hij is ervan overtuigd dat God trouw zal blijven aan zijn belofte om tot aan het einde der tijden met Jezus' volgelingen te zijn. In zijn visioen ziet Marcus al 'de Mensenzoon komen in de wolken met grote macht en heerlijkheid om Jezus' volgelingen te verzamelen en hen te behoeden.
Gebeurde het in werkelijkheid, zoals Marcus het in zijn liefde en geloof in Jezus had gezien? Nee, dat gebeurde niet. In feite maakten de Romeinen het nog erger. Zij verwoestten Jeruzalem en zijn tempel en verstrooiden het volk over de omringende landen. Maar zij konden het geloof van het volk niet verwoesten. Zelfs door eeuwen van vervolging waren zij niet in staat de liefde en het geloof van de christenen te onderdrukken. Jezus was altijd bij hen, kwam hen te hulp, bemoedigde de onverschrokkenen en verwelkomde de slachtoffers. Hij bleef altijd inspirerend en een prima gids om te volgen. Onze aanwezigheid hier vanavond is een bewijs van de kracht van hun geloof in Gods reddende kracht en betrouwbare liefde.
De crises waarmee wij vandaag worden geconfronteerd, beste vrienden, zijn heel anders dan wat de mensen in Bijbelse tijden bedreigde. Maar ze zijn zeker niet minder beangstigend. Een virus bedreigt onze gezondheid en zelfs het leven van veel mensen. Wij schijnen niet in staat te zijn deze infectie te onderdrukken en worden golf na golf door dit virus bezocht. Hoe helpt en bemoedigt ons geloof in Gods reddende aanwezigheid ons onder deze omstandigheden? En tegelijkertijd tikt de klok van de klimaatverandering steeds luider en worden de prognoses voor de stijging van de wereldtemperatuur steeds negatiever.
De afgelopen twee weken zijn de leiders van onze naties in Glasgow bijeengekomen om manieren en middelen te vinden om de klimaatverandering binnen een opwarming van 1,5 of 2 graden Celsius te houden. Ik denk dat iedereen nu wel overtuigd moet zijn van de urgentie van deze kwestie, en toch werd er in Glasgow veel gepraat en gepraat en werden er veel beloftes gedaan. Het heeft zelfs tot een aantal echte besluiten geleid. Maar zijn we ervan overtuigd dat we er nu in geslaagd zijn om onze wereld, ons gemeenschappelijk huis, veilig en bewoonbaar te houden? Of stellen we opnieuw ons vertrouwen op God, vertrouwend op zijn reddende kracht?
Er schijnen nog steeds mensen te zijn die dat doen, zelfs op een absolute manier. Mensen die zich niet willen laten vaccineren, omdat dat zou ingaan tegen ons totale vertrouwen op onze Heer. Mensen die denken dat wat we ook doen om onze 'koolstofvoetafdruk' te verkleinen, zinloos is. Alleen God, in Zijn almacht, is in staat om de puinhoop op te ruimen die wij van Zijn schepping hebben gemaakt. Dus wacht maar af en vertrouw op God!
Aan de andere kant hebben veel mensen het vertrouwen in God als onze redder helemaal opgegeven. Waarom heeft Hij niet al die mensen gered in vervlogen tijden, die leden en baden in dagen van hongersnood, oorlog, natuurrampen of eerdere pandemieën? We horen het steeds weer: Waar was God in Auschwitz? Hij kwam niet in de wolken met grote kracht en heerlijkheid. Als God bestaat, kunnen we er dan op vertrouwen dat Hij trouw is aan zijn woord, dat Hij onze Verlosser is?
Dit zijn moeilijke vragen, maar ze worden terechtgesteld. De lezingen die de Kerk ons vandaag aanbiedt, dagen ons uit ze te stellen. Waar was de aartsengel in Glasgow die de deelnemers aan de VN-klimaatconferentie moed gaf en hen hielp tot onbaatzuchtige en beslissende besluiten te komen? Waar is onze redder in de overvolle en onderbezette ziekenhuizen, waar mensen vechten voor hun leven en het leven van anderen? Ontelbare gebeden zijn er geuit en velen hopen op een reddende God.
Maar dit is allemaal uiterst menselijk denken. Wij mensen denken in termen van grootheid, van macht en sterkte. Wij denken in termen van winnen, beter zijn, sterker, terwijl God dan de sterkste van allen is. Wij hebben van God een machtige koning en heerser gemaakt over heel de wereld. Dat heeft God zelf nooit gedaan. Vanuit het brandend braambos beloofde Hij Mozes dat Hij er altijd voor hem zou zijn. God wil niet groot zijn op onze manier. Hij wil er zijn om van te houden en om te vertrouwen. God wil er zijn voor u, voor mij en Hij vraagt ons: Vertrouw je Mij? Mag ik je God zijn zonder dat je me voorschrijft wat Ik moet doen? Wil je met Mij in contact blijven, liefdevol, hoopvol, wat de situatie ook is? In de storm zal ik er zijn en in de hittegolf evenzeer als in het herfstig zonnetje. Ik sta aan je zijde in het ziekenhuis. Ik bemoedig je als je je inzet voor het klimaat of voor het welzijn van je naaste. Ik ben je tegemoetgekomen als baby in een voederbak, vertrouwde jou met mijn leven. Ik stierf als misdadiger, als een slaaf, opdat je me zou herkennen als je zelf in nood verkeert. Ik zal je nooit met mijn grootheid voor de voeten lopen, maar ik zal je onafgebroken ter zijde staan. Je moet gewoon blijven doen wat je te doen hebt, en vertrouwen dat je er niet alleen voor staat. Ik, jouw God, zal bij je blijven alle dagen tot aan het einde van de tijd.
Amen.
Open the PDF · p. 1 ↗From: homily sheet · 14 November 2021
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 2 pages)