Terugblikken én vooruitzien

Bij de jaarlijkse gedenkdag van de H. Vincentius, de patroon van onze parochie, staan we dit jaar ook stil bij het 7e lustrum, het 35 jarig bestaan van de huidige Vincentiuskerk.

Bouw huidige Vincentiuskerk

Na het sluiten en emotionele afbreken van de grote Vincentiuskerk met de markante en tevens hoogste katholieke kerktoren van Amsterdam, kwam daar een appartementencomplex met, op de plaats van de voormalige pastorie, een nieuwe, kleine, intieme kerkruimte die uitnodigt voor bidden, vieren, gedenken en ontmoeten.

Op 30 september 1990 heeft Mgr. J. Lescrauwaet (msc) de nieuwe Vincentiuskerk ingewijd onder het motto: “een teken van hoop”. Wat sluit dit mooi aan bij het jaar van de Hoop dat paus Franciscus zg. voor dit jaar heeft uitgeroepen!

De afgelopen 35 jaar

In de afgelopen 35 jaar is de kerk en ook het kerkzijn veranderd. Zo kwamen en gingen er pastores en pastoraal werkenden. Sommigen werden overgeplaatst (niet alleen in de politiek maar ook in de kerk is “functie elders” vaak te horen). Andere werknemers in Gods’ wijngaard moesten we jammergenoeg begeleiden naar hun laatste rustplaats. Daarbij denken we meteen aan onze “bouwpastoor” Leo Nederstigt en pastor/oud deken van Amsterdam Joop Stam, die zo belangrijk zijn geweest voor de parochiegemeenschap.

In 35 jaar is de buurt veranderd, maar nieuwe parochianen vonden de kerk en voelden zich al snel thuis. Anderen verhuisden naar plaatsen buiten Amsterdam en vaak moesten wij definitief afscheid nemen van hen die van ons heengingen. Het is druk geworden in de hemel, maar misschien ook wel gezellig met oude Vincentianen.

Ook gingen en kwamen er nieuwe dirigenten en pianisten om samen met de koorleden de vieringen op te luisteren. Daar zijn we heel dankbaar voor! Zingen is dubbel bidden leerden we vroeger al.

Zo gaat het in het leven, maar de geloofsgemeenschap waar mensen zich thuis voelen blijft overeind. Verdieping in het leven zoeken en de zin ervan ervaren, naast ontmoetingen, zorg en aandacht hebben voor elkaar en de wereld om ons heen zijn toch de kernpunten waar het in het geloof om draait. En dit alles ter ere van God.

Voorgenomen sluiting Vincentiuskerk

Maar.... als een donderslag bij heldere hemel kregen we in juni 2023 te horen dat de Vincentiuskerk per 31 december 2024 moest sluiten. Opstand in de kerk, want uiteraard stonden we daar niet achter. Er gingen brieven naar het bisdom, vergaderingen belegd, film over de gemeenschap opgenomen en gepubliceerd, interview in Trouw enz. en dit allemaal omdat we geen noodzaak zagen om de kerk te sluiten.

Natuurlijk zijn er geen grote aantallen kerkgangers meer die je in een grote kerk niet meer terug vindt, maar juist in deze kleine kerk met elkaar vieren en bidden is belang- rijk. Je bij elkaar in Gods huis thuis voelen geeft gemeenschap. Met het wegvallen van katholieke scholen in de parochie is ook de jeugd niet terug te zien en de leeftijden worden hoger, maar als de kerk gesloten zou gaan worden zijn mensen doorgaans niet in staat de weg naar een andere kerk te vinden. Dat hebben we ervaren met andere parochiekerken zoals de Vondel en de Liefde. Slechts een enkeling blijft ervan over. Men voelt zich in de steek gelaten.

Uiteraard zijn financiën ook belangrijk, de collectes brengen niet genoeg op, maar de Vincentius kan dit compenseren door de vele verhuren aan musici die hier hun (leerlingen)uitvoeringen kunnen geven en door de inkomsten uit de (huur)opbrengsten van oude parochiebezittingen.

Praktisch alle werkzaamheden worden verricht door vrijwilligers. Het laten functioneren van een kerk is net als een huishouding, daar komt veel bij kijken, maar met mensen die onbetaald er de schouders eronder willen zetten blijft alles overeind.

Goed nieuws

Boven dit artikel staat: terugblikken en vooruitzien. Het teken van hoop blijft overeind, want onlangs vernamen we dat de (nieuwe) pastoor, pater Wilfried Wambeke, na een gesprek met de bisschop met goed nieuws kwam. Voorlopig blijft de Vincentius open en van jaar tot jaar wordt bekeken of dat mogelijk kan blijven. Daar zijn we blij en dankbaar om. Ook over het feit dat we iedere keer weer mogen rekenen op enkele oudmissionarissen (de paters Janssen, Mulders en Noom) om ook bij ons voor te gaan. Hun leeftijden stijgen, maar God moet er maar voor zorgen dat zij ertoe in staat blijven. Aan hen ligt het niet, zij komen graag.

Sint Vincentius (1581-1660) was een Frans geestelijke en stichter van de Lazaristen. Hij legde zich toe op de armenzorg. Hij werd in 1737 heilig verklaard door paus Clemens XII.

Zondag 28 september a.s. is er een bescheiden feestje in verband met het Vincentiusfeest (de sterfdag van de heilige Vincentius a Paulo is op 27 september), maar...... we kijken uit naar oktober 2026, omdat we dan gaan herdenken dat de Vincentius als parochie 125 jaar bestaat, Dv.

Dat feest willen we toch allemaal meemaken!!!!

Namens pastoraal team, Ada Lases