“Oordeelt niet, opdat jij niet geoordeeld wordt”

Gisteren, ik had veel haast, kwam ik langs een vrouw die midden op de stoep uitgebreid stond te praten met iemand.

Ik wilde passeren, maar kreeg daarvoor geen enkele kans. Druk pratend hadden ze mij niet eens opgemerkt.

“Nou, dacht ik geïrriteerd, “dan ga ik maar over de straat’.

In mijn gedachte had ik al meteen een oordeel geveld. Daarbij speelde hun uiterlijk ook een rol. ‘Ja ik ken die types wel’, dacht ik.

S'avonds nadat ik mijn verplichtingen was nagekomen en de rust weer was teruggekeerd, overdacht ik de dag nog eens van wat ik allemaal had meegemaakt.

Het viel me op hoe snel ik had geoordeeld over de vrouw en dat haar uiterlijk daar een grote rol in had gespeeld. Stel dat het bijvoorbeeld Femke Halsema, onze burgemeester was geweest, was mijn oordeel dan niet anders geweest?

En zo kwam ik er weer eens pijnlijk achter dat ik me niet altijd realiseer dat ik dikwijls al mijn oordeel klaar heb, zonder dat ik de mens daarachter een kans heb gegeven. Ik keek naar haar uiterlijk, haar kleding, haar manier van doen en dat rechtvaardigde mijn oordeel … zo vond ik blijkbaar.

En zo ontdekte ik nog veel meer voorbeelden van innerlijk oordelen waar ik normaal overheen kijk:

Oh, wat is die ijdel!

Oh, wat een domme opmerking: denken ze dan helemaal niet verder dan hun neus lang is? En dat voor religieuzen!

En oh, zo kan je er toch niet bij lopen als priester?

Herkennen we dat ergens niet allemaal een beetje? Ik had helemaal niet door dat het oordelen over het uiterlijk, mijzelf innerlijk ijdel had gemaakt! En dát vond ik nog veel erger.

Steek die maar eens in je zak, zuster Zoé!