Stagiaire-catechist Iris stelt zich voor

Hierbij wil ik mezelf graag aan jullie voorstellen. Mijn naam is Iris Maas-Bremer en ik loop sinds 01-11-2025 stage in de parochies De 4 Evangelisten en Emmaüs, in het kader van een catechistenopleiding aan het St. Bonifatiusinstituut in het bisdom Haarlem-Amsterdam.

Deze stage zal 2 jaar duren en heeft als doel om mij wegwijs te maken binnen de catechese, het pastoraat en de diaconie. De eerste 3 maanden heb ik meegelopen met verschillende activiteiten, zoals de voorbereiding op de eerste communie in de Pauluskerk en de Boomkerk, een kindernevendienst, het uitdelen van voedsel aan armen, en pastorale gesprekken. Ook ben ik aanwezig geweest bij een huiskamerviering van parochianen van het Nieuw Verbond, een viering in het Leo Polakhuis, en een Woord- en gebedsviering in de Augustinuskerk met communie-uitreiking. De komende maanden zal ik actiever taken gaan oppakken.

De aanleiding om deze opleiding te gaan doen was, dat ik in 2013 katholiek ben geworden en de behoefte voelde om me nog meer te gaan verdiepen in het katholieke geloof door theologie te gaan studeren. Tijdens mijn studie werd mij gevraagd of ik misschien catechist wilde worden. Ik heb inmiddels mijn bachelorfase afgerond en loop nu dus mijn stages.

Ik ben niet als kind opgegroeid met het katholieke geloof. Op mijn 25e jaar werd ik gedoopt en begon als protestant mijn christelijke levensweg. In 2012 kreeg ik een rozenkrans en had ik deze in mijn kamer opgehangen. Vlak daarna kwam ik door een vriendin in aanraking met het Opus Dei, waar ik kennis maakte met het katholieke geloof. Toen ik daarna de grote Katechismus van de Katholieke Kerk ging lezen, werd ik in mijn hart geraakt door de taal die tot me kwam, en was er voor mij geen weg meer terug. Ik denk dat zowel de aanwezigheid van de rozenkrans, als de taal van de Katechismus en het gebed van anderen mij geleid hebben op mijn weg naar opname in de Katholieke Kerk. Sinds 10-05-2020 ben ik als associé verbonden aan de Communiteit van de Sacramentijnen in het Begijnhof, waar ik elke vrijdagmiddag mag dienen als acoliet.

In 2020 heb ik een kathedralenreis gemaakt met een groep katholieken in Parijs, waarbij we ook de Sacré Cour bezochten, waar sinds 1885 eeuwig durende aanbidding plaatsvindt. Terwijl ik keek naar de wijd uitgestrekte armen van Jezus in de koepel boven het altaar, herinnerde ik mij dat ik eerder op die plek gestaan had - als ik 18 jaar oud was - en toen een bijzonder gevoel had gekregen, wat ik toen niet begreep. Nu ik 33 jaar later op diezelfde plek stond, overviel mij een enorme kracht en zag ik een enorme monstrans in diezelfde koepel hangen, en begreep ik wat ik als 18-jarige gevoeld had, maar toen nog niet had begrepen: de kracht van de eucharistie en de aanbidding.

De eucharistie is voor mij de meest intieme omgang die we met Jezus kunnen hebben

Vooral de woorden die de priester helaas vaak in stilte uitspreekt: “water en wijn worden één, Gij deelt ons mens-zijn en neemt ons op in uw goddelijk leven”, drukken voor mij precies uit waar het om gaat. De mens is bedoeld om deel te hebben aan het leven van God en daar mogen we nu al op vooruit lopen in de eucharistie. De eucharistie raakt voor mij aan het verlangen naar het eeuwige leven. De aanbidding heb ik daarom ook leren waarderen als verlenging van de eucharistie en als manier om Jezus op de meest intieme wijze in de gemeenschap aanwezig te laten zijn. In Amsterdam wordt er op diverse plaatsen aan aanbidding gedaan. Het zou mooi zijn als meerdere kerken gaan meedoen, zodat ook in de Mirakelstad Amsterdam ooit een eeuwig durende aanbidding kan plaatsvinden.