PreekKrijtberg
Waarom komen mensen naar de kerk ? ?
Automatische vertaling, onafhankelijk gecontroleerd · Why do people come to church ? ?
Datum volgens de bestandsnaam van de kerk.
Het antwoord – van oudsher – is troost en uitdaging.
Troost – voor uw pijn, uw verlies, de pijnlijke aanvaarding van uw grenzen, het moeten erkennen dat u faalde in wat u moest doen, of in wie u moest zijn.
U steekt een kaarsje aan, zoekt licht en troost. En aan het begin van de eucharistieviering beseft u dat u niet de enige bent, en dat wij allen, telkens weer, vergiffenis vragen, aan God en aan elkaar.
Dit is een plaats van genezing, vergeving en troost. Zeker doordeweeks, wanneer mensen hier komen met hun boodschappentassen – vol ik weet niet wat. De kerk biedt troost, een plaats om getroost te worden.
Op zondag komt daar een ander ingrediënt bij: uitdaging. De kerk biedt ook een uitdaging, misschien wat wijsheid, een inzicht, of een opdracht. Heb uw naaste lief, wees trouw in uw huwelijk. Zorg voor de weduwe, de wees, de vreemdeling en alle vertalingen van deze geboden voor de wereld van vandaag.
Niet alleen vertroosting, ook wat richtlijnen, dat kunnen echte uitdagingen zijn! Dat is een lange traditie: dat wij hier komen, zowel u als ik, om getroost te worden en uitgedaagd te worden.
De laatste twee jaar is daar een andere dimensie bij gekomen, – en ik vind het moeilijk er een naam aan te geven. Het heeft hiermee te maken: ik voel me machteloos wanneer ik het nieuws lees – veel meer dan tien of dertig jaar geleden. Het kan met het klimmen der jaren te maken hebben, maar het zijn ook de tijden: Gaza, de schoolshootings, de corruptie in de internationale politiek, Oekraïne. Het gevoel dat u er niets aan kunt doen – behalve om de vier jaar stemmen…
Elke avond tegen tienen, wanneer u allen al uren weg bent uit de kerk, maak ik mijn ronde door het gebouw. Ik doe een licht uit, ik kijk naar de kaarsen die misschien nog branden – in de winter controleer ik of de verwarming goed geprogrammeerd is. De grote kerk is leeg – en ik heb de kerk voor mezelf. Het is donker. Het is stil. Het is het beste gebedsmoment van de dag. Ik bid voor de mensen die vandaag hier waren, ik ben alleen, met de kaars daarboven, die aanduidt dat de Heer tegenwoordig is in het tabernakel.
Dat moment is geen moment van TROOST, niet van UITDAGING, maar van: “er zijn”. Met mijn gevoelens van niets, maar dan ook niets te kunnen doen voor de mensen in Gaza, de gijzelaars, de Oekraïners of de Russische dissidenten ….
Het moet zijn wat de contemplatieve zusters en broeders voelen en doen wanneer zij jaar na jaar in hun kloosters blijven. Zitten met uw pijn, uw noden, uw vreugden, de namen van uw dierbaren …. heel de schepping voor de Heer brengen, en vertrouwen op zijn mysterieuze wegen ….
De Vlaamse arbeiderspriester Egied van Broeckhoven zegt: Ik bemin de wereld naar God toe, en ik bemin God naar de wereld toe. Ik bemin de wereld naar God toe, en ik bemin God naar de wereld toe.
Het is niet precies wat beschreven wordt in de lezing van de Hebreeën 12 die wij vandaag hoorden, – maar het heeft er wel mee te maken: “Wat u genaderd bent, is niets wat zintuiglijk waarneembaar is: een laaiend vuur, een storm of een trompet …. of een machtige stem. Waar u komt, is de tegenwoordigheid van God, waar iedereen een “eerstgeboren kind” is en een burger van de hemel.”
Laten wij nu kijken naar een andere bijbellezing van vandaag. Voor de eerste lezing koos ik een reeks citaten uit de hoofdstukken 6 en 7 van het boek Jezus Sirach (Ecclesiasticus). SIRACH 6: 5-6, 14-17; 7: 18-20, 24, 27-30, 34-36.
Laat velen met u bevriend zijn, maar laat uw raadsliden één op duizend zijn. Trouwe vrienden zijn een stevige schuilplaats: wie er één vindt, heeft een schat gevonden. Trouwe vrienden zijn onschatbaar; geen bedrag kan hun waarde evenaren. Trouwe vrienden zijn levensreddende geneesmiddelen; en wie de Heer vreest, zal hen vinden. Wie de Heer vreest, richt zijn vriendschap goed, want zoals zij zijn, zo zijn ook hun naasten.
Ruil een vriend niet in voor geld, of een echte broer voor goud. Verstoot geen wijze en goede echtgenote, want haar bekoring is meer waard dan goud. Mishandel geen slaven die trouw werken, of dagloners die zich aan hun taak wijden. Hebt u dochters? Zorg voor hun kuisheid en toon u niet al te toegeeflijk tegenover hen.
Eer uw vader met heel uw hart, en vergeet de geboorteweën van uw moeder niet. Denk eraan dat u uit uw ouders geboren bent; hoe kunt u terugbetalen wat zij u gegeven hebben? Vrees de Heer met heel uw ziel, en eer zijn priesters. Heb uw Schepper lief met al uw kracht, en verwaarloos zijn dienaren niet.
Mijd de wenenden niet, maar treur met wie treuren. Aarzel niet de zieken te bezoeken, want om zulke daden zult u geliefd zijn. Bedenk bij alles wat u doet het einde van uw leven, en dan zult u nooit zondigen.
Als wij deze woorden ter harte nemen, zullen wij zowel troost als uitdaging ontvangen, en zal alles goed komen.
Oorspronkelijke tekst · Engels
Why do people come to church ? ?
The answer – since ages - is comfort and challenge.
Comfort - for your pain, your loss, the painful acceptance of your limits that you have to recognize that you failed in what you were supposed to do, or who you were supposed to be.
You light a candle, look for light and comfort. And at the beginning of Mass you realize that you are not the only one, and that we all ask for forgiveness, from God and from one another, time and again.
This is a place for healing, forgiveness and comfort. Especially on weekdays when people come here with their shopping bags - full of I do not know what. The church offers comfort, a place to be consoled.
On Sundays another ingredient is added: Challenge. The church also offers a challenge, perhaps some wisdom, an insight, or a task. Love your neighbour, be faithful in your marriage. Look after the widow, the orphan, the stranger and all the translations of these commandments for the world of today.
Not only consolation, also some guidelines, that can be real challenges! That is long tradition, that we come here both you and me to be comforted, and to be challenged.
The last two years another dimension has been added, – and I find it hard to put a name on it. It has to do with this: I feel powerless when I read the news – much more than ten or thirty years ago. It may have to do with advancing in age, but it are also the times: Gaza, the school shootings, corruption in international politics, Ukraine. The feeling that there is nothing you can do about it - apart from voting once every four years…
Every evening around ten, when you all have been gone from the church for hours, I make my rounds through the building. I switch of a light, I look after the candles that perhaps are still burning - in winter I check if the heating is programmed correctly. The big church is empty - and I have the church to myself. It is dark. It is silent. It is the best prayer moment of the day. I pray for the people who were here today, I am alone, with the candle up there, that indicates that the Lord is present in the tabernacle.
That moment is not a moment of COMFORT, not of CHALLENGE, but of: “being there”. With my feelings of not being able to do what so ever for the people in Gaza, the hostages, the Ukranians or the Russian dissenters ….
It must be what the contemplative sisters and brothers feel and do when they remain in their monasteries year after year. Sit with your pain, your needs, your joys, the names of your loved ones …. bring all of creation before the Lord, and trust in his mysterious ways ….
The Flemish worker priest Egied van Broeckhoven says: I love the world towards God, I love God towards the world. Ik bemin de wereld naar God toe, en ik bemin God naar de wereld toe.
It is not exactly what is described in the reading of the Hebrews 12 that we heard today, - but it has something to do with it: “What you have come to is nothing known to the senses: a blazing fire, a storm or a trumpet ….or a great voice. What you come to is the presence of God where everyone is a “first-born-child” and a citizen of heaven.”
LET us now look at another Bible reading of today. For the first reading I chose a set of quotes from chapters 6 and 7 of the book of Jesus Sirach (Ecclesiasticus). SIRACH 6: 5-6, 14 -17; 7: 18 – 20, 24, 27 - 30, 34 – 36.
Let those who are friendly with you be many, but let your advisers be one in a thousand. Faithful friends are a sturdy shelter: whoever finds one has found a treasure. Faithful friends are beyond price; no amount can balance their worth. Faithful friends are life-saving medicine; and those who fear the Lord will find them. Those who fear the Lord direct their friendship aright, for as they are, so are their neighbours also.
Do not exchange a friend for money, or a real brother for gold. Do not dismiss a wise and good wife, for her charm is worth more than gold. Do not abuse slaves who work faithfully, or hired labourers who devote themselves to their task. Do you have daughters? Be concerned for their chastity, and do not show yourself too indulgent with them.
With all your heart honour your father, and do not forget the birth pangs of your mother. Remember that it was of your parents you were born; how can you repay what they have given to you? With all your soul fear the Lord, and revere his priests. With all your might love your Maker, and do not neglect his ministers.
Do not avoid those who weep, but mourn with those who mourn. Do not hesitate to visit the sick, because for such deeds you will be loved. In all you do, remember the end of your life, and then you will never sin.
If we take these words to heart, we will receive both consolations and challenges, and all will be well.
Open de PDF · p. 1 ↗Uit: preektekst · 30 augustus 2025
Volledige tekst, overgenomen met toestemming van de parochie. (PDF, 2 pagina’s)