Pasen en hoop

Paus Franciscus begint zijn boek Hoop met de beschrijving van migranten die wegtrekken met een stoomboot vanuit Italië naar Argentinië. Dat hebben ook zijn ouders gedaan op 1 februari 1929. De boot, die een hele tijd eerder, voor hun vertrokken is, en die zij eerst zouden nemen, is door omstandigheden gezonken. Veel passagiers zijn verdronken. Mensen die deze reis maken, op weg naar een betere toekomst, moeten enorme ontberingen doorstaan.

Andere familieleden hebben deze reis op een eerder tijdstip gemaakt in 1922 en na veel ellende een goed bestaan opgebouwd door een bedrijf in de aanleg van asfaltwegen te beginnen. Dat is later weer teloorgegaan doordat een belangrijke oudoom door een ernstige ziekte is overleden en de Wereldcrisis in 1929 toesloeg. In het jaar 1932 verviel de hele familie tot armoede.

In het begin ging het dus nog goed met de ouders van paus Franciscus maar later moesten ook zij weer een nieuw bestaan opbouwen met nauwelijks middelen om te kunnen leven.

‘Het boek van mijn leven is het verhaal van een reis vol hoop, die onvoorstelbaar is zonder mijn familie, mijn volk, het gehele volk van God. Het is, op elke bladzijde, in elke stap, eveneens het boek van hen die mij hebben vergezeld, van hen die ons zijn voorgegaan en van hen die ons zullen volgen’ (…).

Hij besluit, bijna op het einde zijn boek: ‘Voor ons christenen heeft de toekomst een naam en die naam is hoop.’ (…) ‘Geluk is altijd een ontmoeting en andere mensen bieden een concrete mogelijkheid om Jezus zelf te ontmoeten. Evangelisatie betekent in onze tijd: mensen enthousiasmeren met hoop en vreugde’ (…). Tot zover paus Franciscus in zijn nieuwe boek over 1 Hoop.

Wat heeft Pasen met Hoop te maken? Onze God is een God van liefde en daarom heeft Hij Jezus, zijn enige Zoon naar ons toegezonden, om ons Zijn boodschap van liefde mee te delen en voor te leven voor God en voor elkaar. Jezus was aan het kruis door bijna al zijn leerlingen verlaten, behalve door Johannes, zijn moeder Maria, Maria Magdalena en nog enkele mensen. Alles leek verloren en Hij is volgens Romeins gebruik ‘gekruisigd als een misdadiger’.

Zo is Hij ook gestorven maar God heeft Hem weer op de derde dag doen verrijzen. Alles leek verloren maar Jezus, die eerst dood was, is nu weer levend. Zijn leerlingen en volgelingen konden het eerst niet geloven. Jezus maakt hun daarom verwijten over hun ongeloof.

Zijn wij ook niet af en toe als deze leerlingen die Jezus in de steek hebben gelaten?

Het deed me denken aan een Bijbelvers (1 Petr. 15b) over de hoop: Weest altijd bereid tot verantwoording aan wie rekenschap vraagt van de hoop die in u leeft’. Dat zouden wij als gelovigen moeten doen. Een leven uit liefde leiden naar het voorbeeld van Jezus. En dat niet alleen, individueel, maar samen met andere gelovigen, gemeenschappelijk, zodat mensen kunnen zeggen: ‘Zie hoe ze elkaar liefhebben’. Daden overtuigen soms meer dan woorden.

Dat wij Pelgrims van Hoop mogen zijn. Dat is het thema van het Jubeljaar. Ik weet niet wat mij te wachten staat maar ik zal er voor bidden. Onze God is een God vol met verrassingen. Mensen in Nederland hebben het meestal heel goed. Laten wij een teken zijn van Hoop en een antwoord geven op de tekenen van deze tijd die op ons pelgrimspad komen op weg naar het Beloofde Land.