ReflectionBoomkerk · Augustinuskerk De Star · Vincentiuskerk · Nossa Senhora de Fátima (Boomkerk)
“Judge not, that you be not judged”
Automatic translation, independently checked · “Oordeelt niet, opdat jij niet geoordeeld wordt”
Yesterday, I was in a great hurry when I passed a woman who was standing in the middle of the pavement, talking at length with someone.
I wanted to pass by, but I did not get a single chance to do so. Talking busily, they had not even noticed me.
“Well, I thought irritably, “then I shall just cross the street.”
In my mind I had immediately passed judgement. Their appearance also played a role in this. “Yes, I know those types well,” I thought.
In the evening, after I had fulfilled my obligations and calm had returned, I reflected once more on the day and on all that I had experienced.
It struck me how quickly I had judged the woman, and that her appearance had played a major role in this. Suppose, for example, it had been Femke Halsema, our mayor: would my judgement not have been different?
And so I once again painfully discovered that I do not always realise that I often already have my judgement ready, without having given the person behind it a chance. I looked at her appearance, her clothing, her manner of behaving, and that justified my judgement… so I apparently thought.
And so I discovered many more examples of inner judgement that I normally overlook:
Oh, how vain he is!
Oh, what a stupid remark: do they really not think any further than the length of their nose? And that from religious!
And oh, can you really not dress like that as a priest?
Do we not all recognise that a little? I had not realised at all that judging by appearances had made me inwardly vain myself! And I found that far worse.
Put that in your pocket, sister Zoé!
Automatically read from a scanned PDF. Check the details in the original; text recognition can contain errors.
Original text · Dutch
“Oordeelt niet, opdat jij niet geoordeeld wordt”
Gisteren, ik had veel haast, kwam ik langs een vrouw die midden op de stoep uitgebreid stond te praten met iemand.
Ik wilde passeren, maar kreeg daarvoor geen enkele kans. Druk pratend hadden ze mij niet eens opgemerkt.
“Nou, dacht ik geïrriteerd, “dan ga ik maar over de straat’.
In mijn gedachte had ik al meteen een oordeel geveld. Daarbij speelde hun uiterlijk ook een rol. ‘Ja ik ken die types wel’, dacht ik.
S'avonds nadat ik mijn verplichtingen was nagekomen en de rust weer was teruggekeerd, overdacht ik de dag nog eens van wat ik allemaal had meegemaakt.
Het viel me op hoe snel ik had geoordeeld over de vrouw en dat haar uiterlijk daar een grote rol in had gespeeld. Stel dat het bijvoorbeeld Femke Halsema, onze burgemeester was geweest, was mijn oordeel dan niet anders geweest?
En zo kwam ik er weer eens pijnlijk achter dat ik me niet altijd realiseer dat ik dikwijls al mijn oordeel klaar heb, zonder dat ik de mens daarachter een kans heb gegeven. Ik keek naar haar uiterlijk, haar kleding, haar manier van doen en dat rechtvaardigde mijn oordeel … zo vond ik blijkbaar.
En zo ontdekte ik nog veel meer voorbeelden van innerlijk oordelen waar ik normaal overheen kijk:
Oh, wat is die ijdel!
Oh, wat een domme opmerking: denken ze dan helemaal niet verder dan hun neus lang is? En dat voor religieuzen!
En oh, zo kan je er toch niet bij lopen als priester?
Herkennen we dat ergens niet allemaal een beetje? Ik had helemaal niet door dat het oordelen over het uiterlijk, mijzelf innerlijk ijdel had gemaakt! En dát vond ik nog veel erger.
Steek die maar eens in je zak, zuster Zoé!
Open the PDF · p. 22 ↗From: bulletin
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 24 pages)