ReflectionSint-Urbanuskerk Bovenkerk · Titus BrandsmakerkPinksteren
Sitting still is no longer possible!
Automatic translation, independently checked · Stilzitten kan niet meer!
He is not here, He is risen, just as He said. With these words Easter began, the great mystery, the ultimate gift, given out of love to each one of us: an outstretched hand. All we need to do is accept it, embrace it, and let it grow in our hearts — from a small spark to a great fire.
We are now on our way to Pentecost, the feast of doing. The faith that was sown at Easter comes into bloom, bears fruit, and overflows in our hearts. And where our heart is full, our mouth speaks. We want to talk about it, to show it, to express it in our hands, in our words, in what we do: sitting still is no longer possible.
There is one Spirit, but there are different gifts. One has a heart for people in need, another helps with practical care, a third brings words of comfort.
The Spirit points each of us to a way that suits us. Pentecost awakens us, sets us in motion, and makes us people who do. Thus creation is renewed again and again — and that creation is us. People of this time, living in a world under pressure. A world in which loneliness grows, in which poverty is visible, and in which our earth is becoming exhausted. A world that longs for attention, honesty, and justice. For living together, for care for one another and for what has been entrusted to us. In that world we stand, on the way from Easter to Pentecost. Faith grows in us, and our hands begin to itch. Soon, sitting still will no longer be possible.
Often we keep the door of our heart closed, out of fear of what is outside or of what another asks of us.
Yet we are challenged to look further: who is calling there? What is growing there? Who am I called to be? Which way lies open for me?
We may be people who get moving, who go towards one another and build a world that is more honest, warmer, and more humane. A world in which no one is left out and everyone can join in. With the image of God's Kingdom before our eyes, we are invited — and in fact also called — to use our talents. To give something of ourselves, to be there for the other.
‘If you forgive, then it is forgiven, and if you do not forgive, it is not forgiven!
To forgive or not to forgive, it lies in our hands.
We must do it. Not wait, not pass it on, but begin ourselves. For what we do not do, does not happen. The Lord places it in our hands and the Spirit encourages us: sitting still is no longer allowed. The world waits for us.
On our hands, our words, our peace, our faith.
A faith that may yet grow until, at Pentecost, it has become so great that we overflow. That we can do nothing else but do, set out, seek out the other, deeds from our heart, words from our soul. The moment we experience: sitting still is no longer possible!
Automatically read from a scanned PDF. Check the details in the original; text recognition can contain errors.
Original text · Dutch
Stilzitten kan niet meer!
Hij is niet hier, Hij is verrezen zoals Hij gezegd heeft. Met deze woorden begon Pasen, het grote mysterie, het ultieme cadeau, uit liefde aan ieder van ons gegeven: een uitgestoken hand. Wij hoeven die alleen maar aan te nemen, te omarmen en te laten groeien in ons hart — van een kleine vonk tot een groot vuur.
We zijn nu op weg naar Pinksteren, het feest van het doen. Het geloof dat met Pasen gezaaid is, komt tot bloei, draagt vruchten en stroomt over in ons hart. En waar ons hart vol van is, daar loopt onze mond van over. We willen erover praten, het laten zien, het uiten in onze handen, in onze woorden, in wat we doen: stilzitten kan niet meer.
Er is één Geest, maar er zijn verschillende gaven. De één heeft een hart voor mensen in nood, de ander helpt met praktische zorg, een derde brengt woorden van troost.
De Geest wijst ieder van ons een weg die bij ons past. Pinksteren maakt ons wakker, zet ons in beweging en maakt ons tot mensen die doen. Zo wordt de schepping steeds opnieuw vernieuwd — en die schepping, dat zijn wij. Mensen van deze tijd, levend in een wereld die onder druk staat. Een wereld waarin eenzaamheid groeit, waarin armoede zichtbaar is en waarin onze aarde uitgeput raakt. Een wereld die verlangt naar aandacht, eerlijkheid en rechtvaardigheid. Naar samen leven, naar zorg voor elkaar en voor wat ons is toevertrouwd. In die wereld staan wij, onderweg van Pasen naar Pinksteren. Het geloof groeit in ons, en onze handen beginnen te jeuken. Nog even en stilzitten kan niet meer.
Vaak houden we de deur van ons hart gesloten, uit angst voor wat er buiten is of voor wat een ander van ons vraagt.
Toch worden we uitgedaagd om verder te kijken: wie roept daar? Wat groeit daar? Wie word ik geroepen te zijn? Welke weg ligt voor mij open?
We mogen mensen zijn die in beweging komen, die naar elkaar toegaan en bouwen aan een wereld die eerlijker, warmer en menselijker is. Een wereld waarin niemand buitenspel staat en iedereen mee kan doen. Met het beeld van Gods koninkrijk voor ogen worden we uitgenodigd — en eigenlijk ook geroepen — om onze talenten in te zetten. Om iets van onszelf te geven, om er te zijn voor de ander.
‘Als gij vergeeft, dan is vergeven en als gij niet vergeeft, is niet vergeven!
Vergeven of niet vergeven, het ligt in onze handen.
Wij moeten het doen. Niet wachten, niet doorschuiven, maar zelf beginnen. Want wat wij niet doen, gebeurt niet. De Heer legt het in onze handen en de Geest moedigt ons aan: stilzitten mag niet meer. De wereld wacht op ons.
Op onze handen, onze woorden, onze vrede, ons geloof.
Een geloof dat nog even groeien mag tot het met Pinksteren zo groot is geworden, dat wij overvloeien. Dat we niet anders meer kunnen dan doen, op weg gaan, de ander opzoeken, daden vanuit ons hart, woorden vanuit onze ziel. Het moment dat we ervaren: stilzitten kan niet meer!
Open the PDF · p. 30 ↗From: bulletin
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 32 pages)