HomilyKrijtbergDerde zondag door het jaar
De Krijtberg, 2 January 2026. Third Sunday of the Year.
Automatic translation, independently checked · De Krijtberg, 2 januari 2026. Derde zondag door het jaar.
Light in the Galilee of the Gentiles
The first reading places us in the north of Israel. This region is threatened by the mighty king of Assyria. Inhabitants are deported, pagan colonists from elsewhere are brought in. According to Isaiah, this region has become the domain of other peoples (Isa. 8:23). But the prophet insists that God stands on the side of his threatened people and that ultimately there will be salvation: The people who walk in darkness see a brilliant light (Isa. 9:1).
The gospel also places us in this northern region. We heard in the gospel that Jesus withdrew to the Galilee of the Gentiles (Mt. 4:14), in the north. Here, on the edge of the land of the Jews, in a remote corner of the Roman Empire, Jesus begins his mission: he proclaimed the good news of the kingdom – God's new world – and cured every disease and every illness among the people (Mt. 4:23). With his appearance, Isaiah's vision of light from the first reading begins to become reality and God's saving intervention becomes visible: In this way what was spoken by the prophet Isaiah had to be fulfilled, we hear in the gospel (Mt. 4:14). Jesus is not portrayed as a miracle healer or a faith healer, but as someone from whom the evil demons flee, the demons of jealousy, resentment, feelings of revenge, fear, violence. Jesus offers new perspectives to people who are paralysed by despair and frustrations. In other words: here we are speaking of the kingdom of God, that realm of justice and peace that Jesus is constantly talking about.
Jesus' first disciples
But with the coming of Jesus the Kingdom of God, God's new world, was not yet complete. We heard in the gospel reading how Jesus sought and found companions. The first called were fishermen. First Jesus called Simon and Andrew. They left their nets behind and followed him. Then he called James and John. They left their nets, their boat and their father behind and followed Jesus.
These four apostles were called away from their profession and their family. Thanks to their profession and their family they had until then enjoyed security of existence. But Jesus called them to a new existence, to a new community. In those days, family meant the social safety net par excellence, but family also meant: us and not them. Jesus called for a solidarity that crossed the boundaries of one's own family and one's own group, a community in which no one is excluded.
The calling of the four came rather as a surprise. Jesus saw Simon and Andrew, James and John, called them, and at once they left everything behind and followed him. With ordinary rabbis, it was the disciples who enrolled with them. But with Matthew we hear that the initiative came from Jesus. He called and they followed. No further biographical or psychological details are mentioned. Nothing of a story of vocation. The only thing that mattered was that Jesus called. This says something about the nature of the kingdom. The initiative does not come from man, but from God. Man may respond to it.
Conclusions
We draw three conclusions. The first thing that strikes us is that the origin of the new future does not lie at the centre, but at the periphery. Not in the capital Jerusalem, where power and authority reside, but at the edge. This illustrates the fact that the Kingdom of God is not based on what is central and important on earth, not on human power and authority.
In the second place, it is striking that the initiative comes from God. It is not Peter and Andrew, James and John who choose Jesus as their teacher. Rather, it is Jesus who chooses them and calls them away from their old existence.
In the third place, it is striking that the first-called disciples respond to the call of Jesus, and indeed immediately and spontaneously. Calling is one half, responding is the other half. Both belong together. Because the called, ordinary fishermen, said yes, they could become fishers of men and more and more people could be 'caught', so that God's new world could grow.
But now, after two thousand years, we must conclude that this kingdom still does not exist. That Kingdom of Yours, you know, will it ever amount to anything?, to quote Gerard Reve (from: Nader tot u). We can only say that this kingdom, as far as God is concerned, is coming. Seen from God, the possibilities are there. But man is also a party: he must want it. To apply this to ourselves: we must want it. The vision only becomes reality when we say yes to it. Then this kingdom becomes reality, little by little. At any moment we can realise that vision. Even today we can begin a new future. Every person can, in every place and at any moment, in his or her own way, bring about the kingdom of God. However small and insignificant our share may be, the kingdom grows under our hands. Of that we can be certain.
Original text · Dutch
De Krijtberg, 2 januari 2026. Derde zondag door het jaar.
Licht in het Galilea van de heidenen
De eerste lezing plaatst ons in noorden van Israël. Dit gebied wordt bedreigd door de machtige koning van Assyrië. Inwoners worden gedeporteerd, heidense kolonisten van elders worden geïmporteerd. Volgens Jesaja is dit gebied het domein van andere volken geworden (Jes. 8:23). Maar de profeet houdt vol dat God aan de kant staat van zijn bedreigde volk en dat er uiteindelijk redding zal zijn: Het volk dat in duisternis ronddoolt ziet een schitterend licht (Jes. 9:1).
Ook het evangelie plaatst ons in dit noordelijke gebied. We hoorden in het evangelie dat Jezus uitweek naar het Galilea van de heidenen (Mt. 4:14), in het noorden. Hier, aan de rand van het land van de Joden, in een uithoek van het Romeinse rijk, begint Jezus zijn missie: hij verkondigde het goede nieuws over het koninkrijk – Gods nieuwe wereld – en genas iedere ziekte en elke kwaal onder het volk (Mt. 4:23). Met zijn optreden begint het lichtvisioen van Jesaja uit de eerste lezing werkelijkheid te worden en wordt Gods reddend ingrijpen zichtbaar: Zo moest in vervulling gaan wat gezegd is door de profeet Jesaja, horen we in het evangelie (Mt. 4:14). Jezus wordt niet getekend als een wonderdokter of een gebedsgenezer, maar als iemand voor wie de boze demonen wegvluchten, de demonen van jalousie, ressentiment, wraakgevoelens, angst, geweld. Jezus biedt nieuwe perspectieven aan mensen die verlamd zijn door wanhoop en frustraties. Met andere woorden: hier is sprake van het koninkrijk van God, dat rijk van gerechtigheid en vrede waar Jezus het almaar over heeft.
Jezus’ eerste leerlingen
Maar met de komst van Jezus was het Rijk van God, Gods nieuwe wereld, nog niet af. We hoorden in de evangelielezing hoe Jezus medestanders zocht en vond. De eerstgeroepen waren vissers. Eerst riep Jezus Simon en Andreas. Dezen lieten hun netten achter en volgden hem. Daarna riep hij Jakobus en Johannes. Dezen lieten hun netten, hun boot en hun vader achter en volgden Jezus.
Deze vier apostelen werden uit hun beroep en familie weggeroepen. Dank zij hun beroep en hun familie hadden zij tot dan toe bestaanszekerheid. Maar Jezus riep hen tot een nieuw bestaan, tot een nieuwe gemeenschap. Familie betekende destijds het sociale vangnet bij uitstek, maar familie betekende ook: wij en niet zij. Jezus riep op tot een solidariteit die de grenzen van de eigen familie en de eigen groep overschreed, tot een gemeenschap waarin niemand wordt uitgesloten.
Het roepen van de vier ging nogal overrompelend. Jezus zag Simon en Andreas, Jakobus en Johannes, riep hen en meteen lieten ze alles achter en volgden zij hem. Bij gewone rabbi's was het zo dat leerlingen zich bij hen aanmeldden. Maar bij Matteüs horen we dat het initiatief uitging van Jezus. Hij riep en zij volgden. Er worden verder geen biografische of psychologische bijzonderheden vermeld. Niets van een roepingsgeschiedenis. Het enige dat telde is dat Jezus riep. Dit zegt iets over de aard van het koninkrijk. Het initiatief gaat niet uit van de mens, maar van God. De mens mag hierop ingaan.
Conclusies
We trekken een drietal conclusies. Het eerste wat opvalt is dat de oorsprong van de nieuwe toekomst niet in het centrum ligt, maar in de periferie. Niet in de hoofdstad Jeruzalem, waar de macht en het gezag huizen, maar aan de rand. Dit illustreert het feit dat het Rijk van God niet gebaseerd is op wat op aarde centraal en belangrijk is, niet op menselijke macht en gezag.
In de tweede plaats valt op dat het initiatief van God uitgaat. Het zijn niet Petrus en Andrea, Jakobus en Johannes die Jezus als leraar kiezen. Maar het is Jezus die hen kiest en wegroept uit hun oude bestaan.
In de derde plaats valt op dat de eerstgeroepen leerlingen gehoor geven aan de roepstem van Jezus, en wel direct en spontaan. Roepen is de ene helft, gehoor geven is de andere helft. Beide horen bij elkaar. Doordat de geroepenen, gewone vissers, ja zeiden, konden ze vissers van mensen worden en konden steeds meer mensen worden ‘gevangen’, zodat Gods nieuwe wereld kon groeien.
Maar nu, na tweeduizend jaar, moeten we constateren dat dit rijk er nog steeds niet is. Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?, om Gerard Reve te citeren (uit: Nader tot u). We kunnen alleen maar zeggen dat dit rijk, wat God betreft, komt. Vanuit God gezien zijn de mogelijkheden er. Maar de mens is óók partij: hij moet willen. Om het op onszelf te betrekken: wij moeten willen. Het visioen wordt alleen maar werkelijkheid, wanneer wij er ja op zeggen. Dan wordt dit rijk, beetje bij beetje, werkelijkheid. Op elk moment kunnen wij dat visioen waarmaken. Vandaag nog kunnen wij een nieuwe toekomst beginnen. Ieder mens kan op iedere plek en op elk moment op zijn of haar wijze het koninkrijk van God tot stand brengen. Hoe klein en onaanzienlijk ons aandeel ook is, het rijk groeit onder onze handen. Daar kunnen we zeker van zijn.
Open the PDF · p. 1 ↗From: homily sheet · 2 January 2026
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 4 pages)