ReflectionBegijnhofkapel
The Catholic Church and slavery: Bartolomé de las Casas (1484-1566)
Automatic translation, independently checked · De katholieke kerk en slavernij: Bartolomé de las Casas (1484-1566)
Bartolomé de las Casas stood up in the sixteenth century for the indigenous population of South and Central America. In 2002 the Church opened his beatification process.
His father and three uncles departed in 1493 with Columbus on his second voyage to the West. They went to the island of Hispaniola, which is now Haiti and the Dominican Republic. Bartolomé himself first went along in 1502.
The Spanish domination was cruel and extremely violent towards the indigenous peoples. Slavery, hunger and European diseases proved fatal to the population; the Arawaks, Taínos, Caribs and others were decimated.
Bartolomé began as a landowner and at first fought against the Taíno. But he changed his mind when he was confronted with the atrocities.
In 1507 he was ordained a priest in Rome. After returning to Hispaniola he was a pastor to the Spaniards there. He fared well, he acquired more and more possessions and also had an estate and enslaved people.
Meanwhile, in 1511, Dominicans had come to the island. They founded a monastery and spoke out against the Spaniards because of their mistreatment of the original inhabitants. Bartolomé too received a rebuke when he came to confess to a Dominican; he was given no absolution as long as he kept exploiting his people.
A few months later Las Casas set the people free and travelled to Spain. There he sought contact with the court. He told them about the original population. He also wrote reports about their terrible fate and pleaded for improvement.
After a number of years he found a hearing with Charles V. But at that time he also made a mistake of which he would later be very sorry. In his zeal to do good for the original inhabitants, who quite often died of exhaustion, he proposed to bring enslaved people from Africa. He later wrote that he did not know whether that error would be forgiven him at the Last Judgment.
At the age of 38 he entered the Dominicans in Santo Domingo.
1537 was the year in which Pope Paul III came with the encyclical Sublimus Deus. In it he said that God created all peoples in such a way that they are capable of receiving all the doctrines of the faith and that they may not be enslaved.
In that same year De las Casas tried to demonstrate with the Verapaz experiment that it was not necessary to use violence in dealing with the indigenous people. Verapaz means 'true peace'. The crown allowed him to send missionaries to a part of Guatemala where the resistance was fiercest. That worked; the population was brought under Spanish control without violence. Although later colonists did enslave them.
The Dispute of Valladolid was a debate between Bartolomé de las Casas and the priest Juan Ginés de Sepúlveda in the monastery of Valladolid. It was about the justification of the enslavement of the indigenous population (1550-1551). Juan Ginés de Sepúlveda represented the colonists and landowners. According to him the indigenous people were barbarians and natural slaves. In this he followed the natural law thinking of Aristotle; according to Aristotle some people were slaves by nature.
Las Casas regarded them as free people. For him the idea of barbarians or natural slaves was not applicable at all in their case. According to him they had the rational use of reason and could therefore become Christians without coercion.
The dispute ended undecided. But Charles V did ordain that less violence should be used against the population.
Las Casas often travelled back and forth between the New World and Spain. He had friends and enemies throughout the empire. He also wrote books. His book A Short Account of the Destruction of the Indies (1542) is still available for loan in a 1992 edition at the central Oba library, and for sale in various languages on the internet.
Original text · Dutch
De katholieke kerk en slavernij: Bartolomé de las Casas (1484-1566)
Bartolomé de las Casas kwam in de zestiende eeuw op voor de inheemse bevolking in Zuid- en Midden-Amerika. In 2002 opende de kerk zijn zaligverklaringsproces.
Zijn vader en drie ooms vertrokken in 1493 met Columbus op diens tweede reis naar de West. Ze gingen naar het eiland Hispaniola, wat nu Haïti en de Dominicaanse Republiek is. Bartlomé ging zelf voor het eerst mee in 1502.
De Spaanse overheersing was wreed en erg gewelddadig tegen de inheemse volken. Slavernij, honger en Europese ziekten werden de bevolking fataal, de Arawaks, Taino’s, Caribs e.a. werden gedecimeerd.
Bartolomé begon als landeigenaar en vocht eerst mee tegen de Taino. Maar hij veranderde van gedachten toen hij werd geconfronteerd met de wreedheden.
In 1507 werd hij in Rome tot priester gewijd. Na terugkomst op Hispaniola was hij zielzorger voor de Spanjaarden aldaar. Het ging hem goed, hij kreeg steeds meer bezittingen en had ook een landgoed en tot slaaf gemaakten.
Intussen waren in 1511 dominicanen naar het eiland gekomen. Ze stichtten een klooster en trokken van leer tegen de Spanjaarden vanwege hun slechte behandeling van de oorspronkelijke bewoners. Ook Bartolomé kreeg een veeg uit de pan toen hij kwam biechten bij een dominicaan, hij kreeg geen absolutie zolang hij zijn mensen bleef uitbuiten.
Enkele maanden later liet Las Casas de mensen vrij en trok hij naar Spanje. Daar zocht hij contact met het hof. Hij vertelde daar over de oorspronkelijke bevolking. Ook schreef hij rapporten over hun vreselijke lot en pleitte voor verbetering.
Na een aantal jaren vond hij gehoor bij Karel V. Maar hij beging toen ook een fout waarvan hij later veel spijt zou hebben. In zijn ijver goed te doen voor de oorspronkelijke bewoners die nogal eens van uitputting stierven, stelde hij voor om slaafgemaakten uit Afrika te halen. Later schreef hij dat hij niet zeker wist of die vergissing hem bij het Laatste Oordeel zou worden vergeven.
Op zijn 38e trad hij in bij de dominicanen in Santo Domingo.
1537 was het jaar waarin paus Paulus III kwam met de encycliek Sublimus Deus. Hierin zei hij dat God alle volken zo heeft geschapen dat ze in staat zijn om alle leerstellingen van het geloof te ontvangen en dat ze niet tot slaaf mogen worden gemaakt.
De las Casas probeerde in datzelfde jaar met het Verapaz-experiment aan te tonen dat het niet nodig was geweld te gebruiken in de omgang met inheemsen. Verapaz betekent ‘ware vrede’. De kroon stond hem toe missionarissen te sturen naar een deel van Guatemala waar het verzet het felst was. Dat werkte, de bevolking liet zich zonder geweld onder Spaanse controle brengen. Al maakten later kolonisten hen toch tot slaaf.
Het Dispuut van Valladolid was een discussie tussen de Bartolomé de las Casas en de priester Juan Ginés de Sepúlveda in het klooster van Valladolid. Het ging over de rechtvaardiging van slavernij van de inheemse bevolking (1550-1551). Juan Ginés de Sepúlveda, vertegenwoordigde de kolonisten en landeigenaren. Volgens hem waren de inheemsen barbaren en natuurlijke 7 slaven. Hij volgde hierbij het natuurrechtsdenken van Aristoteles, volgens Aristoteles waren sommige mensen van nature slaaf.
Las Casas beschouwde hen als vrije mensen. Voor hem was het idee van barbaren of natuurlijke slaven in hun geval helemaal niet van toepassing. Volgens hem hadden zij het verstandelijke gebruik van de rede en konden zij daarom zonder dwang christenen worden.
Het dispuut eindigde onbeslist. Maar Karel V verordende wel dat er minder geweld moest worden gebruikt tegen de bevolking.
Las Casas reisde vaak heen en weer tussen de Nieuwe Wereld en Spanje. Hij had vrienden en vijanden in het hele rijk. Hij schreef ook boeken. Zijn boek De verwoesting van de West-Indische landen (1542) is in een uitgave uit 1992 nog steeds te leen bij de centrale Oba en in verschillende talen te koop via internet.
Open the PDF · p. 7 ↗From: bulletin
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 12 pages)