ReflectionDe Drie Stromen (De Graankorrel) · Sint-Urbanuskerk Duivendrecht
From fratelli tutti
Automatic translation, independently checked · Uit fratelli tutti
Date as given in the church’s file name.
On Sunday, 13 July, I had the privilege of leading a Liturgy of the Word and Communion service in our church. My reflection was on the well-known text of the Good Samaritan. A few days later I attended the well-attended discussion group “Als Parochianen in gesprek” (“As Parishioners in Conversation”). The topic was the question whether, in this time of international tensions, in which countries are arming themselves more and more, one can and may approve of this ever-increasing armament on the basis of being a Christian.
During this conversation, at a certain point the encyclical of Pope Francis, Fratelli Tutti, came up. This encyclical on fraternity and social friendship is built around the parable of the Good Samaritan.
Because I had encountered that beautiful story about the Samaritan again along two paths, I went back to reread the encyclical Fratelli Tutti. In the first chapter, Pope Francis more or less lists everything that is wrong in this world, and that does not make you cheerful. In paragraphs 37-39 he speaks about refugees, how they are thought of and what is wrong with that. I would like to quote that passage from our former Pope here for reflection.
Certain populist political regimes, as well as certain liberal economic approaches, claim that an influx of migrants must be prevented at all costs. Arguments are also put forward for the correctness of the position that aid to poor countries must be curtailed; by doing so, those countries would supposedly reach rock bottom and in that way be forced to take the necessary austerity measures. Apparently people do not realize that behind this kind of abstract and hard-to-defend statements great numbers of human lives are at stake. Many migrants have fled war, persecution and natural disasters. Others rightly seek opportunities for themselves and their families. They dream of a better future and want to create the conditions to achieve it.
Sadly, others are drawn by the Western way of life, sometimes with unrealistic expectations that can lead to profound disappointment.
Unscrupulous traffickers, often linked to drug or weapons cartels, exploit the vulnerability of migrants, who all too often experience violence, trafficking in persons, psychological and physical abuse and indescribable suffering along the way. Those who emigrate are separated from their home environment and often become culturally and religiously uprooted as well. That rupture also affects the communities of origin, which lose their most vigorous and enterprising members, as well as families, especially when one or both parents migrate and have to leave their children behind in their country of origin. For this reason, it is also necessary to reaffirm the right not to emigrate, that is, to remain in one’s homeland.
Added to this is the fact that in some host countries migration gives rise to fear, often fanned and exploited for political purposes. This can lead to a xenophobic mentality when people close in on themselves and turn in on themselves. We must respond to this with determination. Migrants are not viewed as persons who, like everyone else, have the right to take a full part in the life of society.
We forget that they possess the same intrinsic dignity as every other human being. That is why they should be actors in their own redemption. No one will ever openly deny that they are human beings, but in practice, through our decisions and the way we treat them, we show that we consider them inferior, less important, less human. For Christians, this way of thinking and acting is unacceptable, because it places certain political preferences above deep convictions of our faith: the inalienable dignity of each human person, regardless of origin, race or religion, and the highest commandment of brotherly love.
Original text · Dutch
Uit fratelli tutti
Op zondag, 13 juli mocht ik voorgaan tijdens een woord- en communieviering in onze kerk. Mijn overweging ging over de bekende tekst van de Barmhartige Samaritaan. Een paar dagen later was ik aanwezig bij de druk bezochte gespreksgroep “Als Parochianen in gesprek”. Het onderwerp was de vraag of je in deze tijd van internationale spanningen, waarin de landen zich meer en meer bewapenen, deze steeds toenemende bewapening kan en mag goedkeuren op grond van je Christen zijn.
Tijdens dit gesprek kwam op een gegeven moment de encycliek van Paus Franciscus, Fratelli Tutti aan de orde. Deze encycliek over de broederlijkheid en sociale vriendschap is opgehangen aan de parabel over de Barmhartige Samaritaan.
Omdat ik zo langs twee wegen weer in aanraking was gekomen met dat mooie verhaal over de Samaritaan ben ik de encycliek Fratelli Tutti weer eens gaan herlezen. In het eerste hoofdstuk somt Paus Franciscus zo’n beetje alles op wat er mis is in deze wereld, en daar word je niet vrolijk van. Hij heeft het in de paragrafen 37-39 over vluchtelingen, hoe er over hen gedacht wordt en wat daarmee mis is. Dat citaat van onze oude paus wil ik graag hier citeren ter overdenking.
Bepaalde populistische politieke regimes, net als bepaalde liberale economische visies, stellen dat een toestroom van migranten koste wat het kost voorkomen moet worden. Er worden ook argumenten aangevoerd voor de juistheid van de stelling dat hulp aan arme landen beperkt moet worden; door dat te doen zouden die landen een dieptepunt bereiken en op die manier gedwongen worden om de noodzakelijke bezuinigingsmaatregelen te nemen. Men realiseert zich blijkbaar niet dat achter dit soort abstracte en moeilijk te verdedigen uitspraken grote aantallen mensenlevens op het spel staan. Veel migranten zijn gevlucht voor oorlog, vervolging en natuurrampen. Anderen zoeken terecht naar kansen voor zichzelf en hun gezin. Ze dromen van een betere toekomst en willen de voorwaarden creëren om die te verwezenlijken.
Helaas worden anderen aangetrokken door de westerse cultuur, soms met onrealistische verwachtingen, die tot zware teleurstellingen kunnen leiden.
Gewetenloze mensenhandelaars, vaak gelinkt aan drugs- of wapenkartels, maken misbruik van de zwakke positie van migranten, die onderweg maar al te vaak te maken krijgen met geweld, mensenhandel, psychisch en fysiek misbruik en onnoemelijk lijden. Degenen die emigreren worden gescheiden van hun thuisomgeving en raken vaak ook cultureel en religieus ontworteld. Die breuk treft ook de gemeenschappen van herkomst, die hun krachtigste en meest ondernemende elementen verliezen, alsook de gezinnen, vooral wanneer een of beide ouders migreren en hun kinderen in het land van herkomst moeten achterlaten. Om die reden is het ook nodig om het recht om niet te emigreren, dat wil zeggen om in zijn vaderland te blijven, opnieuw te bevestigen.
Daarbij komt nog dat migratie in sommige gastlanden angst veroorzaakt, die vaak aangewakkerd en uitgebuit wordt voor politieke doeleinden. Dat kan leiden tot een xenofobe mentaliteit als mensen zich afsluiten en zich op zichzelf terugplooien. Daar moeten we vastberaden op reageren. Migranten worden niet beschouwd als mensen die net als anderen het recht hebben om volwaardig deel te nemen aan het maatschappelijke leven.
Men vergeet dat ze dezelfde intrinsieke waardigheid bezitten als ieder ander mens. Daarom zouden ze actoren van hun eigen verlossing moeten zijn. Niemand zal ooit openlijk ontkennen dat ze mensen zijn, maar in de praktijk, door onze beslissingen en de manier waarop we ze behandelen, laten we zien dat we ze als minderwaardig, minder belangrijk, minder menselijk beschouwen. Voor christenen is deze manier van denken en handelen onaanvaardbaar omdat het bepaalde politieke voorkeuren boven diepe overtuigingen van ons geloof plaatst: de onvervreemdbare waardigheid van elk menselijke persoon, ongeacht afkomst, ras of religie, en de hoogste wet van broederlijke liefde.
Open the PDF · p. 6 ↗From: bulletin · 4 August 2025
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 17 pages)