ReflectionBegijnhofkapel
Catholic Church and Slavery: Suriname
Automatic translation, independently checked · Katholiek kerk en slavernij: Suriname
In the previous Kapelkrant I wrote that I wanted to explore the Catholic Church and slavery in more depth. That is of course a very large subject, so from time to time I will do a piece on it. This time about the Catholic Church and Suriname in the time of slavery.
The Republic of the Netherlands, founded in 1588, was Protestant, including its government. Catholics were allowed to exist there but could not profess their religion in public. This era of hidden churches officially lasted until the constitution of 1848, although more and more had been permitted since the late 18th century.
But the first period was therefore much stricter. And that also had the consequence that the Catholic Church was not allowed in Suriname until 1786.
In 1667 Suriname was taken from the Netherlands and came under the management of the Society of Suriname. It decreed that no one of the ‘papist’ religion could reside in the colony or hold office. Catholic clergy were simply not tolerated in Suriname until 1786.
However, in 1683 a small group of four Franciscans had already come to Suriname. At that time Cornelis van Aerssen van Sommelsdijck was governor there. He had bought a third of the colony and the West India Company and the city of Amsterdam each owned a third as well. Van Sommelsdijck knew that there were also Catholic planters in Suriname and he approved of the Franciscans coming. Three of the four fathers had soon died of exhaustion and illness and the fourth had returned to the Netherlands. But Van Sommelsdijck had got into a major quarrel with the Society of Suriname. After that, for a century there was no priest in the country.
In 1786 Catholic priests were admitted to the colony, but not much was allowed. They were not allowed to build churches, wear priestly clothing, baptize enslaved people, and there were to be no religious manifestations. Another problem was that many priests died of malaria. So the Church was not able to accomplish very much there at that time.
Some people who came from Africa to the Caribbean in slavery were already Catholic.
It goes like this: Catholic Spain and Portugal had been active in West Africa since the 15th century, for example on Madeira, the Canary Islands, Cape Verde, and they introduced Catholicism there. So some were already baptized or at least familiar with the Catholic faith before they arrived in the Caribbean as enslaved people.
On Curaçao Catholicism was permitted and the Catholic Church went to work there. The Protestant authorities were so tolerant towards Catholics on Curaçao because much trade was conducted with Catholic countries. Curaçao was, after all, an important centre for the international slave trade.
By the end of the 17th century almost the entire indigenous community and almost half of the enslaved people on Curaçao were baptized Catholic. And that is how it came about that many enslaved people were Catholic while their owners were Protestant.
In Suriname the situation was therefore very different. Here there were no trade but plantations. Protestants did not baptize their enslaved people and missionary work was not permitted. The Moravian Brethren (EBG), which came in 1735, 11 was at first only allowed to do missionary work among indigenous people and Maroons and only from 1830 on the plantations. This after years of obstruction by the owners. Naturally they were afraid that the message that all people are of equal worth before God would lead to revolt.
But when the abolition of slavery drew ever closer, the owners realized that being Christianized might perhaps also help to keep people in line and precisely to prevent uprisings. The EBG became the majority church in Suriname.
Around 1840 the Catholic Church also received permission for mission work among enslaved people. In the emancipation year 1863, out of a total population of 53,000 people there were 27,500 EBG members and 12,000 Catholics.
Original text · Dutch
Katholiek kerk en slavernij: Suriname
In de vorige Kapelkrant schreef ik me wat meer te willen verdiepen in de katholieke kerk en slavernij. Dat is natuurlijk een erg groot onderwerp, daarom doe ik af en toe een stukje. Deze keer over de katholieke kerk en Suriname in de slaventijd.
De Republiek der Nederlanden die in 1588 was opgericht was protestants, ook het bestuur. Katholieken mochten er wel zijn maar niet in het openbaar hun godsdienst belijden. Deze tijd van de schuilkerken duurde officieel tot de grondwet van 1848, al werd er al vanaf eind 18e eeuw steeds meer toegestaan.
Maar de eerste tijd was dus veel strenger. En dat had ook als gevolg dat de katholieke kerk tot 1786 niet werd toegestaan in Suriname.
In 1667 werd Suriname van Nederland en kwam het onder beheer van de Sociëteit van Suriname. Die bepaalde dat niemand van de ‘paapsche’ religie in de kolonie mocht verblijven of een ambt mocht bekleden. Katholieke geestelijken werden tot 1786 eenvoudig niet in Suriname geduld.
Wel was er in 1683 al een groepje van vier Franciscanen naar Suriname gekomen. In die tijd was Cornelis van Aerssen van Sommelsdijck er gouverneur. Hij had een derde van de kolonie gekocht en de West-Indische Compagnie en de stad Amsterdam bezaten ook elk een derde. Van Sommelsdijk wist dat er ook katholieke planters in Suriname waren en hij vond het goed dat de Franciscanen kwamen. Drie van de vier paters waren al snel overleden door uitputting en ziekte en de vierde was teruggegaan naar Nederland. Maar Van Sommelsdijck had grote ruzie gekregen met de Sociëteit van Suriname. Daarna is er een eeuw lang geen priester in het land geweest.
In 1786 werden katholieke priesters in de kolonie toegelaten, maar er mocht niet veel. Ze mochten geen kerken bouwen, geen priesterkleding dragen, geen slaafgemaakten dopen en er mochten geen religieuze manifestaties zijn. Een ander probleem was dat veel priesters stierven aan malaria. Dus erg veel heeft de kerk er toen niet kunnen doen.
Sommige mensen die in slavernij uit Afrika naar het Caribisch gebied kwamen, waren al katholiek.
Dat zit zo: het katholieke Spanje en Portugal waren al vanaf de 15e eeuw actief in West-Afrika, zoals op Madeira, Canarische Eilanden, Kaapverdië en ze introduceerden daar het katholicisme. Sommigen waren dus al gedoopt of in elk geval bekend met het katholieke geloof voordat ze als slaafgemaakten aankwamen in de Cariben.
Op Curaçao was het katholicisme wel toegestaan en ging de katholieke Kerk er aan het werk. De protestantse overheid was op Curaçao zo tolerant naar katholieken, omdat er veel handel werd gedreven met katholieke landen. Curaçao was nl. een belangrijk centrum voor de internationale slavenhandel.
Eind 17e eeuw was bijna de hele inheemse gemeenschap en bijna de helft van de slaafgemaakten op Curaçao katholiek gedoopt. En zo kwam het dat veel slaafgemaakten katholiek waren en hun eigenaren protestants.
In Suriname was de situatie dus heel anders. Hier geen handel maar plantages. Protestanten doopten hun slaafgemaakten niet en zendingswerk was er niet toegestaan. De Evangelische Broedergemeente (EBG) die in 1735 11 kwam, mocht eerst alleen zendingswerk doen onder inheemsen en marrons en pas vanaf 1830 op de plantages. Dit na jarenlange tegenwerking door de eigenaren. Natuurlijk waren die bang dat de boodschap dat alle mensen voor God evenveel waard zijn, tot opstand zou leiden.
Maar toen de afschaffing van de slavernij steeds dichterbij kwam, bedachten de eigenaren dat gekerstend zijn misschien ook zou kunnen helpen mensen in het gareel te houden en juist opstanden te voorkomen. De EBG werd de meerderheidskerk in Suriname.
Rond 1840 kreeg ook de katholieke kerk toestemming voor missiewerk onder slaafgemaakten. In het emancipatiejaar 1863, waren er op een totale bevolking van 53.000 mensen 27.500 EBG-leden en 12.000 katholieken.
Open the PDF · p. 11 ↗From: bulletin
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 14 pages)