ReflectionBegijnhofkapel
Vows
Automatic translation, independently checked · Geloften
On Saturday 12 October last I made my solemn profession in Nijmegen, and was thus incorporated into the Congregation of the Blessed Sacrament. In a full church I was permitted to pronounce the evangelical vows of poverty, obedience and chastity, in the presence of our provincial superior, Eugène van Heyst sss.
My journey with the congregation began in the autumn of 2006 in the Begijnhofkapel. There I had discovered eucharistic adoration, and I came there every Saturday and Sunday afternoon. Eugène was then rector of the chapel and superior of the community. On one occasion he asked whether I might like to share a sandwich. That is how I moved on from chapel to community.
Something had preceded the discovery of adoration. In 2006, after a long spiritual search, I went to Mass for the first time on Easter Sunday in the Nicolaas church. It was a magnificent experience of coming home. I was particularly touched by the ‘service of the altar’. So much so that I wanted to become Catholic; in October I was confirmed by parish priest Joop Stam. During the preparation I had become aware of a priestly vocation. A year later I began a part-time course of studies at the seminary in Vogelenzang. A year and a half later the rector and I felt it was time to proceed full-time. That meant resigning from my then employer HP/De Tijd and moving to Vogelenzang. At weekends I could stay with the sacramentine fathers on the Nieuwezijds Voorburgwal.
After my ordination to the priesthood I was appointed as curate at the Nicolaas. That was a very beautiful time, but in the background the question buzzed whether I should not take yet another step: entering the congregation that had the Eucharist as its centre. In 2018 I began the postulancy, and a year later I moved to Brussels for the novitiate: a period of two years in which I could deepen my knowledge of the history and the spirituality of the congregation and of the founder, Father Eymard.
I concluded the novitiate by pronouncing the first temporary vows in our church in Brussels. The provincial administration then sent me to the Brakkenstein monastery in Nijmegen. There I did the scholasticate, and I also went to work at the Centre for Parish Spirituality (CPS), which was founded by our congregation in 1990 and which is housed at Brakkenstein.
In June 2024 I was admitted to solemn profession. This was followed by a 5 period of preparation in Sri Lanka. Somewhere closer to home would also have been lovely, but in Europe I was the only candidate; there I was able to take part in a programme for candidates from India, the Philippines, Uganda and Sri Lanka. It was very beautiful to be there with people who walk the same path, who wish to devote their lives to Christ, the Eucharist and the congregation. It was also enriching to experience an energetic church, in a society where the faith is so alive.
In Western Europe, unfortunately, the church and the congregations are faring less well. The last time solemn vows were pronounced within our congregation in the Netherlands was in 1996, by among others… Pieter van Wijlick and Eugène van Heyst. In recent years the community in Amsterdam has seen an increase in the number of associates. One of them, Marco van der Leij, is now studying at the Johannes XXIII seminary in Leuven. Deo volente he will make his solemn profession in the autumn of 2025.
Original text · Dutch
Geloften
Op zaterdag 12 oktober jl. heb ik in Nijmegen de eeuwige professie afgelegd, en werd zo opgenomen in de Congregatie van het Heilig Sacrament. In een volle kerk mocht ik de evangelische geloften uitspreken van armoede, gehoorzaamheid en kuisheid, ten overstaan van onze provinciaal overste, Eugène van Heyst sss.
Mijn reis met de congregatie begon najaar 2006 in de Begijnhofkapel. Daar had ik de eucharistische aanbidding ontdekt, en ik kwam er elke zaterdag- en zondagnamiddag. Eugène was toen rector van de kapel en overste van de communiteit. Op een keer vroeg hij of ik misschien een boterham wilde mee-eten. Zo schoof ik door van kapel naar communiteit.
Aan het ontdekken van de aanbidding was iets voorafgegaan. In 2006 ging ik na een lange geestelijke zoektocht op paaszondag voor het eerst naar de Mis in de Nicolaaskerk. Dat was een grootse ervaring van thuiskomen. Ik was in het bijzonder geraakt door de ‘dienst van het altaar’. Zozeer zelfs, dat ik katholiek wilde worden; in oktober werd ik door pastoor Joop Stam gevormd. Tijdens de voorbereiding was ik me bewust geworden van een priesterroeping. Een jaar later begon ik met een parttime studie aan het seminarie in Vogelenzang. Anderhalf jaar later vonden de rector en ik dat het tijd was om fulltime verder te gaan. Dat betekende ontslag bij mijn toenmalige werkgever HP/De Tijd en verhuizing naar Vogelenzang. In de weekenden kon ik logeren bij de paters sacramentijnen aan de Nieuwezijds Voorburgwal.
Na mijn priesterwijding werd ik als kapelaan aangesteld in de Nicolaas. Dat was een heel mooie tijd, maar op de achtergrond zoemde de vraag of ik niet nóg een stap moest zetten: intreden in de congregatie die de eucharistie als haar centrum had. In 2018 begon ik aan het postulaat, en een jaar later verhuisde ik naar Brussel voor het noviciaat: een periode van twee jaar waarin ik me verder kon verdiepen in de geschiedenis en de spiritualiteit van de congregatie en van de stichter, pater Eymard.
Het noviciaat sloot ik af met het uitspreken van de eerste tijdelijke geloften in onze kerk in Brussel. Het provinciaal bestuur zond me vervolgens naar klooster Brakkenstein in Nijmegen. Daar deed ik het scholasticaat, en ik ging ook werken bij het Centrum voor Parochiespiritualiteit (CPS), dat in 1990 door onze congregatie is gesticht en dat in Brakkenstein is gehuisvest.
In juni 2024 werd ik toegelaten tot het afleggen van de eeuwige professie. Daarop volgde een 5 periode van voorbereiding in Sri Lanka. Dichter bij huis was ook mooi geweest, maar in Europa was ik de enige kandidaat; ginds kon ik deelnemen aan een programma voor kandidaten uit India, Filipijnen, Oeganda en Sri Lanka. Het was heel mooi om daar te zijn met mensen die dezelfde weg gaan, die hun leven in dienst willen stellen van Christus, de eucharistie en de congregatie. Ook was het verrijkend om een energieke kerk mee te maken, in een samenleving waar het geloof zo levend is.
In West-Europa gaat het helaas minder goed met de kerk en met de congregaties. De laatste keer dat binnen onze congregatie in Nederland de eeuwige gelofte werd afgelegd was in 1996, door onder anderen… Pieter van Wijlick en Eugène van Heyst. De laatste jaren ziet de communiteit in Amsterdam wel een toename in het aantal associés. Een van hen, Marco van der Leij, studeert nu aan het Johannes XXIII-seminarie in Leuven. Deo volente doet hij zijn eeuwige professie in het najaar van 2025.
Open the PDF · p. 5 ↗From: bulletin
Full text, reproduced with the parish’s permission. (PDF, 14 pages)